vertrouwen

Het wegslikken van tranen door opkomende huilbuien, de strakke banden van de krop in mijn keel die me de adem beneemt… de twijfel omdat ik niet durf te vertrouwen op mijn innerlijke IK in de fases van Euforie….. En als ik emotioneel even rust krijgt neem mijn lijf het over en zet het in vuur en vlam. De periodes zijn niet meer zo abnormaal lang ( 2x 2 dagen!!!) maar van “normale”opvliegers is echt geen sprake. Ik ben MOE, uitgeput en gek genoeg ook gelukkig. Intens gelukkig.  Want ik weet, dit dient ergens toe!! Ik vertrouw op mezelf maar alleen omdat ik weet dat er hulp aanwezig is. Want mijn IK is ff onbetrouwbaar, maar hulptroepen staan aan de zijlijn klaar om me te helpen. Ik hoef ze alleen maar te ontvangen. Dat klinkt simpel, maar is nieuw voor me, ik deed immers altijd al alles alleen en zelf. Ook deze reis ga ik de uitdaging aan…… In liefde, want DAT is waar het om draait <3

Al surfend naar Kunstfladder

Vanmorgen al voor zonsopgang wekte het geluid van passerende jongeren buiten me uit een rusteloze slaap. Ik probeerde mijn onrust te negeren en nog even wat uurtjes verder te slapen. Helaas,…. Een enorme golf aan diepe verdrietige emotie golfde door mijn wezen. Geen zin in vervelende dromen besloot ik dus op te staan en mijn wederhelft ook niet te storen met de bijkomende geluiden van dit verdriet. Eenmaal beneden probeerde ik door goed voor mijn innerlijke mens te zorgen mezelf zo een beetje troost te bieden. Een bakkie troost was helaas geen onderdeel van mijn ontbijtje omdat ik daarvoor zou moeten wachten tot de supermarkt zou openen. Ik zocht afleiding in allerlei huishoudelijke klusjes en wisselde dat af met wat lezen en muziek. Zo ontdekte ik dus een nieuwe bijzondere zanger die met zijn muziek golfjes uitzend om op mee te surfen. WOW wat raakte hij me diep in mijn ziel die natuurlijk al op scherp staat deze dagen . Maar OK….. The Wanderer heeft er een oprechte FAN bij, DAT is zekerrrrrr <3

The Wanderer – We're all going homeOnlangs een nieuw liedje geschreven. We vonden dat dit prille begin alvast met jullie gedeeld mocht worden omdat we voelen dat het een speciaal liedje is. Het heeft in ieder geval wat te zeggen.Geniet ervan!

Geplaatst door The Wanderer op Zondag 7 juli 2019

En ik denk toch dat zijn muziek, zijn energy me vanmorgen hielp uit die diepe golf te kunnen komen. Tegen 11 was ook mijn wederhelft op en klaar om samen naar Kunstfladder te gaan. De diepe golf aan emotie was verdwenen maar de opgaande lijn bleef zich maar doorzetten. Supergolf in opbouw waar iedere echte surfer zijn hele leven misschien wel naar uit kijkt!! De euforie voelt inmiddels niet meer zo als iets waar ik vol vertrouwen in mee durf te gaan. Wetende dat ik met vlagen totaal geen vat meer lijk te hebben op mijn eigen emoties, gedachten en mijn reacties daarop naar buiten gericht. Dus richtte ik me op de beleving van mijn lief en de bezoekers van de kunstmarkt. Een mooie manier om mijn eigen beleving zoveel mogelijk te onderdrukken dus #grijnzzz Zo wandelden we rond, keken mensen vanaf het terras en zagen zelfs de politie ten tonele verschijnen ivm grote kunstroof en achtervolging die we samen bedacht hadden. De Piek van vandaag duurde in ieder geval niet zo enorm lang als die van woensdag en donderdag, pffffff De emotiegolven kabbelen naar de achtergrond om andere typerende kenmerken ook de kans te geven een hoofdrol te spelen, Tja…. Ieder op z’n beurt he!!! Ik zal blij zijn als t dinsdag is en mijn acu-held wat volumeknopjes bij kan draaien. Nog even volhouden dus

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen, lucht, boom en buiten

Ik huil

Ik huil

Ik huil mijn tranen van verdriet

Ik huil mijn tranen van puur geluk

Ik schiet van up naar down

Van het ene uiterste naar het andere

De sterren verlichten mijn pad

Terwijl ik me dus als een komeet steeds verder verplaats

En onderweg de intense emoties meeneem

Meeneem in mijn hart en ziel

Ik lijd… ik geniet…. Ik BEN

Mijn ZIJN zoekt haar balans

En ondanks alle pieken en dalen

Geniet ik ook van DEZE reis

Een Emo—rollercoaster dendert binnen…..

And…. you are under no obligation to understand me!!
Tis maar dat je t weet! Dan ben je gewaarschuwd 

 

Al een aantal maanden merkte ik aan mijn lijf dat de overgang zijn intrede had gedaan. En hoe vaak ik wel niet gedacht heb… “valt best mee” Van een ritme met de maan mee en echt op de klok verschoof  mijn maantijd van 4 weken naar 8. Tja zelfs dat best in een mooie regelmaat. Ik herkende er wel weer soort van andere golven in en dat wende snel. Opvliegers??Nee daar had ik geen last van hoor. Gelukkig maar want mijn interne kacheltje is van nature al zo hoog ???? Ook herkende ik een soort van pubergedrag en merkte ik dat vervelende dingen uit mijn verleden rondom seksualiteit in vlagen soms ineens aan de oppervlakte kwamen. En aan de andere kant voelde het ook vaak als het inhalen van een stukje pubertijd wat ik overgeslagen heb. Ach logisch dacht ik dan als iets weer te snel mijn mond of pen uit kwam. Ik merkte bv dat ik impulsiever werd dan oooiiittt tevoren en ook dat weet ik aan de hormonale veranderingen. Ik heb vaak gedacht het afgelopen half jaar, “nou als dit alles is…..” Maar eigenlijk best vreemd voor iemand die zo hypergevoelig is ik dacht ik tegelijkertijd”

Ik had niet kunnen bedenken hoe dit in 1 dag tijd om zou kunnen slaan van extreem minimaal naar extreem maximaal!!!!!! WOWWwwwwww

Ikzelf denk dat de acupunctuur van dinsdagmiddag daar mogelijk een rol in heeft gespeeld en dat ook in dat hormonenverhaal mijn Qi last heeft gehad van blokkades die dinsdag doorbroken zijn.  Tja….. wie zal t zeggen he!?Ruim 2 dagen van belachelijke extremen volgende op alle gebied, de innerlijke kachel stond in een constante op standje tropen, de kraan wagenwijd open met de straaltjes in nek en een constant kletsnatte rug, Ik zwom mijn schoenen uit!! Maar helaas was ik ook niet meer eigen baas in hoofd en hart en kreeg ik mijn puberaal gedrag echt niet meer onder controle. Ik switchte van woensdag en donderdag een UBER gelukzalig geluks gevoel naar een diep donker intens verdriet en boosheid om wat ik liet gebeuren. En dus vandaag de tranen die rijkelijk vloeiden. Pas vanmiddag aan tafel bij een bijzondere vriendin voelde ik de kalmte terug keren, en werd mijn kacheltje bv ook bijgesteld.

Pfffff het voelt alsof ik de marathon  gelopen heb en dan 11x ofzo #grijnzzz en vervolgens niet kon ontsnappen aan de Emo-rollercoaster die binnen denderde en waar ik in viel. Blijkbaar heeft mijn lichaam weer even een pauze knop gevonden en kan alles heel even bezinken.  Maar zelfs deze rollercoaster bracht mooie maar ook pijnlijke inzichten met zich mee. Kijken of en hoe we die weer een plekje kunnen geven aan de ronde tafel van mijn IK

Loslaten

Mijn dagen staan soms wel erg duidelijk in het teken van Thema’s
Vandaag hangt in rood en dikgedrukt het thema loslaten in de lucht.
En ja loslaten, afscheid nemen zijn hele normale menselijke thema’s.
De berichten maar zeker ook de inzichten stapelen zich in rap tempo tot een enorme stapel die boven me uit torent. Ik zit al erg vroeg op mijn stalen ros vandaag om richting kantoor de gaan. Veeeel te vroeg eigenlijk. Maar dat is niet erg. De 13 kilometer had van mij vandaag ook 130 kilometer mogen zijn. Ik wil het verdriet, de onmacht en de boosheid op mezelf er uit fietsen. En dus maak ik er een flinke omweg van vanmorgen. Zoals altijd met muziek in mijn oren raakt ook nu weer dat wat nodig is uit teksten mijn ziel. En roepen strofen grote levensvragen op om over na te denken. Het is stil op de weg en het wordt nog stiller naarmate ik de kortste weg naar kantoor verlaat. De lach die me zo overspoelde de afgelopen dagen is even verdwenen en de tranen biggelen over mijn wangen. Die klote hormonen ook, dat past niet bij wat mijn thema nu ongevraagd over me uitstort. Ik luister naar een nummer van Nahko; Pueo “If we’re all one then why are we all divided” En dat raakt de kern van mijn verdriet in het thema van vandaag. Het nummer gaat verder, ik trap mijn trappers rond. En terwijl Nahko zingt over een witte uil die een boodschap brengt zie ik een enorm valk op minder dan 2 meter. Ik stop en kijk in zijn kraaloogjes. Hij vliegt niet weg maar kijkt me terug aan. Zo staan we een paar minuten voor hij langzaam met zijn vleugels begint te klapperen, voor een moment mijn richting in vliegt en dan het weidse van de hemel opzoekt.

Mijn tranen neemt hij met zich mee, ze zijn weg. Benieuwd welke boodschap volgens google daarmee gebracht kan zijn. Ik besluit dat het tijd is om naar kantoor te gaan. Even verderop staan 3 wegwerkers op het fietspad die me al van verre toezwaaien dat ik om ze heen moet fietsen, haha, ja logisch!!!! Op gehoor afstand roept de eerste goeie morgen, en noemt de tweede me jonge dame. Je begrijpt dat ik mijn lach daarmee hervind #grijnzzz

Ja….. loslaten gaat gepaard met een lach en een traan, en dat is OK