Veen, Peel, Kunst & Me

Zaterdag…. Een dag door dimensies en meer…

Nadat ik afgelopen week minder fijn nieuws kreeg in het ziekenhuis was het even zoeken naar EN een nieuw plan de campagne, EN het behouden van mijn balans in het geheel. En nee, dat viel niet mee eerlijk gezegd!!! Maar OK….. Voor vandaag had ik al langer een mooie beleving op mijn agenda staan, de kunst en muziek in de Tuinen in Nederweert. Iets waar ik enorm naar uit gekeken heb omdat het vorig jaar zo mega mooi was om mee te mogen maken midden in de lockdowns en meer van 2020. Het was nog fris toen ik om 10.00 op mijn fiets stapte om op pad te gaan. Voor de heen weg koos ik voor een avontuurlijk pad midden door Veen en Peel. Dik en dubbel genieten en het was me al snel duidelijk….. vandaag was WATER mijn element om te helpen alles weer goed te laten stromen. Niet alleen dat mooie stromende water door beken en meer , maar ook de poelen met modder en kuilen met water die ik moest zien te omzeilen om verder te kunnen.

Hmmm ja…….Denk dat ik er op beide manieren inmiddels wel goed in ben geworden daar in te laveren en mijn weg te vinden. Hmmm en was er niet iemand met verstand van zaken die me zei dat water het vuur even kon doven, fijn die natuurarts van me die mijn inzichten zo mooiiii weet aan te vullen en complementeren ook. Een avontuur dus dat pad naar die tuin.  En die ook nog eens heel veel mooie plaatjes opleverde…

Kunst in de tuinen…. Wowwww ja, bizarrrrr hoeveel inspiratie het me weer mocht brengen om mijn eigen creatieve energie stroom niet te laten stagneren door zwaarmoedige toekomstbeelden waar ik toch ECHT mee uit de voeten moet zien te komen. Veel te zien… veel te beleven…. Maar Handen, Muziek, Water en circels stonden voor mij centraal. Ook ideetjes gezien wat er mogelijk is met de vleugels die in t zout liggen <3 Wederom hier de fotootjes

Ook mijn weg terug naar huis was bijzonderrrr

Vorig jaar toen ik het natuurgebied de Groote Peel bezocht was veel afgezet… niet bereikbaar…. Ach ja….. die Corona he…. Zelfs midden in de natuur. Oa in de uitkijktoren aan de rand van het natuurgebied, Dicht getapete met linten want tja…. Op trappen omhoog en omlaag kun je de 1,5 meter niet garanderen he….. oefffff Nu zag ik de toren op mijn terugweg in de verte liggen en besloot te gaan kijken . Want zo bedacht ik….. hoog tijd om de verschillende dingen vanuit een ander perspectief te kunnen bezien. En ja hoor OPEN!!! 5 plateau’s 106 treden om boven te komen. WAT een uitzicht!!! Zie fotootjes…. Maar vooral het besef dat als je er boven kunt gaan hangen je een ander perspectief hebt dan daar beneden. En dat dat een ander (in)zicht geeft ook. Wowwww HOE mooi weer wat het me bracht aan inzichten en wijsheid ook. IK kan er mee verder, IK ga doorrrr

En terwijl jij wellicht geniet van mijn geschoten plaatjes geniet IK van mijn eigen WIJSheid. OK wandelen bij uitzondering op een dag die goed voor me is met de juiste schoenen, maar het fietsen blijft wel mijn ding en uitlaatklep. Je wil niet weten wat er aan dieren voorbij kwam vandaag op mijn pad. Vooral de bosuil met zijn trage vleugelslag die laag vlak voor me overvloog maakte diepe indruk op me. Een kwakende kikker en heeeeel veeeel vlinders.

Klaar om verder te gaan en mijn stappen op het levenspad te zetten.

Over de grote vragen in dit leven…..

Vanochtend zit ik op kantoor en in de gemeenschappelijke ruimte zitten een aantal verpleegkundigen die na hun routes nog wat napraten. Ik geniet van de gulle lachjes in alle toonaarden die zo mijn kantoor binnen komen rollen. En ik bedenk hoe enorm fijn het is dat de sfeer van voorheen weer steeds vaker GEWOON aanwezig kan zijn.
Het lachen verstomd….. ik voel hoe de sfeer ineens omslaat. Intonaties en klanken veranderen. Een van de dames verteld over een terminale cliënt. Het valt me op met hoeveel zachtheid in haar stem de andere verpleegkundige vraagt hoe het nu gaat met deze oude dame. Een heel verhaal volgt waarin ik ook bij haar hoor hoe de emotie haar stem doet trillen. Een verhaal over weten dat je afscheid moet gaan nemen en nog niet los kunnen laten. En dat iedere dag van achteruitgang als het stelen van weken  aan levenstijd wordt ervaren. Oefffff

’S middags op mijn fiets snuif ik de geur op van pas gemaaid gras. En geniet ik van een berm vol met ieniemienie volop bloeiende gele bloemetjes. Steeds is er wel weer iets om voor te stoppen en af te stappen. Een kleine rups die de weg oversteekt, een witte vlinder die in de varens aan het spelen lijkt te zijn. Ook geniet ik vandaag weer van de laagvliegende  en enorme zwermen van zwaluwen. Wat zijn het toch prachtige vogeltjes <3 Hoe sierlijk en synchroon ze in hun vlucht zijn. Een grote witte ooievaar die met zijn enorme vleugelslagen hoog over vliegt. En dat alles maakt dan ook dat mijn fietstochtje van een half uurtje woon/werkverkeer uitloopt in ruim anderhalf uur.

Niet alleen door de wereld om ons heen die ons zo enorm probeert mee te sleuren in van alles en nog wat waar zovelen echt niet blij van worden, maar ook door de tendens en snelheid van het leven vergeten we zo vaak te genieten van kleine dingen. Zeker sinds ik verhuisd ben zoek ik de plekjes en momentjes om te vertragen en ja… soms zelfs doe ik een poging STIL te staan en te verstillen….. Het zijn die momenten waarop ook wel vragen voorbij komen.
Die vragen van vandaag wil ik met jullie delen.

Als ik zou weten dat vandaag mijn laatste dag zou zijn in dit aardse leven van me…….

–  Waar zou ik de dag dan mee af willen ronden??

–  En wat heb ik in dit leven NIET gedaan wat ik wel wilde doen maar de tijd niet nam ( of had, kreeg ,creëerde… nee geen smoesjes aan jezelf vertellen dus )

Terwijl ik verder fiets schuift dat leven van me in flarden aan herinneringen aan mijn geestesoog voorbij. Ik heb zeer bewogen jaren die achter me liggen. Jaren die me hebben gemaakt tot wie ik NU ben. En ik voel me een mooi en goed mens. Ik voel me zeker ook een heel rijk mens met al die mooie momenten, avonturen, reizen, de mooie mensen die in mijn leven kwamen. De dingen die we deelden. De gave en giften die me gegund waren. De ervaringen en innerlijke groei die me ten deel vielen. Ik vraag me nog maar eens oprecht en eerlijk naar mezelf af of ik daadwerkelijk iets gemist zou hebben als DIT mijn laatste dag zou blijken te zijn. Het JA en NEE kruisen elkaar tegelijkertijd door mijn hart en ziel. Een JA op het weten hoe ik deze dag af zou willen ronden en het NEE op de 2e vraag erna of ik iets gemist heb.

Ik ga dat hier niet in geuren kleuren verder vertellen hoor, dat blijft bij moooiiie plaatjes in my mind 😉 Soms moet je wensen en dromen ook NIET te letterlijk uitspreken he…. en alleen als wens der gedachte het Universum in sturen…

Stel jezelf ook eens zo’n soort vraag en als er geen NEE op volgt ga dan als de wiedeweerga aan de slag er alsnog een dikke vette NEE van te kunnen maken…… (zonder smoesjes)

Passie spelen Tegelen

Lieve mensen die mijn berichtjes hier lezen op mijn blog . Velen van jullie kennen me niet in Real Life omdat we een andere gemeenschappelijke deler hebben…. De wereld om ons heen waar we op dit moment in leven. De een noemt het het licht tegen het duister, de ander benoemt Cabal of een derde kijkt vooral naar politiek en de Covid maatregelen….. Ik respecteer eenieder om zijn overtuigingen en geloof…. Ook als je wel gelooft in de prikjes of onze politieke leiders…. Want waar het MIJ om gaat is het contact met de MENS die we zijn <3

Vandaag was een bijzondere dag voor me…….. Ik kwam even helemaal LOS van alle dagelijkse beslommeringen, los van de kopzorgen en los nog zo veel meer van wat er speelt in mijn leven van dit moment.
Ruim 1,5 jaar geleden kocht ik kaartjes voor de passiespelen die in het voorjaar van 2020 plaats zouden vinden in Tegelen. Ik was er al eens geweest en wilde erg graag opnieuw ervaren wat het verhaal van de laatste dagen van Joshua in ons aardse bestaan voor me betekende. Ik die zo vaak en zoveel lijntjes voel ook met Maria zijn moeder en ook Maria Magdalena als zijn geliefde. Destijds had ik niet kunnen weten hoe DAT uit zou gaan pakken en wat het idd daadwerkelijk met me zou doen. WOWwww

De groep mensen die daar vandaag stond en ons het verhaal lieten meebeleven zijn in mijn beleving allemaal enorm bewust van de boodschap die ze brachten. Het was werkelijk fenomenaal hoe ze het voor elkaar kregen de lijntjes van dat aloude verhaal door te trekken naar de wereld waarin WIJ nu leven en “vechten” voor onze rechten, vrijheid en meer… En hoe in beeld gebracht werd hoe een groot deel van de bevolking klakkeloos mee gaat in wat er van bovenaf geroepen wordt. Hoe synchroon de stenen opgepakt werden om een vrouw te stenigen die niet netjes meeliep in het gareel. Ook hier was de vergelijking naar het nu sterk voelbaar. Ik ging helemaal STUK toen de (wapen)stokken geheven werden en er een agressieve strijd in beeld werd gebracht. Overbodig hier de vergelijking naar het NU te trekken he….. En wat was ik blij met mijn dierbare bijzondere vriendin naast me die me met haar arm om me heen wist te troosten. Ook lieten de verhaallijnen me zien hoe enorm sterk wij als vrouwen toch kunnen zijn al noemen ze ons het zwakke geslacht….
En dat dat mooie plaatje aan het einde de staande ovatie voor de helden op het podium en Maria Magdalena met een kleintje op haar arm, naast Joshua…. mooier en dubbelzinniger kan ECHT niet ♡

De voorstelling vandaag kwam DIEP bij me binnen en heeft me meerrrr dan geraakt.
Maar wat het OOK gedaan heeft is mijn vertrouwen in een goede afloop in dit leven versterkt. IK weet nu met NOG meer zekerheid…. “het komt GOED”

Over herinneringen en metamorfoses en being @HOME

Vandaag kwamen er bijzondere herinneringen voorbij.
Ik werd wakker uit mijn droom in Externsteine. Een droom over toen……. Het waren herinneringen die zo levensecht in het nu leken te zijn dat ik geschrokken overeind schoot en mijn benen en rug betaste… toen gingen mijn handen naar mijn buik en daarna naar mijn gezicht. Ik keek om me heen niet wetende waar ik nu eigenlijk precies was. Oja….. HOME….Ik trilde over heel mijn lijf van schrik. Maar de enorme energie die nog door me heen ging alsof ik nog bij externsteine stond was ook nog voelbaar in mijn kruinchakra. Voorzichtig stapte ik mijn bed uit, zoekend naar balans en liep ik naar de badkamer om in de spiegel te kijken….. oefffff ja…. Ik was weer in het NU!!!
Vanwaar de schrik vraag je je misschien af…… Nou dat zal ik je vertellen!!!
Het is inmiddels bijna 15 jaar geleden dat ik externsteine bezocht. Het was in de begindagen van mijn echte spirituele ontwikkeling. Ook toen al was de energy enorm sterk voelbaar voor me daar in het Teutoburgerwald. En HOE graag had ik dat daar boven op die stenen willen ervaren, maar helaas… dat zou me niet lukken ☹ Ik was al blij als ik dat kleine stukje zonder scootmobiel kon lopen ….
DIE dag, DAT bezoekje daar, is een van de druppels geweest die mijn emmer heeft doen overlopen!! Ik was er zo ENORM klaar mee met dat lijf van me!!!!! En het is dan ook daarna dat het roer om ging!!! Niet meteen rigoureus…. Alhoewel….. ja eigenlijk WEL rigoureus, in de keuzes die ik maakte en beslissingen die ik nam. Als zou het nog jaaaaaren duren voordat dat ook zijn weerslag vond in mijn lijf. Ik noem het even in vogelvlucht……. Ik verkocht de scootmobiel en kocht een fiets. Je begrijpt dat destijds 1 km al een hele prestatie was. Ik besloot een andere rol in de samenleving te willen vervullen en zocht naast mijn vrijwilligerswerk en stichting een baan waar ik aangenomen werd via de extra subsidie die men daar bij kreeg voor mij als arbeidsgehandicapte. Ik ging naar mijn huisarts en gooide al mijn medicatie bij hem op het bureau en zei “dit moet ANDERS”. Hij stuurde me naar de specialisten die vervolgens niets vonden. Het was zo’n 6 a 7 jaar na de 1e omslag dat ik mijn eerste stappen zette in de alternatieve geneeswijzen op zoek naar mijn gezondheid. Zo ontdekte ik dat ik een aantal intoleranties en voedselallergieën had en begon ik aan de race tegen de weegschaal. Ik woog 150 kilo, had nog steeds best veel medicatie en begon aan mijn Paleo avontuur. Dat deed ik een jaar of 4 a 5 en viel 35 kilo af. Ik breidde mijn fietstochtjes uit van 1 naar 50 kilometer en het lukte me zelfs korte wandelingen te maken (met de juiste schoenen) Het is nu 2,5 jaar geleden dat ik begon aan het keto bestaan en eigenlijk is DAAR de grote doorbraak gekomen. Met hulp van mijn natuurarts en met name acupunctuur kwamen mijn hormonen weer in balans, veranderde mijn stofwisseling en groeide ik verder door naar een gezonde balans. De reuma raak ik er niet meer door kwijt…. De enorme reacties door mijn auto-immuunziekte zijn er wel mee naar de achtergrond verdwenen, samen met nog veeeel meer kilo’s die als sneeuw voor de zon wegsmolten door het vetverbrandende ketonenstofje in mijn lijf ???? Ik moet wel erg mijn best doen voldoende te eten om niet onder de 70 kilo te komen. Hmmmm….. 70 kg…… dat woog ik zelfs als 12 jarige al niet meer…….
Na die droom van vanmorgen heb ik zo dus na lopen denken over die afgelopen jaren…. En wat er zoal voorbij kwam. Wat een bijzondere reizen ik heb kunnen maken over moeder aarde om nog veel meer bijzondere krachtplekken te kunnen ervaren. De wereld is zoooooo moooiiiii als je weet waar je moet zijn he!!! Wat een mega bijzondere mensen ik heb mogen ontmoeten en wat een geweldige veranderingen ik voor mezelf heb kunnen en mogen realiseren. Ik voel me intens dankbaar en dus rolde er geen tranen van verdriet maar van dankbaarheid over mijn wangen toen ik een kaarsje op stak bij een van mijn bijzondere schatten meegenomen na een van die bijzondere wereldreizen.
Wetende dat voorlopig mijn nieuwe HOME het allerbelangrijkste plekje op moeder aarde voor me zal zijn en ik nog niet klaar ben met het creëren van deze bijzondere plek. Er mogen nog wat puntjes op de I of zullen we zeggen wat stipjes in de spiraal???

Lionsgate 8-8

Vandaàg geen veelzeggende spreuken, plaatjes of fotootjes die ik maakte maar slechts woorden. Woorden die wellicht wel tot de verbeelding spreken…….. woorden die misschien duidelijk maken hoe belangrijk ook deze dag weer voor me is.
De dag startte onstuimig, in- & outside. Niet alleen voor mij maar in ons hele Universum, op alle maar denkbare lagen woed de energetische storm. Ik probeer dus ook om zoveel mogelijk in het oog van de storm te blijven. In het oog waar de stilte weldadig aandoet. En waar ik dicht bij mijn kern van ZIJN kan blijven.
Als je nu denkt dat ik dus stil in een hoekje thuis bleef vandaag heb je het mis.
Deze bijzondere 8e augustus riep me naar buiten!!! Tegen de wind ik fietste ik naar Deurne waar 2 dingen op we zouden wachten. En idd!!! Een dierbare vriendin die ik na zooo lange tijd weer even kon omarmen. Ze vertelde me haar verhaal van afgelopen jaar…. ja…. WAT een herkenning hoe ook zij de storm doorstaat en mee gaat in de torenhoge versnellingen die energetisch ontstaan. En zo volgen we het pad dat ons getoond wordt. Een pad waarin afscheid nemen en loslaten centraal staat, maar zeker ook het steeds weer ontvangen van hoop, gelòof en overtuiging via pure liefdes energy vanuit de totale eenheid van ZIJN. En ja…. natuuurrrrlijk mag je dit gezever en gezweef vinden. Als je maar probeert dat te vinden vanuit het respect voor mij als jou medemens ????
Behalve mijn ontmoeting met Eli was er ook de drumcircel. Ik legde mijn lijntje mee die Moeder Aarde rond ging. Dat voldeed voor mij ????
Ik had gedacht een andere sfeer te vinden op de beurs daar vandaag. Een van gelijkgestemden… Een van liefde en eenheid. Helaas moest ik al snel na binnenkomst vaststellen dat het niet zo was als ik verwacht had. Een gedeelte van de mensen die er rondliep ziet zichzelf als de wakkere/de wappie en hebben de overtuiging meer en beter te weten dan de domme slapende meute. En zo wordt er veel met de vinger gewezen naar elkaar door de wakkere wappies en de slapende schapen…… De verdeel en heers techniek werkt daardoor steeds beter, de mensheid wordt tegen elkaar uitgespeeld, zelfs binnen wat men gelijkgestemden noemt. Er is een stemmetje in mij wat me iets anders verteld…. En dus zoek ik verder naar wat werkelijk bij me aansluit, waar ik me thuis voel en waar ik samen de eenheid mee kan creëren die nodig is op die andere lagen. Om samen de stormen mee te doorstaan. Gelukkig heb ik er al een aantal gevonden ???? ❤
Na mijn korte bezoek aan de beurs in Deurne paste ik mijn voornemens aan en ging NIET naar Venray om nieuwe “gelijkgestemden” te ontmoeten, maar zocht ik mijn weg in Moedertje natuur. Ik zwierf door de bossen en eindigde op het terras in de tuinen van Toon Kortooms. Ook deed ik daar weer nieuwe inspiratie op voor in mijn eigen stukje moeder Aarde tuin en mijn idee daar een buiten-huiskamer te creëren.
Ja….. het was een enerverende dag, maar ja…. Wat wil je ook op 8-8 he, Een nieuwe maan die de opening van weer een leeuwenpoort versterkt. Dat geeft een boost aan leeuwen energy die maakt dat ik het liefst een strijdkreet in gebrul ten gehoren zou willen brengen. In plaats daarvan ga ik opnieuw naar die kern, dat oog van de storm, de diepe stilte en bereid me voor op wat nog allemaal komen gaat.
Lieve lieve lezer…. Weet dat je altijd ELKE vraag aan me stellen mag……. Of het antwoord je gaat bevallen kan ik niet beloven…. Maar vertrouw erop dat echt alles goed gaat komen…..