Strand en VIS|SCH

Zooooo , en nu is het tijd voor weekend!!!!

Na een lange en drukke werkweek trok ik vandaag de deur van kantoor voldaan achter me dicht. Ja!!! Ook werken gaat weer lekker. Fijnnnn. En met prive ook nog veel geregel en gebel was het met recht soms wel ff een gekkenhuis. Maar voor NU even helemaal NIETS wat MOET, maar alles wat kan, mag, gewenst of gewoon FIJN is. Nog een week af te strepen op de kalender voordat mijn vakantie begint. En ga ik dit weekend maar eens “oefenen” met het in vakantiestand komen. Dus ga ik morgen weer lekker op pad!! Het beloofd een prachtige nazomerse herfstdag te worden, droog met een zonnetje en een graad of 14. Ja zelfs aan zee zal t niet echt waaien met windkracht 2. Dus besluit ik gewoon NOG een keer een middagje strand te doen!! In de haven van Scheveningen is een foodfestival. En wel een heel bijzondere. VIS|SCH En ik weet zeker dat ik daar morgen vast wel allerlei Keto & E’Anna-proof hapjes zal vinden #grijnzzz

Maar bovenal zal ik op het strand zelf te vinden zijn. Ik heb met socialdeal een mooi strandbed en scherm “geregeld”. Iets te lezen mee en laagjes kleding aan morgen zodat ik voor ieder weertype klaar ben. En mocht t onverhoopt TOCH tegenvallen….. ach joh dan kruip ik ergens achter glas wel weg en vermaak me even goed!!

En als ik dan morgenavond terug ben op mijn eigen plekje hier, dan ligt de koelkast vol met Keto snelle hapjes en wacht me een zondag chillen op de camping , hahaha

De Tattoo Studio

Nog niet zo lang geleden vertelde ik je hoe mijn droom ineens in de werkelijkheid werd gezet!!
http://www.eanna.info/over-cadeautjes-enzo/

Gisteren schreef ik over mijn noodzaak om te schrijven en over mijn schrijversveertje.
http://www.eanna.info/mijn-schrijversveertje-for-real/

Vandaag wil je ik vertellen over mijn middag bij de tattoo studio waar dromen dus werkelijkheid werden.

En dat begon dus eigenlijk donderdagavond al. Haha Na mijn keuze alleen verder te gaan was ik natuurlijk de afgelopen week volop in de weer met van alles en nog wat om de boel op orde te krijgen en mijn eigen plekje te creëren in de caravan op een mooie kleine familiecamping.  In de avond moe maar voldaan zat ik dus aan mijn tafeltje met mn laptop en gaf ik spontaan gevolg aan een impuls van dat moment. Ik meldde me aan op een spirituele-dating-community, voor gewoon vriendschap of meer….. En terwijl ik de profielen doorkeek en hier en daar wat las was daar ineens dat momentje waarop ik vreselijk om mezelf moest lachen. Het was bij het profiel van een goed uitziende man. Ook de beschrijving was echt leuk geschreven. Het hield dus letterlijk mijn aandacht wel vast en genoeg interesse om verder te lezen. Tot aan die ene opmerking….. hahaha “geen tattoo’s” en ik klikte dus zonder enige twijfel DIRECT op het kruisje rechtsboven!!! Eigenlijk weet ik niet eens zeker wat de beste man nu bedoelde… dat HIJ geen tattoo’s had… of… dat hij geen vriendschap wilde met iemand met tattoo’s.  Tja…. En terwijl ik nog niet eens ECHT een tattoo had schaarde ik me wel al onder die doelgroep blijkbaar. De tattoo was al zo sterk in energy gezet dus dat ik hem al kon voelen in zijn aanwezigheid.

De volgende ochtend zat ik letterlijk de wijzers van de klok vooruit te kijken. Ik zou rond de middag in Arnhem zijn. Het was de bedoeling nog even wat te werken…. Maar ja….. DAT lukte niet helemaal omdat mijn gedachten alleen nog maar bij mijn schrijfveertje waren. Ipv dat kleine veertje op de binnenkant van mijn pols zoals mijn plaktattootjes eruit zagen had ik me inmiddels bedacht dat het ook anders kon.  Want bij die veer wilde ik  een paar inimini kleine vlindertjes. En als die dan vanuit de zijkant al zichtbaar zouden zijn kon ik voor een volgende keer een mooie verbinding maken met de 3Dvlinder die ik toch ook ECHT wel wil. Jaja… al voordat ik überhaupt mijn eerste tattoo heb ben ik al hooked-up #grijnzzz Slechts 1 klein dingetje wat nog door mijn hoofd bleef spelen…… Hoeveel PIJN zou het doen???? Tja en daar had ik een behoorlijke knoop van in mijn buik hoor!!!!

Natuurlijk werd het uiteindelijk dan toch middag en was het zover dat we samen de auto in stapten, op weg naar Doetinchem waar mijn afspraak stond bij Maya ink by Ries. De auto werd geparkeerd schuin tegen over de tattooshop. En daar liep ik dus, stap voor stap dichter naar die stoel daarbinnen waar het zou gaan gebeuren!!!! Wel blijven ademhalen he hoorde ik achter me lachend uit de mond van de lieverd die dit allemaal in het garen had gehangen als tussendoor-Cadeautje. OEFFF wat vond ik het spannend!! Eenmaal binnen moest ik een formulier invullen met wat vragen en gegevens. En mijn handschrift was werkelijk verschrikkelijk slecht!!! Tja wat wil je met die trillende handen van me. Maar mijn spanning werd doorbroken met een hilarisch moment rondom een woordspeling die “klinkt als BIER” hahahha echt waarrrrr precies wat ik nodig had!! Nee nee , niet dat bier…. Maar de hilarische lachsalvo’s. Werkelijk ongekend zo als ze me daar op mijn gemak wisten te stellen!!! Daarna nam ik redelijk rustig plaats in de enorme stoel. Jaja, zelf voor mij die al zo groot is had ik het gevoel te verdwijnen in die stoel. Maar dat was niet erg, ik had al mijn vertrouwen in de handen gelegd van een lieve en rustige jonge dame, Robin, die de tattoo al voor me uitgetekend had met hulp van mijn omschrijving en deze als een soort van plaktattoo op mijn onderarm ging plakken. De tekening was echt 2x zo groot als ik zelf vooraf bedacht had, maarrrr OK… ook dat was helemaal GOED.  Beetje meer naar die kant, ja… beetje schuiner…. JA!!!! ZO!!! In de andere stoel zat een jonge man met een enorme grote en bijzonder mooie uil op zijn bovenarm. Ik zag hoe bezweet zijn T-shirt was en heel even sloeg toch weer de angst me om het hart. Door de stem van Robin werd ik teruggehaald naar mijn eigen arm en de tattoo tekening. Nou… daar gaan we dan!!! Met alle ogen op me gericht hoe ik zou gaan reageren werd t eerste lijntje gezet. Ja…. Het kriebelde… Whahahaha en ik haalde opgelucht weer adem. Als dit werkelijk alles was!!! Al babbelend ontstond zo mijn prachtige schrijversveertje met de 3 vlindertjes die symbool staan voor de 3 engelenkindjes. En jeetje JA….. wat ben ik er blij mee, trots op en tevreden met de keuze dat ie op de zijkant moest komen, helemaal in beeld zal ik maar zeggen. #grijnzzz

Ook hier op een gewone vrijdagmiddag dus weer zo’n eerste keer-dingetje dat op mijn lijstje bijgeschreven kan worden. Dank je wel Robin en Ries dat mijn eerste keer bij jullie mocht zijn!! En ik kom zeker terug voor een volgende!!!

En heb jij als lezer ook last van een tattoodrempel???? Gewoon over de drempel van deze tattoo studio stappen dan!!! https://www.facebook.com/mayainkdoetinchem

Schijt aan de Grens, kunstfestival

De avond valt in….. Ik zit na een prachtige dag op mijn eigen plekje aan de bar en de windgong tingelt er heerlijk op los door de tafelventilator die me enige verkoeling brengt. Het was een warme, intense maar zeerrrrr verhelderende dag vandaag. Mijn fietsdoel en het thema van vandaag was de kunstroute “Schijt aan de grens” Geboren uit het gebrek aan samenwerking tussen 2 provincies als het gaat om het creatief uiting geven aan dat wat in een mens kan leven. Maar zeker ook over de psychologische grenzen van een mens , ook als het gaat om liefde, genot en zinnelijkheid.  Een thema wat wel aansluit bij mijn proces in het NU en dus besloot ik dat dit vandaag wat extra aandacht mocht krijgen en de kans om eens extra te onderzoeken waar mijn grenzen dan liggen.

Het zonnetje vandaag heeft zijn best gedaan om uiting te geven aan mijn innerlijke hitte en me voorzien van een licht rood tintje waar nog blanke huid zichtbaar was en een donkerrroodbruin kleurtje voor het meer geharde zonne deel in mij.

Terwijl ik naar de 1e kunstroute locatie fiets doemt de eerste vraag in me op. “WAT is grensoverschrijdend”? De afgelopen weken en maanden waren een aaneenschakeling van hormonen die meer en minder de pan uit rezen. Met als gevolg grensoverschrijdende emoties. En ja ik heb die ook grensoverschrijdend geuit. Het schaamrood voel ik nog op mijn kaken als ik er aan terug denk. En nee…. Dat is niet te verdoezelen onder mijn zongebruinde huid van vandaag . Ik mag me wel heeeel gelukkig prijzen met de bijzondere mensen om me heen die dat blijkbaar volledig begrijpen. En waar ze het niet begrijpen dus voor lief weten te nemen. Gelukkig heb ik niet aan alle emoties en gedachte uiting gegeven in woorden en wist een deel zijn weg te vinden via mijn creatieve energy. En dat is dan ook meteen wat zo herkenbaar aanwezig was op de route van vandaag. Kunstenaars die daar ieder op hun eigen wijze uiting aan wisten te geven. Inspirerend, herkenbaar, WARM als mijn interne hitte dus.

Vanuit de 1e locatie Geijsteren fietste ik door naar Overloon waar ik midden in een heel warm bad terecht kwam. WAT een sfeer, WAT een energy, WAT een mooie mensen!!! Bekende en onbekenden trof ik er en raakte aan de praat met ze. Mensen uit de tijd van voor mijn huwelijk van nu…… meer dan 30 jaar geleden trof ik ze en nu dus opnieuw, alsof het de dag van gisteren was, zo warm was hun groet en hand op mijn schouder…… wow….. Ik genoot van de creativiteit en openheid om me heen. Een speciaal onderdeel van de dag wist ik op voorhand zou een muzikaal intermezzo zijn op het programma. Allemaal liedjes en teksten die als centrale thema dus weer die grenzen opzochten van verleiding en zalige zonden. En ik wist dat mijn zeeerrrr gewaardeerde collega maar bovenal ook een van mijn grote muziekhelden daar onderdeel van zou zijn. Huub Janssen met zijn lied over een lang vervlogen puber liefde die weer even in beeld kwam. Huub…. Ik heb weer van je genoten!!! Het spatte er weer van af hoor!!! Dank je wel!!!

Ook liet ik me even gaan bij het schrijven van een ondeugend kaartje voor aan de slingers met verzwegen of slechts in stilte heimelijk gedachte zalige zonden…. En legde ik de kaartjes van het duiveltje in mij naast dat van het engeltje in mij. Het kaartje wat als basis er onder lag zo liet de man me zien was HOPE <3 Jaja…. Het komt allemaal GOED met mij  #grijnzzz ondanks… of misschien wel dankzij….  de dingen die op de kaartjes stonden, haha Self indulgence en Gratitude. Met andere woorden…..  (genotzucht en dankbaarheid) Oefffff dan staat me nog heeeeel wat te wachten dus ?!  Maar ik weet…… hoe spannend dingen misschien nog zullen zijn voor me….. ik ga ze met 2 handen aannemen en de grenzen opzoeken om ook daarin mijn leven te verrijken.

Schrijven……

Vandaag heb ik me opgegeven voor een workshop schrijven met daarbij het boek Schrijf je boek in 1 jaar! Van de uitgeverij Paris books van Michelle Shantii. Als ik je dat zo vertel zou je misschien denken dat ik het ambieer nog eens een echt boek te schrijven,…. Maar het antwoord daarop is NEE.
Ja ik schrijf graag, en ik deel graag mijn gedachten en avonturen. Ik deel graag……
Een paar jaar geleden gaf ik zelfs een echt E-boekje uit met ISBN over mijn spirituele ontdekkings- en groei tocht. In de vorm van een soort van dagboek.
Ik moet zeggen dat ik liever schrijf zoals ik mijn verhaaltjes schrijf in het afgelopen jaar op FB bv. Gewoon een poging om onder woorden te brengen wat er met en voor en door me gebeurd, en dat gewoon vanuit de wens die ervaring te delen.
Ook zoek in de weg in de wereld van de blogs…. Past dat dan misschien beter bij me?????
Ik probeer te zoeken naar de vorm die mij mijn uitingsvrijheid geeft en tegelijk ook een groepje lezers die dit oprecht leuk vindt en ook op die manier reageert. Veel meer als die interactie ambieer ik dus ook echt NIET.
Maar los van alle lezers, op welke manier dan ook, vind ik het gewoon superrrr fijn mijn gevoel, ervaringen en belevingen in woorden vast te leggen. Tot liefst in de kleinst mogelijke details en gevoelens, fijnsnarig en in details die normaal overgeslagen worden. Dusdanig dat je VOELT wat ik ook voelde…. DAT is dan mijn uitdaging om je ZO intens mee te kunnen nemen om te kunnen delen in wat was of mocht zijn!!
Dus daarom deze schrijfworkshop!!
Ik kijk er naar uit!!!

 

To be or not to be….. That’s the answer we al know

Vandaag was weer een bijzondere dag. Met recht weer zo een met een gouden randje. Ik ga proberen om je met mijn woorden mee te nemen en zo mijn ervaring en beleving met je te delen. Het wordt een laaaaaang verhaal

Zondagochtend, even voor negen liep ik de deur uit om met mijn #vrijreizen op pad te gaan. Het was nog stil op straat. Geen auto’s en fietsers rushing naar hun job of schoollokalen.  Slechts een enkeling op z’n dooie akkertje aan de wandel met een hondje. Geen overvolle bus met studenten naar het station en ook in de trein slechts vaders of moeders met enthousiaste kleintjes op pad naar opa en oma aan de andere kant van het land. Een stel jongelui die duidelijk de nacht doorgetrokken hadden en nu op weg naar huis. En een jong stel helemaal verliefd in elkaar opgaand. Heel anders reizigerspubliek dus dan door de week. Ik geniet er van dan naar mensen te kijken en te bedenken wat hun dag speciaal zal gaan maken. Houd dit stukje van mijn verhaal even in gedachte voor  mijn verhaal over mijn terugreis later vandaag.

Na bus, trein en weer bus kwam ik bijna 3 uur later aan in Nieuwegein in het Fletcherhotel waar de spirituele doe- en ervaar beurs zou zijn van 11.00 tot 17.00. Een laag drempelige beurs zonder entreegeld en naast alle info bij mensen in kraampjes en achter tafels ook nog een hele middag met gratis lezingen. En dat was dan ook mijn reisdoel van vandaag, de lezing van Elisabeth van Gelder, To be or not to be, that’s the answer we all know. En ik dacht dus dat dat dan ook mijn enige Highlight van vandaag zou zijn….. hoe mis ik dat toch kon hebben lees je verderop in mijn verhaal.

Het was echt heeeerrrrrlijk mijn soulsister Eli weer in mijn armen te sluiten, want al zijn we nog zozeer verbonden en dus nooit echt ver van elkaar vandaan in spirit, niets is fijner om elkaar ook weer even te kunnen voelen in ons aardse en lijfelijke leven. Elkaars warmte, elkaars glimlach en ook gewoon even elkaars hand vast te houden. En te voelen hoe je hart dan overloopt van liefde. Te voelen hoe vanuit je hart als een waterval die liefde je lichaam in klatert en je vult met de golven van die liefde die gepaard gaat met herinneren, herinneren waar de bron van die liefde zich bevindt, waar het begon en hoe het in cirkels rondgaat. Soms zijn het cirkels in kalmte, soms ook in de heftigheid van een tsunami in een draaikolk. En dat alles gaat dan door me heen in gedachte en emoties in splitseconds en ik geniet van het moment, van gewoon daar kunnen zijn, heel even.
Aan het eind van ons gesprekje vraagt ze me iets te doen….. en ik voel de storm aan emoties erbij, niet alleen bij mij, ook bij haar en ik verbaas me………. Wat is haar link aan deze “opdracht en vraag” aan mij????? Ik besluit het even te parkeren en na een korte pauze voor mezelf eerst deel te gaan nemen aan de lezing waar ik dus voor kwam.

https://www.facebook.com/events/226001754602757/
De lezing; To be or not to be, that’s the answer we all know.
Enkele maanden geleden las ik deze titel van deze reeks lezingen voor het eerst en ik WIST, bij de 1e uit de reeks ben ik aanwezig. De titel pakte me, deed me tintelen van kop tot teen en tot in het diepste van mijn ziel. Inmiddels herken ik dat gevoel en weet ik dat ik er naar kan en mag luisteren. En dat alles als vanzelf op mijn pad komt wat nodig is om er bij te ZIJN. Ik hoef alleen maar te ontvangen. En dus stel ik me er voor open. Of vraag ik wat ik denk wat er voor nodig zou kunnen zijn…….

En daar zat ik dus, in de 2e rij op de 1e stoel in die rij. Schuin voor me zit een jong stel, een jonge dame met lang blond haar en naast haar een jonge man met kort donker haar. Ik denk dat ze bij elkaar horen want ik voel hoe ze liefdes golven uitwisselen. Er komen best veel mensen binnen. Er is op een gegeven moment nog maar 1 stoel vrij achterin. Ik voel het roffelen van trappelende voeten door mijn buik gaan, mensen die benieuwd zijn en vol van verwachting in wat er gaat komen. Natuurlijk zitten mensen niet echt fysiek te trappelen, maar het is wel de verwachtingsvolle energy die er hangt en zich opbouwt terwijl mensen wat zitten te keuvelen en wachten op de komst van Elisabeth. Ze begint met het uitleggen van wat basis dingen, het Universum, de eenheidsleer, de chakra’s, de auralagen, ons hogere zelf en hoe we in een tijd leven waarin ons hogere zelf in het pure witte licht en energy aan het indalen is in ons fysieke IK via de chakra’s. In haar andere lezingen die ik tot nu toe mee mocht maken nam ze ons als aanwezige dan meestal mee in een soort van geleide meditatie en gebeurde er altijd wel weer iets bijzonders met me. Ik had steeds opnieuw dan nieuwe ervaringen  die maakte dat ik weer een stapje verder kon zetten in mijn eigen ontwikkeling en ervaringen. Al blijft het moeilijk deze ervaringen ook echt te vangen in woorden. Ik zal ook nu dat wel weer proberen te doen.  Terwijl Eli aan het uitleggen was hoe dat indalen zich kon verhouden met bv het christelijke geloof gebeurde het. Ze wees met haar hand boven zich, naar waar het witte licht van de hogere zelf zich in de andere auralaag bevind. Ze trok met haar hand dat licht naar beneden via kruinchakra naar derde oog en keelchakra, naar hart. Zo maakte ze tegelijk het christelijke kruisteken. Terwijl haar hand dus zo in slechts een seconde of 2 naar beneden ging en ze het witte licht meenam, ontstond de lichtgevende laag. Ik kan niet zeggen dat het slechts de ronde schijf was die ze eerder zelf geduid had als laag in een dimensie, het was er gewoon, in en om ons heen, door ons heen, in cirkels die traag bewogen vol van dat witte licht. Het witte licht wat eerder aan het begin van de lezing al mijn fotootjes overbelicht had, werd ineens heel zichtbaar, voor mij althans. Door het witte licht liepen ragfijne gouden en zilveren draden. Die lieten me ook zien hoe de stromingen liepen dus. En we waren niet eens in een meditatie!!!!! WOW!!!! Ja , met recht, de mensheid heeft weer een stap gezet in de groei in eenheid, dat was me meteen wel duidelijk!!!

De lezing werd afgerond en ik besloot heel bewust wat van deze witte licht energy met me mee te nemen, deze witte energy die in gezamenlijkheid was opgebouwd en zo enorm sterk voelde.  Ik sla dan even een ander bijzonder stukje van de dag over en begin aan mijn terugreis. Het is erg druk zo halverwege de zondagmiddag in bus en trein. Alles loopt gesmeerd en ik loop zo van het een het andere in en hoef nergens langer dan 2 minuten te wachten. In de trein beland ik in een stiltecoupe en kan ik in alle rust de middag nog eens aan me voorbij laten gaan. Met name een andere bijzondere ontmoeting waarover ik hier niet verteld heb moet even een plekje krijgen waarbij ik de meegenomen witte energy dus ook goed kan gebruiken J Mijn misselijkheid en hoofdpijn die ik meenam verdwijnen weer en ik haal diep, intens en opgelucht adem. In Nijmegen stap ik over en neem ik met een gelukzalige glimlach mijn plaatsje in op het klapstoeltje in het halletje. Ik ga daar vaker zitten als ik behoefte heb aan een zuchtje frisse lucht bij ieder station en als ik de ruimte om me heen ff nodig heb en niet met lijven tegen elkaar aangeperst wil zitten op de banken van de coupe van het treinstel. Ik kijk vanuit het halletje in de coupe en zie een man zitten met een schrijfblok op zijn schoot. Een diepe frons op zijn voorhoofd en een gepijnigde blik in zijn ogen vertellen me dat hij ergens mee worstelt. Ik voel een zwaarte in zijn buik. Ik ben niet een mens die ongevraagd mijn hulp aan mensen aanbied…… maar in dit geval besluit ik dat ik hem wel iets aan kan bieden. De witte licht energy. Zonder een woord hardop te wisselen bied ik het aan via zijn hogere ik.  Hij schrijft iets met zijn blauwe pen op zijn schrijfblok. Tilt zijn hoofd op en kijkt me verbaasd aan. Ik glimlach. Hij kijkt me niet begrijpend aan. Ik glimlach en hij verdiept zich weer in zijn schrijfblok. Ik zie hoe zijn gezicht zich ontspant en hij wat in zichzelf grinnikt. Hij begint actief te schrijven. Ik voel hoe mijn glimlach groeit en bijna niet meer op mijn gezicht past. Ook bij de jongen tegenover me op het andere klapstoeltje breekt een enorme lach door. Van oor tot oor met fonkelende witte tanden tussen zijn lippen en met glimmertjes in zijn ogen. Ik kijk weer naar de man met het schrijfblok en zie dat hij druk schrijvende is. Even blijft zijn pen in de lucht hangen, en schuift hij zijn lange haren weer terug achter zijn oren. Onze blikken kruisen elkaar weer en opnieuw is de glimlach voldoende om hem verder te laten schrijven. Ik voel dankbaarheid samen met verwondering.  We zijn bijna op het station waar ik uit moet stappen. Hij kijkt weer op en kijkt me recht in mijn ogen aan. Onze blikken blijven aan elkaar hangen. Hij kijkt vragend naar me, maar ik besluit dat geen enkel antwoord afdoende zal zijn, dus glimlach ik weer en knik hem bemoedigend toe. In mijn hoofd zeg ik, en nu niet opgeven he!!!! Doorrrgaan. Ik sta voor de  deur van de steeds langzamer rijdende trein. Ik zie een aarzeling in zijn ogen, hij wil opstaan maar dan stap ik al uit en loop weg.
In de bus vraag ik me af of het inbeelding was of niet. En ik vertel mezelf, NEE hoor. WAT hij schreef zal ik nooit weten, maar dat hoeft ook niet. Het voelde puur en goed en dat is al wat van belang is. De meegebrachte witte licht energy heeft zijn werk gedaan, ik was slechts het kanaal.