Schrijven……

Vandaag heb ik me opgegeven voor een workshop schrijven met daarbij het boek Schrijf je boek in 1 jaar! Van de uitgeverij Paris books van Michelle Shantii. Als ik je dat zo vertel zou je misschien denken dat ik het ambieer nog eens een echt boek te schrijven,…. Maar het antwoord daarop is NEE.
Ja ik schrijf graag, en ik deel graag mijn gedachten en avonturen. Ik deel graag……
Een paar jaar geleden gaf ik zelfs een echt E-boekje uit met ISBN over mijn spirituele ontdekkings- en groei tocht. In de vorm van een soort van dagboek.
Ik moet zeggen dat ik liever schrijf zoals ik mijn verhaaltjes schrijf in het afgelopen jaar op FB bv. Gewoon een poging om onder woorden te brengen wat er met en voor en door me gebeurd, en dat gewoon vanuit de wens die ervaring te delen.
Ook zoek in de weg in de wereld van de blogs…. Past dat dan misschien beter bij me?????
Ik probeer te zoeken naar de vorm die mij mijn uitingsvrijheid geeft en tegelijk ook een groepje lezers die dit oprecht leuk vindt en ook op die manier reageert. Veel meer als die interactie ambieer ik dus ook echt NIET.
Maar los van alle lezers, op welke manier dan ook, vind ik het gewoon superrrr fijn mijn gevoel, ervaringen en belevingen in woorden vast te leggen. Tot liefst in de kleinst mogelijke details en gevoelens, fijnsnarig en in details die normaal overgeslagen worden. Dusdanig dat je VOELT wat ik ook voelde…. DAT is dan mijn uitdaging om je ZO intens mee te kunnen nemen om te kunnen delen in wat was of mocht zijn!!
Dus daarom deze schrijfworkshop!!
Ik kijk er naar uit!!!

 

To be or not to be….. That’s the answer we al know

Vandaag was weer een bijzondere dag. Met recht weer zo een met een gouden randje. Ik ga proberen om je met mijn woorden mee te nemen en zo mijn ervaring en beleving met je te delen. Het wordt een laaaaaang verhaal

Zondagochtend, even voor negen liep ik de deur uit om met mijn #vrijreizen op pad te gaan. Het was nog stil op straat. Geen auto’s en fietsers rushing naar hun job of schoollokalen.  Slechts een enkeling op z’n dooie akkertje aan de wandel met een hondje. Geen overvolle bus met studenten naar het station en ook in de trein slechts vaders of moeders met enthousiaste kleintjes op pad naar opa en oma aan de andere kant van het land. Een stel jongelui die duidelijk de nacht doorgetrokken hadden en nu op weg naar huis. En een jong stel helemaal verliefd in elkaar opgaand. Heel anders reizigerspubliek dus dan door de week. Ik geniet er van dan naar mensen te kijken en te bedenken wat hun dag speciaal zal gaan maken. Houd dit stukje van mijn verhaal even in gedachte voor  mijn verhaal over mijn terugreis later vandaag.

Na bus, trein en weer bus kwam ik bijna 3 uur later aan in Nieuwegein in het Fletcherhotel waar de spirituele doe- en ervaar beurs zou zijn van 11.00 tot 17.00. Een laag drempelige beurs zonder entreegeld en naast alle info bij mensen in kraampjes en achter tafels ook nog een hele middag met gratis lezingen. En dat was dan ook mijn reisdoel van vandaag, de lezing van Elisabeth van Gelder, To be or not to be, that’s the answer we all know. En ik dacht dus dat dat dan ook mijn enige Highlight van vandaag zou zijn….. hoe mis ik dat toch kon hebben lees je verderop in mijn verhaal.

Het was echt heeeerrrrrlijk mijn soulsister Eli weer in mijn armen te sluiten, want al zijn we nog zozeer verbonden en dus nooit echt ver van elkaar vandaan in spirit, niets is fijner om elkaar ook weer even te kunnen voelen in ons aardse en lijfelijke leven. Elkaars warmte, elkaars glimlach en ook gewoon even elkaars hand vast te houden. En te voelen hoe je hart dan overloopt van liefde. Te voelen hoe vanuit je hart als een waterval die liefde je lichaam in klatert en je vult met de golven van die liefde die gepaard gaat met herinneren, herinneren waar de bron van die liefde zich bevindt, waar het begon en hoe het in cirkels rondgaat. Soms zijn het cirkels in kalmte, soms ook in de heftigheid van een tsunami in een draaikolk. En dat alles gaat dan door me heen in gedachte en emoties in splitseconds en ik geniet van het moment, van gewoon daar kunnen zijn, heel even.
Aan het eind van ons gesprekje vraagt ze me iets te doen….. en ik voel de storm aan emoties erbij, niet alleen bij mij, ook bij haar en ik verbaas me………. Wat is haar link aan deze “opdracht en vraag” aan mij????? Ik besluit het even te parkeren en na een korte pauze voor mezelf eerst deel te gaan nemen aan de lezing waar ik dus voor kwam.

https://www.facebook.com/events/226001754602757/
De lezing; To be or not to be, that’s the answer we all know.
Enkele maanden geleden las ik deze titel van deze reeks lezingen voor het eerst en ik WIST, bij de 1e uit de reeks ben ik aanwezig. De titel pakte me, deed me tintelen van kop tot teen en tot in het diepste van mijn ziel. Inmiddels herken ik dat gevoel en weet ik dat ik er naar kan en mag luisteren. En dat alles als vanzelf op mijn pad komt wat nodig is om er bij te ZIJN. Ik hoef alleen maar te ontvangen. En dus stel ik me er voor open. Of vraag ik wat ik denk wat er voor nodig zou kunnen zijn…….

En daar zat ik dus, in de 2e rij op de 1e stoel in die rij. Schuin voor me zit een jong stel, een jonge dame met lang blond haar en naast haar een jonge man met kort donker haar. Ik denk dat ze bij elkaar horen want ik voel hoe ze liefdes golven uitwisselen. Er komen best veel mensen binnen. Er is op een gegeven moment nog maar 1 stoel vrij achterin. Ik voel het roffelen van trappelende voeten door mijn buik gaan, mensen die benieuwd zijn en vol van verwachting in wat er gaat komen. Natuurlijk zitten mensen niet echt fysiek te trappelen, maar het is wel de verwachtingsvolle energy die er hangt en zich opbouwt terwijl mensen wat zitten te keuvelen en wachten op de komst van Elisabeth. Ze begint met het uitleggen van wat basis dingen, het Universum, de eenheidsleer, de chakra’s, de auralagen, ons hogere zelf en hoe we in een tijd leven waarin ons hogere zelf in het pure witte licht en energy aan het indalen is in ons fysieke IK via de chakra’s. In haar andere lezingen die ik tot nu toe mee mocht maken nam ze ons als aanwezige dan meestal mee in een soort van geleide meditatie en gebeurde er altijd wel weer iets bijzonders met me. Ik had steeds opnieuw dan nieuwe ervaringen  die maakte dat ik weer een stapje verder kon zetten in mijn eigen ontwikkeling en ervaringen. Al blijft het moeilijk deze ervaringen ook echt te vangen in woorden. Ik zal ook nu dat wel weer proberen te doen.  Terwijl Eli aan het uitleggen was hoe dat indalen zich kon verhouden met bv het christelijke geloof gebeurde het. Ze wees met haar hand boven zich, naar waar het witte licht van de hogere zelf zich in de andere auralaag bevind. Ze trok met haar hand dat licht naar beneden via kruinchakra naar derde oog en keelchakra, naar hart. Zo maakte ze tegelijk het christelijke kruisteken. Terwijl haar hand dus zo in slechts een seconde of 2 naar beneden ging en ze het witte licht meenam, ontstond de lichtgevende laag. Ik kan niet zeggen dat het slechts de ronde schijf was die ze eerder zelf geduid had als laag in een dimensie, het was er gewoon, in en om ons heen, door ons heen, in cirkels die traag bewogen vol van dat witte licht. Het witte licht wat eerder aan het begin van de lezing al mijn fotootjes overbelicht had, werd ineens heel zichtbaar, voor mij althans. Door het witte licht liepen ragfijne gouden en zilveren draden. Die lieten me ook zien hoe de stromingen liepen dus. En we waren niet eens in een meditatie!!!!! WOW!!!! Ja , met recht, de mensheid heeft weer een stap gezet in de groei in eenheid, dat was me meteen wel duidelijk!!!

De lezing werd afgerond en ik besloot heel bewust wat van deze witte licht energy met me mee te nemen, deze witte energy die in gezamenlijkheid was opgebouwd en zo enorm sterk voelde.  Ik sla dan even een ander bijzonder stukje van de dag over en begin aan mijn terugreis. Het is erg druk zo halverwege de zondagmiddag in bus en trein. Alles loopt gesmeerd en ik loop zo van het een het andere in en hoef nergens langer dan 2 minuten te wachten. In de trein beland ik in een stiltecoupe en kan ik in alle rust de middag nog eens aan me voorbij laten gaan. Met name een andere bijzondere ontmoeting waarover ik hier niet verteld heb moet even een plekje krijgen waarbij ik de meegenomen witte energy dus ook goed kan gebruiken J Mijn misselijkheid en hoofdpijn die ik meenam verdwijnen weer en ik haal diep, intens en opgelucht adem. In Nijmegen stap ik over en neem ik met een gelukzalige glimlach mijn plaatsje in op het klapstoeltje in het halletje. Ik ga daar vaker zitten als ik behoefte heb aan een zuchtje frisse lucht bij ieder station en als ik de ruimte om me heen ff nodig heb en niet met lijven tegen elkaar aangeperst wil zitten op de banken van de coupe van het treinstel. Ik kijk vanuit het halletje in de coupe en zie een man zitten met een schrijfblok op zijn schoot. Een diepe frons op zijn voorhoofd en een gepijnigde blik in zijn ogen vertellen me dat hij ergens mee worstelt. Ik voel een zwaarte in zijn buik. Ik ben niet een mens die ongevraagd mijn hulp aan mensen aanbied…… maar in dit geval besluit ik dat ik hem wel iets aan kan bieden. De witte licht energy. Zonder een woord hardop te wisselen bied ik het aan via zijn hogere ik.  Hij schrijft iets met zijn blauwe pen op zijn schrijfblok. Tilt zijn hoofd op en kijkt me verbaasd aan. Ik glimlach. Hij kijkt me niet begrijpend aan. Ik glimlach en hij verdiept zich weer in zijn schrijfblok. Ik zie hoe zijn gezicht zich ontspant en hij wat in zichzelf grinnikt. Hij begint actief te schrijven. Ik voel hoe mijn glimlach groeit en bijna niet meer op mijn gezicht past. Ook bij de jongen tegenover me op het andere klapstoeltje breekt een enorme lach door. Van oor tot oor met fonkelende witte tanden tussen zijn lippen en met glimmertjes in zijn ogen. Ik kijk weer naar de man met het schrijfblok en zie dat hij druk schrijvende is. Even blijft zijn pen in de lucht hangen, en schuift hij zijn lange haren weer terug achter zijn oren. Onze blikken kruisen elkaar weer en opnieuw is de glimlach voldoende om hem verder te laten schrijven. Ik voel dankbaarheid samen met verwondering.  We zijn bijna op het station waar ik uit moet stappen. Hij kijkt weer op en kijkt me recht in mijn ogen aan. Onze blikken blijven aan elkaar hangen. Hij kijkt vragend naar me, maar ik besluit dat geen enkel antwoord afdoende zal zijn, dus glimlach ik weer en knik hem bemoedigend toe. In mijn hoofd zeg ik, en nu niet opgeven he!!!! Doorrrgaan. Ik sta voor de  deur van de steeds langzamer rijdende trein. Ik zie een aarzeling in zijn ogen, hij wil opstaan maar dan stap ik al uit en loop weg.
In de bus vraag ik me af of het inbeelding was of niet. En ik vertel mezelf, NEE hoor. WAT hij schreef zal ik nooit weten, maar dat hoeft ook niet. Het voelde puur en goed en dat is al wat van belang is. De meegebrachte witte licht energy heeft zijn werk gedaan, ik was slechts het kanaal.

Vogels…

Deze week lijkt het wel alsof mijn persoonlijke thema VOGELS is. …..

Om te beginnen “zo vrij als n vogel”,  heerlijk vakantie, in mijn upie, doen wat ik graag doe… fietsen! De vogel is gevlogen. …

En zondag precies aan het begin van mijn happen en Trappen route lag daar op mijn pad, nou ja net er naast dus, Patrijs. Ik zag vanaf mijn fietspad hoe Patrijs op de rechterweghelft lag. Ik stapte af omdat ik wilde voorkomen dat ze finaal plat gereden zou worden. Ik raapte haar op. Ja ze was idd dood. Slap hing ze in mijn handen. Meenemen kon deze keer echt niet. Ja in mij hart natuurlijk wel. Ik spreidde haar vleugels uit langs haar lichaam en legde haar in het gras naast het fietspad. Ze was prachtig gekleurd in strepen van bruintinten. Ik heb haar iig behoed voor een platgetreden en vermorzeld heengaan.  Als ik thuis kom op mijn logeeradres zoek ik natuurlijk de betekenis op. En Tja…die sluit aan op eerdere droombelevingen met een ontmoeting en vluchtige kus, een kus vanuit een andere dimensie.

Patrijs

De patrijs kondigt een ontmoeting aan met iemand. Mede daardoor zult u een geheel nieuw en verrassend gevoel ervaren. Ook zult u uiting geven aan een wens of verlangen. U ziet alles weer vanaf de vrolijke en positieve kant en dat maakt dat u hoopvol gestemd zult zijn. Met nieuwe energie maakt u meteen weer nieuwe plannen.

Terug op mijn logeer adres werk ik verder aan mijn sculpture, ….. vogel  En ik geniet nog even na van het laatste zonnetje voor ze achter het dak zakt en de avond echt inzet. Een heerlijk plekje onder oude bomen waar vogels af en aan vliegen en volgens mij een duivenpaar hun nest heeft. En op dat heerlijke plekje laat een kleine vogel een natte veeg vallen die precies op mijn voorhoofd en bril valt. … op je kop laten schijten….. waar zou dat voor staan bedenk ik me? En ik hoor “Ze” daarboven lachen.

Ik zoek het op en lees dat het om een Vlaamse variant gaat. kop, niet op uwe ~ laten schijten (uitdr.) Zich niet laten doen, je niet op je kop laten zitten, met je laten sollen. Ge moet geen ruzie maken, maar ge moet nu ook weer niet op uwe kop laten schijten, hè.

Met al mijn fietstochten van afgelopen half jaar had ik het al aan zien komen, de 3000 km kwam in zicht. En dus nam ik me voor een poging te doen dit toch best noemenswaardige resultaat te bekronen op een bijzondere plek. Een heel klein stukje de afsluitdijk op ligt een klein eilandje met een mini natuurgebied.  Geheel zonder toeristen kon ik daar even alleen zijn.  Met maandag ruim 3000 km weggetrapt op deze fiets blikte ik even in alle rust terug. ….. Wat is er weer veel gebeurd in 6 maanden tijd,  tijd die omgevlogen is! IK VOEL ME VRIJ, vrij als een vogel.  Ondanks de beperkingen van mijn lijf heb ik toch maar ff 3000 km gefietst! En ik ben er nog niet want ik fiets zo meteen weer verder! OP avontuur  natuurlijk.

Een middag op het water met Johanna II was meer dan 1 vogel in de hand En vele vogels in de lucht , maar wat ik nooit gedacht had werd dat overtroffen door de smid van Medemblik. Daar voelde ik me de vlinder tussen alle fladderend vogels die je maar kan bedenken en bleek mijn droom niet alleen in de andere dimensie te bestaan.

Ik doe geen poging dit in woorden te vatten, daarvoor was het te mooi en bijzonder en zouden woorden tekort schieten….

Met mijn knoop stevig in ijzer gevat ga ik weer op pad.

Labyrint Moeder aarde en haar kind

Labyrinten om te bekijken en soms ook om ze te lopen, ervaren en beleven. <3

Het was me weer een weekendje wel!! Niet voor niets dat mijn health app na 100 km fietsen en 10 kilometer lopen ( in stukjes uiteraard) tegen me zei; “Great workout E’Anna, You did it!!!”
Daarbij opgeteld nog eens bijna 400 kilometer treinen , vele kapellen, prachtige kerken, 5 labyrinten en  heel veel mooie bijzondere ontmoetingen. Weer veel aan avontuur, indrukken en belevenissen die aan het rijtje kunnen worden toegevoegd. Dus vroeg een dierbare vriendin aan me “wat springt er nu uit deze keer? En zonder lang na te denken weet ik het antwoord wel……..

Zaterdag was dat het feit dat ik het inderdaad ECHT droog hield. Ik stapte in de trein toen de eerste dikke druppels vielen van wat een mega regenwolk was die over Limburg trok. Tussen nog een miezerbuitje door kwam ik in de Sint Servaas Basiliek bij het eerste weekend labyrint om van de genieten en te bewonderen. Daarna begon echt DROOG mijn fietsdag en genoot ik van al wat voorbij kwam. Het enige wat niet droog bleef was mijn rug, soms nat van het zweet en de work out 😉 Onderweg het 2e labyrint en na het 3e stapte ik in Sittard weer in de trein. En alsof het zo afgesproken was, uhhh ja… zoals het dus afgesproken was, binnen 2 minuten regende het weer pijpenstelen. Whahahahaha. En dan eenmaal in Venray toch weer even een droog stukje fietsen tot ik thuis was . Wonderlijk!!!

Zondag; het Labyrint in Olburgen, op een privéterrein bij een minicamping.  Ik had van te voren via email gevraagd of ik het Labyrint misschien kon bezoeken en ik was welkom. Ik had dus slechts een adres , een email en een hart gevuld met nieuwschierigheid , want dit Labyrint trok wel heeeeel erg aan me. Dus had ik me ook voorgenomen deze niet alleen te gaan bewonderen maar ook echt te gaan lopen, intens te gaan beleven. En dat is dus wat ik ook deed!!

Tot mijn grote verrassing lag er ook een heel klein en lief nieuw labyrintje wat ik dus eerst wilde beleven. Prachtig neergelegd in het gras met de wilde bloemen. Nog jong….. in energy maar veelbelovend!! Precies zoals ik me ook vaak voel, als een jong kind wat nog wil spelen en dansen, ontdekken en ervaren.

En zo stapte ik dus vanuit deze energy over naar het grote Labyrint. Ook in het gras, met heel veel wilde bloemen, Klein en geel, rode klaprozen tussen hoog gras, paarse distelbloemen, graanachtige, klaver en nog zo veel meer!!! Het is dus ook niet voor niets dat dit labyrint me in gesprek bracht met moeder aarde en ik me diep geworteld voelde, OER, met soms de neiging te willen dansen nog hield ik het op een half pirouetje in de bocht. Voelde ik via mijn handchakra’s de energy van moeder aarde via haar bloemen door mij heen stromen, werd ik een met hen. Streelde ik hun aura’s en zag ik hoe ook kleine spinnetjes en hun web, alsook vlinder, bij en zweefvliegje onderdeel waren van het geheel. Diep onder de indruk en dankbaar voor dat we deelden verliet ik daarna dit zeldzaam mooie labyrinth. In al haar eenvoud en haar immense energy. WOW. Ik heb een enkele bloem en wat groen meegenomen als aandenken, het ligt nu te drogen in mijn dikke boek Wereld Erfgoed. Hoe, wat en op welke manier dat past bij weer een creatieve uiting komt wel weer een andere keer.
Ik wil in ieder geval de 2 dames bedanken die me deze gelegenheid hebben geboden, Tonny en Janny;
https://www.facebook.com/voorrustennatuur/
https://www.facebook.com/detriskel/

Op reis op een wel heeeeel regenachtige dag  ;-)

Tja…. En wat doe jij op een dag als vandaag waarin het maar eindeloos blijft regenen?

Met bakken viel het uit de hemel! Goten  liepen over, grasveldjes stonden blank en behalve zeiknat worden van de vallende regen, werd ik NOG natter door het opspattend water van fietspaden die blank stonden en auto’s die fonteinen veroorzaakten met hun wielen door enorme plassen langs de kant van de weg. Als een verzopen kat kwam ik thuis na een ochtend werk op kantoor. Maar in mijn hart scheen de zon en dus keek ik glimlachend naar mezelf toen ik stond uit te druipen op de mat bij de achterdeur. Voor me lag een droog huis en een lange vrije middag home alone J Wat is er meer nodig om de zon te laten schijnen????? En ik had een heleboel plannen…… Ik zou op reis gaan vandaag !!!

Nee…… niet ECHT natuurlijk, maar in gedachte. Na een snelle lunch kroop ik met een lekker kopje thee achter mijn laptop. De reis kon beginnen!!! Vanmiddag zou ik op zoek gaan naar bijzondere plekjes in, op of bij de route die we in November zouden gaan afleggen rondom de Middellandse zee.
Ik liet me leiden door google en wat er maar uit mijn vingers of brein op plopte aan zoekwoorden bij de plaatsnamen. En zoals me vaker verteld is, het is bijzonder waar ik soms dan bij uit kom. Zomaar……

In Barcelona klim ik de berg op, naar de top van Montjuïc. Ik voel hoe de warme zon op mijn zwoegende rug brand en veeg het zweet van mijn voorhoofd, nee dat moet anders kunnen en gelukkig vind ik de kabelbaan. Ik raak de weg kwijt in het Labyrinth in Park Horta en neem de metro terug naar de Ramblas en bezoek de levendige Mercato daar. Ik geniet van de geuren van verse kruiden en lach tals ik zie hoe Manlief zijn neus dichtknijpt bij de hoek met verse vis. We genieten van verse tapas op een terrasje en ik voel de energy in me groeien als ik luister naar de muziek van Freddie Mercury & Montserrat Caballé – Barcelona; bij de opening van de Olympische spelen 25 jaar geleden in 1992. Het jaar waarin we trouwden en wat we dus dit jaar vieren in Barcelona!!!

Mijn hart zwelt en loopt over, net als mijn ogen binnen en de goten buiten……..

Het wordt een mooie en bijzondere reis!! Maar ik reis thuis in het nu al even verder…….

We komen aan In Genua, een havenstad die op het eerste oog niet zo veelbelovend lijkt….. Maar google laat me gelukkig iets anders zien. Terwijl ik beneden nog in de haven sta kijk ik om me heen en zie de bergen die de stad omsluiten. Daar MOETEN toch mooie uitkijkpunten te vinden zijn kriebelt het van binnen. En ja hoor!!! Ik vind oude treinsporen die naar de top leiden en me op de stad neer laten kijken, over haven en zee laten kijken, soms in open wijdse blikken, soms door takken van bomen en struiken heen. In ieder hoekje van oude platforms is iets verborgen. Ik proef het avontuur en zoek verder!!  En ik vind Nervi  Parks, met 3 ancient Villa’s en een oude romeinse weg die Aurelia heet. Mijn hart staat even stil…. WEER die naam!! En ik weet dat ook dit op onze keuze lijstje MOET komen staan.

Ik arriveer in Messina en denk terug aan de eindeloze avontuurlijk wandeling die we er een paar jaar geleden maakten. Nee, dat zit er dan misschien niet meer in dat lopen tot in het oneindige naar de toppen van de heuvels in deze stad. Dus begin ik rond te snuffelen in het stadsdeel naast de kades van de haven. En al snel vind ik ook in deze stad zo dicht bij de haven de bijzondere hoekjes, straatjes en pleintjes. Met een bijzondere kathedraal Protometropolitana en klokkentoren. En op het plein Fontein van Orion gemaakt door een leerling van Michelangelo. En nog geen kilometer verderop de Fontein van Neptunis. En terwijl ik luister naar de bijzondere manier waarop de klokkentoren zich laat horen en zien om 12.00 waan ik me in het najaars zonnetje van Messina, ruik ik de zilte zeelucht van de nabijgelegen haven, het verse Italiaanse brood van de bakker op de hoek en flarden van geuren van een versmarkt een straat verderop.

Ik schrik op uit mijn virtuele reis….. het is stil….. het regent niet meer!!! Ik zet de deur open en hoor de vogels fluiten. Een frisse bries vult nu ons huis. Mijn maag knort en dus klap ik tevreden de laptop dicht. Tijd om te gaan koken!!! Een volgende vrije middag voor een volgend stuk van onze reis dit jaar.