Met hoofdletter G van bv Genieten

Dit hele afgelopen weekend stond in het thema hoofdletter G en was een aaneenschakeling van Genieten! En echt wel met n hoofdletter G hoor!
Deze Limburgse dame met haar zachte G ging op avontuur in het westen des lands. Na een treinreis van bijna 3 uur wachtte ik Geduldig in het bushokje op mijn hoogtepunt van de dag, of eigenlijk… zeg maar gerust het hoogtepunt van dit weekend! Mijn ontmoeting met Jelle ! Hoe Groots in de kleinheid en fijngevoeligheid van ieder moment. Met zijn prachtige lach die zijn licht van binnenuit deed stralen als hij over zijn passie sprak en ik zag dat het zijn aura deed oplichten en stralen. Zo genoten we van een overheerlijke lunch in restaurant Anders, geheel passend binnen mijn nieuwe eetstijl, ketogeen. Daarna wandelde we samen door de straatjes van Bodegraven…op weg naar de schrijversworkshop waar we ons voor opgegeven hadden. Maanden geleden al gaf ik me op voor deze schrijfworkshop bij Michelle. En ja dat was best gek eigenlijk want al schrijf ik graag ik was werkelijk niet van plan n boek te schrijven of uit te gaan geven. Gaandeweg ontdekte ik dat ik dat misschien toch verkeerd had en ik best wel n bijzonder verhaal te vertellen heb. Het verhaal over de zielen in mijn tempel, over zielsverwantschap. En mijn ontmoetingen van die zielen in dit leven hier en nu. De zilverblauwe zielen familie dus waar Jelle er 1 van is. En terwijl we zo samen voor t eerst in dit leven ergens naar onderweg zijn zie ik de tuinen en het water waar we al vaker samen liepen. En weet nog net mijn tranen van emotie weg te slikkende. Eenmaal op de schrijversworkshop krijgen we een schrijfopdracht en komen de tranen weer terug. Ik heb ze niet diep genoeg weggeslikt blijkbaar. Maar ik heb al gezien en ervaren dat n traan hier volkomen begrepen wordt. En ja…. jeetje. … dan is Jelle pas een van die zielen uit mijn verhaal……
Voldaan en Gelukkig neem ik aan het einde van de middag afscheid van Michelle, Geert en de andere workshop deelnemers maar ook met een warm gevuld hart dus van Jelle. Dank je wel mooi mens dat ik je ook in het hier en nu mocht ontmoeten en kennen. Je hebt n speciaal plekje in mijn hart en ziel.
Ik mijmer nog even na op weg naar Amsterdam waar ik de rest van het weekend me ga onderdompelen in die hoofdletter G. Gastronomie bv in de keuken van mijn vriendin Carolien. Alles geheel ketogeen, soja-gluten- en lacto-free. En zeg nou zelf als je die fotootjes zo ziet doet dat zeker niet onder voor de lunch die ik zaterdagmiddag had #Grijnzzz
Over de inhoud van onze avond en dagbesteding zal ik maar geen woorden vuil maken, die is Geheim, jaja, ook met hoofdletter G 😉 over Genot, Geliefde en G-spots, over Grenzeloos, Geluk en Groeien en over Gewoon en Goed Genoeg.

Transformatie en geboorte

Ik hield het niet heel erg lang vol in de vlindertuin vandaag , de combi met mijn innerlijke hitte was een beetje teveel van t goeie. Maar ik was er blijkbaar toch op precies t goeie moment om de geboorte van een vlinder mee te maken. Ik zag hoe ze zich uit haar pop worstelde, schrok even toen ze ineens naar beneden viel, en gaf een zucht van opluchting toen ik zag hoe ze zich staande hield en opkrabbelde. Ik voelde de worsteling en herkende het als de mijne. Alleen al voor DAT moment fietste ik vandaag met liefde en plezier mijn 65 kilometer. Eenmaal thuis was ik toch wel heel benieuwd welke vlinder dit nu precies was. En ik geloofde mijn ogen niet toen ik haar vond met google en las: Blue Moon Butterfly. Dat is wel heeeeel symbolisch dacht ik deze transformatie. Ik heb van het beeld materiaal een kort minifilmpje gemaakt en mijn eigen Koshi Air gong gebruikt als achtergrond muziekje.
 

In het licht

Zoals je misschien wel gezien hebt als je ons dit weekend een beetje gevolgd hebt, zetten wij elkaar of onszelf niet zo heel vaak op de foto. Het is dan ook niet gek dat ik van deze foto kan zeggen dat het de meest bijzondere is van dit avontuur weer saampjes. Mijn lief en wederhelft, degene waar ik zoveel mee deel al bijna 30 jaar. Hij kan lachen om mijn puberstreken en ik om zijn wijsneusdingetjes.
Ergens op een terras vanmiddag raakte ik in een bijzonder gesprek met een Finse man. Ruim een uur liet mijn lief me de ruimte me geheel daarop te richten. En na zijn vertrek was er weer alle ruimte voor ons. Bijzonder toch?! Sinds ik het boek van Geert Kimpen las; het meisje wat aan de oever verscheen, en t boek van Michelle Shanti Godin op hoge hakken, kijk ik anders naar de bijzondere relatie die we hebben. De manier waarop we elkaar leerden kennen… 1 blik en het oogcontact over de hoofden van een overvolle kroeg was genoeg. De ruimte die we elkaar laten om te ZIJN en de avonturen die we samen beleven…. doorleven!!!
Morgen weer naar onze eigen veilige thuishaven. En daarna….. klaar voor weer een volgend avontuur!!!!!

Over een bijzondere (zielen)ontmoeting vandaag……

Soms krijg je van die voor aankondigen dat er een bijzondere dag te wachten staat……
Zo ook voor deze dag. Na een onrustige en heftige nacht werd ik al vroeg wakker. (Ik zal de details niet met jullie als lezer delen….) Met in mijn dromen gezichten en plaatsen die me onbekend waren maar met emoties die sky high gingen bij tijd en wijlen. En toen ik wakker werd voelde ik dat aloude welbekende gevoel van jaja…. Laat de dag maar komen, DIT wordt er weer zo een!!! Ik heb dan geen enkel idee wat me te wachten staat hoor, alleen dat het bijzonder zal zijn.

Ik was voornemens vandaag op pad te gaan met trein en fiets. Mijn reisdoel was Utrecht om me daar oa onder te dompelen in de creatieve energy van Rietveld. Een mooie fietstocht door de stad langs een aantal van zijn voormalige woonhuizen, zijn voormalige werkplaats uit zijn timmermanstijd  en huizen door hem ontworpen. Ter afsluiting een bezoek aan het Centraal Museum om al zijn werken in stoelvorm te bewonderen. Het beloofde een prachtige fietsdag te worden voor wat betreft reisdoel en fietsweer ook!!! Zo stapte ik dus met mijn fiets vanmorgen in Venray op de trein. Al bij het eerstvolgende station stapte nog 2 fietsers in met hun fiets en dus maakte ik plaats van mijn stoeltje naast mijn fiets zodat ze er bij konden en nam ik plaats tegenover mijn fiets in een 4 zits tegenover een jonge man. Hij keek op van zijn telefoon, en zoals vele gesprekjes beginnen in de trein met medereizigers hadden we het even over koetjes en kalfjes en het prachtige weer.  De jonge man vertelde dat hij na een pinkpopdagje en familie van moederskant in Limburg onderweg was naar familie van vaders kant in het Drentse. Hij had mijn zoon kunnen zijn met zijn 24 lentes maar zo voelde dat dus niet. Binnen enkele minuten gingen we van koetjes en kalfjes over in zeer diepgaande gespreksonderwerpen over het leven. Met een wijsheid en diepgang die niet passend lijkt bij een 24 jarige. Alles om me heen in de trein leek weg te vallen, alsof hij en ik in een soort vacuüm bubbel zaten en samen genoten van ons gesprek. Af en toe werd mijn aandacht afgeleid door een speelse lok op zijn voorhoofd die eigenwijs precies de andere kant op krulde dan de rest van zijn volle bos kort blond haar. Zijn blauw-groene ogen sprankelden bij ieder woord wat vol vuur en enthousiasme gesproken werd. Ons geanimeerde gesprek wisselde zich af met wat grapjes waar we samen om lachten. Een half uur vloog zo om en we kwamen aan in station Nijmegen. Al babbelend liepen we samen richting coupe uitgang. Hij hielp me met mijn fiets de trein uit. Op het perron daarna draaide hij zich om, keek me aan, legde heel licht zijn vingers een moment op mijn schouders…. Even leek het alsof de bliksem bij me insloeg en een golf aan elektriciteit ging door mijn lijf…. En op zachte toon zei hij: “ik wens je een bijzondere en fijne dag”. We schonken elkaar nog een warme glimlach en ik zei “ja, jij ook he” Toen draaide hij zich om en liep weg, en ik keek hem na……

Ik liep naar het eerst volgende bankje en ging met een diepe zucht zitten naast mijn fiets….. pfff ja….. dit kende ik wel ja……… Een paar jaar geleden ontmoette ik op gelijksoortige manier ook een man die dit bij me teweeg bracht. Onwetend als ik toen nog was vroeg ik me af of dit een soort van verliefdheid was. Inmiddels weet ik wel beter en ben ik zielsgelukkig te weten dat Eric een van de mensen is die ik als ziel al zoveel langer ken en in dit leven heb mogen her-ontmoeten en leren kennen als de mens die hij NU is. Dat onderzoek bij mezelf heeft me destijds veel onzekerheid en onrust gebracht. En dus is dat dan meteen ook de reden dat ik deze jonge man liet “gaan”…… IK weet immers wat het betekent  en kreeg de bevestiging door de subtiele aanraking. En dat is genoeg!!! En de elektriciteit van die subtiele aanraking die trilt nog wel even na…… om nog even van na te genieten dus terwijl de dag zich voltrok als menig andere dag. Een om nooit meer te vergeten <3

Een zondagmiddag met een gouden randje

Met mijn stappers in de tas hoefde ik maar tot even na 2 uur te wachten om aan de terugreis te beginnen. De glazenwachthokjes op de perrons stroomde al snel vol met medereizigers want het was KOUD!! Maar achter glas en met het zonnetje er op was het wachten zeker geen straf. Ik genoot van een voorlezende moeder aan haar zoontje. Spannend verhaal in dat boek was het!! En van de dame die haar Engels sprekende gast naar de trein bracht en vertelde dat ze het dorp waar ze verbleven had zo anders vond dan ze gedacht had. Al was het dorp klein, ze had zich er in ieder geval niet eenzaam gevoeld zo vertelde ze. Een warm en geanimeerd gesprekje tussen zomaar 2 medereizigers dus. Een jong stel met koffers stond intiem dicht bij elkaar te fluisteren.  Maar de rest van alle wachtende was vooral stil …… In stilte stond een nog jonge griet te huppen van het een op het andere been om haar voeten warm te houden ( zo vertelde ze me later ) Koud is het he, zei ik tegen haar om een babbeltje te kunnen maken. En zo werden wij dus het volgende stel reizigers die stonden te babbelen om de wachttijd te doden.

Eenmaal in de trein was het echt lekker warm!! De huppende jonge dame kwam tegen me over me zitten en vroeg toen we eenmaal reden of ik even op haar spullen wilde letten zodat ze even naar het toilet kon gaan. Natuurlijk deed ik dat want ik weet maar al te goed dat dat een van de lastige puntjes is als je alleen reist. Toen ze terug kwam babbelde we natuurlijk vrolijk verder!!! En zo werd de reis vandaag een aaneenschakeling van mooie ontmoetingen en gesprekjes. Sommige gezellig maar oppervlakkig, sommige warm van hart en diepzinnig. Ja heus, al waren dat maar gesprekjes van 5 of 10 minuutjes.

Op station Zwolle had ik een overstap met wachttijd. Ik zocht een plekje op het perron wat uit de wind zou zijn want ik zag zo snel geen glazen wachthokjes hier. En ja hoor, net naast de liftdeuren stond ik met mijn rug tegen de muur van de liftschacht, mooi uit de wind en in het zonnetje. Genietend deed ik even mijn ogen dicht en voelde de zonnestraaltjes prikken op de huid van mijn gezicht. Toen ik mijn ogen weer open deed zag ik hoe een dame naast me was komen staan. Nou ja….. naast me,….. Ze stond aan de andere kant van de liftdeur, ook tegen de liftschacht aan en in het zonnetje. Ze glimlachte naar me en zei ”lekker he”!! En zo begon opnieuw een mooi en warm gesprek in een mooie ontmoeting met een mooi mens. Ja zei ik dus; BESTE plekje van heel het station he!!! We stapte even later in dezelfde trein en gingen natuurlijk gezellig bij elkaar zitten om verder te kletsen over fietsend en treinend Nederland. Heel wat mooie plekjes die we met elkaar deelden. Een schat aan nieuwe inspiratie dus voor beide om de zomer mee te gaan vullen. Een jonge student sloot zich bij ons aan en dat maakte de treinreis alleen nog maar aangenamer . Wat een mooi jong mens!! Gestudeerd aan de Universiteit in thuisland Duitsland, nu woonachtig in Deventer en onderweg naar zijn broer om samen te gaan kijken in Leuven waar hij medicijnen wilde gaan studeren. De dame in ons gezelschap arriveerde op haar eindstationnetje en maakte plaats voor een oudere schotse dame met bijzondere verhalen over Tanzania en Dementie. Iedereen die binnen gespreksafstand zat werd betrokken in onze bijzondere uitwisseling van verhalen en ervaringen. En daar waar we even niet op het Engelse woord konden komen of een woord niet begrepen keken we een ander aan die meteen bijsprong natuurlijk. Je begrijpt dat mijn terugreis van ruim 3 uur omvloog!!!! Het laatste stukje trein van Nijmegen naar Venray kroop ik even lekker in mijn coconnetje om na te genieten van mijn zondagmiddag. Met een mooi paar stappers en een aantal bijzondere ontmoetingen rijker stapte ik voor het laatste stukje op mijn fiets. Het was met recht een zondagmiddag met een gouden randje!