In het licht

Zoals je misschien wel gezien hebt als je ons dit weekend een beetje gevolgd hebt, zetten wij elkaar of onszelf niet zo heel vaak op de foto. Het is dan ook niet gek dat ik van deze foto kan zeggen dat het de meest bijzondere is van dit avontuur weer saampjes. Mijn lief en wederhelft, degene waar ik zoveel mee deel al bijna 30 jaar. Hij kan lachen om mijn puberstreken en ik om zijn wijsneusdingetjes.
Ergens op een terras vanmiddag raakte ik in een bijzonder gesprek met een Finse man. Ruim een uur liet mijn lief me de ruimte me geheel daarop te richten. En na zijn vertrek was er weer alle ruimte voor ons. Bijzonder toch?! Sinds ik het boek van Geert Kimpen las; het meisje wat aan de oever verscheen, en t boek van Michelle Shanti Godin op hoge hakken, kijk ik anders naar de bijzondere relatie die we hebben. De manier waarop we elkaar leerden kennen… 1 blik en het oogcontact over de hoofden van een overvolle kroeg was genoeg. De ruimte die we elkaar laten om te ZIJN en de avonturen die we samen beleven…. doorleven!!!
Morgen weer naar onze eigen veilige thuishaven. En daarna….. klaar voor weer een volgend avontuur!!!!!

Over een bijzondere (zielen)ontmoeting vandaag……

Soms krijg je van die voor aankondigen dat er een bijzondere dag te wachten staat……
Zo ook voor deze dag. Na een onrustige en heftige nacht werd ik al vroeg wakker. (Ik zal de details niet met jullie als lezer delen….) Met in mijn dromen gezichten en plaatsen die me onbekend waren maar met emoties die sky high gingen bij tijd en wijlen. En toen ik wakker werd voelde ik dat aloude welbekende gevoel van jaja…. Laat de dag maar komen, DIT wordt er weer zo een!!! Ik heb dan geen enkel idee wat me te wachten staat hoor, alleen dat het bijzonder zal zijn.

Ik was voornemens vandaag op pad te gaan met trein en fiets. Mijn reisdoel was Utrecht om me daar oa onder te dompelen in de creatieve energy van Rietveld. Een mooie fietstocht door de stad langs een aantal van zijn voormalige woonhuizen, zijn voormalige werkplaats uit zijn timmermanstijd  en huizen door hem ontworpen. Ter afsluiting een bezoek aan het Centraal Museum om al zijn werken in stoelvorm te bewonderen. Het beloofde een prachtige fietsdag te worden voor wat betreft reisdoel en fietsweer ook!!! Zo stapte ik dus met mijn fiets vanmorgen in Venray op de trein. Al bij het eerstvolgende station stapte nog 2 fietsers in met hun fiets en dus maakte ik plaats van mijn stoeltje naast mijn fiets zodat ze er bij konden en nam ik plaats tegenover mijn fiets in een 4 zits tegenover een jonge man. Hij keek op van zijn telefoon, en zoals vele gesprekjes beginnen in de trein met medereizigers hadden we het even over koetjes en kalfjes en het prachtige weer.  De jonge man vertelde dat hij na een pinkpopdagje en familie van moederskant in Limburg onderweg was naar familie van vaders kant in het Drentse. Hij had mijn zoon kunnen zijn met zijn 24 lentes maar zo voelde dat dus niet. Binnen enkele minuten gingen we van koetjes en kalfjes over in zeer diepgaande gespreksonderwerpen over het leven. Met een wijsheid en diepgang die niet passend lijkt bij een 24 jarige. Alles om me heen in de trein leek weg te vallen, alsof hij en ik in een soort vacuüm bubbel zaten en samen genoten van ons gesprek. Af en toe werd mijn aandacht afgeleid door een speelse lok op zijn voorhoofd die eigenwijs precies de andere kant op krulde dan de rest van zijn volle bos kort blond haar. Zijn blauw-groene ogen sprankelden bij ieder woord wat vol vuur en enthousiasme gesproken werd. Ons geanimeerde gesprek wisselde zich af met wat grapjes waar we samen om lachten. Een half uur vloog zo om en we kwamen aan in station Nijmegen. Al babbelend liepen we samen richting coupe uitgang. Hij hielp me met mijn fiets de trein uit. Op het perron daarna draaide hij zich om, keek me aan, legde heel licht zijn vingers een moment op mijn schouders…. Even leek het alsof de bliksem bij me insloeg en een golf aan elektriciteit ging door mijn lijf…. En op zachte toon zei hij: “ik wens je een bijzondere en fijne dag”. We schonken elkaar nog een warme glimlach en ik zei “ja, jij ook he” Toen draaide hij zich om en liep weg, en ik keek hem na……

Ik liep naar het eerst volgende bankje en ging met een diepe zucht zitten naast mijn fiets….. pfff ja….. dit kende ik wel ja……… Een paar jaar geleden ontmoette ik op gelijksoortige manier ook een man die dit bij me teweeg bracht. Onwetend als ik toen nog was vroeg ik me af of dit een soort van verliefdheid was. Inmiddels weet ik wel beter en ben ik zielsgelukkig te weten dat Eric een van de mensen is die ik als ziel al zoveel langer ken en in dit leven heb mogen her-ontmoeten en leren kennen als de mens die hij NU is. Dat onderzoek bij mezelf heeft me destijds veel onzekerheid en onrust gebracht. En dus is dat dan meteen ook de reden dat ik deze jonge man liet “gaan”…… IK weet immers wat het betekent  en kreeg de bevestiging door de subtiele aanraking. En dat is genoeg!!! En de elektriciteit van die subtiele aanraking die trilt nog wel even na…… om nog even van na te genieten dus terwijl de dag zich voltrok als menig andere dag. Een om nooit meer te vergeten <3

Een zondagmiddag met een gouden randje

Met mijn stappers in de tas hoefde ik maar tot even na 2 uur te wachten om aan de terugreis te beginnen. De glazenwachthokjes op de perrons stroomde al snel vol met medereizigers want het was KOUD!! Maar achter glas en met het zonnetje er op was het wachten zeker geen straf. Ik genoot van een voorlezende moeder aan haar zoontje. Spannend verhaal in dat boek was het!! En van de dame die haar Engels sprekende gast naar de trein bracht en vertelde dat ze het dorp waar ze verbleven had zo anders vond dan ze gedacht had. Al was het dorp klein, ze had zich er in ieder geval niet eenzaam gevoeld zo vertelde ze. Een warm en geanimeerd gesprekje tussen zomaar 2 medereizigers dus. Een jong stel met koffers stond intiem dicht bij elkaar te fluisteren.  Maar de rest van alle wachtende was vooral stil …… In stilte stond een nog jonge griet te huppen van het een op het andere been om haar voeten warm te houden ( zo vertelde ze me later ) Koud is het he, zei ik tegen haar om een babbeltje te kunnen maken. En zo werden wij dus het volgende stel reizigers die stonden te babbelen om de wachttijd te doden.

Eenmaal in de trein was het echt lekker warm!! De huppende jonge dame kwam tegen me over me zitten en vroeg toen we eenmaal reden of ik even op haar spullen wilde letten zodat ze even naar het toilet kon gaan. Natuurlijk deed ik dat want ik weet maar al te goed dat dat een van de lastige puntjes is als je alleen reist. Toen ze terug kwam babbelde we natuurlijk vrolijk verder!!! En zo werd de reis vandaag een aaneenschakeling van mooie ontmoetingen en gesprekjes. Sommige gezellig maar oppervlakkig, sommige warm van hart en diepzinnig. Ja heus, al waren dat maar gesprekjes van 5 of 10 minuutjes.

Op station Zwolle had ik een overstap met wachttijd. Ik zocht een plekje op het perron wat uit de wind zou zijn want ik zag zo snel geen glazen wachthokjes hier. En ja hoor, net naast de liftdeuren stond ik met mijn rug tegen de muur van de liftschacht, mooi uit de wind en in het zonnetje. Genietend deed ik even mijn ogen dicht en voelde de zonnestraaltjes prikken op de huid van mijn gezicht. Toen ik mijn ogen weer open deed zag ik hoe een dame naast me was komen staan. Nou ja….. naast me,….. Ze stond aan de andere kant van de liftdeur, ook tegen de liftschacht aan en in het zonnetje. Ze glimlachte naar me en zei ”lekker he”!! En zo begon opnieuw een mooi en warm gesprek in een mooie ontmoeting met een mooi mens. Ja zei ik dus; BESTE plekje van heel het station he!!! We stapte even later in dezelfde trein en gingen natuurlijk gezellig bij elkaar zitten om verder te kletsen over fietsend en treinend Nederland. Heel wat mooie plekjes die we met elkaar deelden. Een schat aan nieuwe inspiratie dus voor beide om de zomer mee te gaan vullen. Een jonge student sloot zich bij ons aan en dat maakte de treinreis alleen nog maar aangenamer . Wat een mooi jong mens!! Gestudeerd aan de Universiteit in thuisland Duitsland, nu woonachtig in Deventer en onderweg naar zijn broer om samen te gaan kijken in Leuven waar hij medicijnen wilde gaan studeren. De dame in ons gezelschap arriveerde op haar eindstationnetje en maakte plaats voor een oudere schotse dame met bijzondere verhalen over Tanzania en Dementie. Iedereen die binnen gespreksafstand zat werd betrokken in onze bijzondere uitwisseling van verhalen en ervaringen. En daar waar we even niet op het Engelse woord konden komen of een woord niet begrepen keken we een ander aan die meteen bijsprong natuurlijk. Je begrijpt dat mijn terugreis van ruim 3 uur omvloog!!!! Het laatste stukje trein van Nijmegen naar Venray kroop ik even lekker in mijn coconnetje om na te genieten van mijn zondagmiddag. Met een mooi paar stappers en een aantal bijzondere ontmoetingen rijker stapte ik voor het laatste stukje op mijn fiets. Het was met recht een zondagmiddag met een gouden randje!

Het Zon Maan Labyrint en stappen zetten

Vanmorgen niet al te vroeg ging op pad naar wat beloofde weer een nieuw avontuur te worden. En zoals vaker luisterde ik zonder vragen te stellen naar mijn innerlijke stem. De wichels mochten mee, mijn zon en maan pendel en een bewerkte speksteen van zon , maan en Yin Yang die eerder al een rol voor me speelde in een zoektocht naar balans in de zonnetempel van Lux et Terra. Waarom dat wist ik vanmorgen dus nog niet, maar dat werd ter plaatse meeerrrrr dan duidelijk!! Ik had erg veel last van mijn voeten en ivm mijn achillespees trok ik schoeisel aan met hakken. Ver lopen hoefde ik niet want mijn reisdoel van vandaag lag 500 meter van het stationnetje bij Dodenwaard. Ik vroeg aan 2 jongelui die ook uitstapte naar de weg en begon aan de korte wandeling de brug over zo hadden ze me gezegd. Toch twijfelde ik al na een klein stukje met een weggetje naar rechts, mijn aandacht werd getrokken naar een groot huis wat daar ietsje hoger lag te stralen tussen allemaal mooie bomen. Van de weg af kon ik geen labyrint zien liggen, toch voelde ik dat ik niet door moest lopen zoals me gezegd was door de jeugd. En ja hoor!!!! Na een belletje bleek dat ik het precies goed gevoeld had en ik bij dat mooie heldere huis moest zijn.
Eenmaal op het terras aangekomen keek ik neer op een prachtig labyrint rond een 200 jaar oude prachtige boom, een rode beuk. Omdat ik een lang verhaal niet nog langer wil maken zal ik het kopje thee, de bijzondere kennismaking en rondleiding door een machtig mooi huis overslaan 😉 Waarna ik op onderzoek ging met wichel en pendel om te kijken wat ik zou ontdekken en ervaren. Het huis met iedere hoek in een windrichting voelde als een rustgevende maar duidelijk mannelijke energie voor mij. Al heel snel voelde ik bij een rondje om het huis van er een soort van golven in circels om het huis draaiden. Het centrum van de circel lag binnen. En vanuit dat centrum en middelpunt straalden een veelpuntige ster zijn energybanen naar buiten. Wat voelde dat enorm sterk , maar zacht en zoooo teer en fijn. Precies door de voordeur liep een van de lijnen die ik zojuist in stervorm benoemde. Ik heb het centrum niet opgezocht in huis maar draaide af de ruimte in waar de gastheer van dit huis zich bevond. Vol van vragen dus!!
 
Na een korte pauze ging ik richting labyrint. Niet om het Labyrint te gaan lopen zoals dat “hoort” maar om te gaan voelen en beleven wat het naast dat doel nog meer te bieden had. Niet gedacht en niet verwacht voelde ik daar soortgelijk figuur in Energy als in en om het huis. Met duidelijk het centrum in de enorme krachtige boom met daaromheen weer de golven in circels en de banen in een veelpuntige ster naar buiten. Helder was meteen dat de sterren hun overlap hadden van centrum naar centrum. Ze waren in verbinding en in balans met elkaar. Met binnen de zon energy, het mannelijke en buiten de maan energie, het vrouwelijke.

Ik zocht in het labyrint de steun even op van de enorm beuk. Met mijn rug en hoofd tegen haar stam moest ik terug denken aan de ervaring die ik enige tijd geleden op had gedaan en het Universum in mij had ervaren. Dit voelde precies zo…… maar dan anders….. hahahahha geen touw aan vast te knopen natuurlijk!! Daarom de afbeelding die ik destijds ook
gebruikte toen ik iemand het uit wilde leggen. En die in de basis het begin was van het logo wat ik tekende voor mijn E’Anna Blog
Een klein stukje naast het labyrint in de tuin lag een soort van 8 met in 1 ronding een jonge boom en in de andere een beeld van 2 open ha
nden. Ik voelde me er erg door aangetrokken en ging dus ook daar op onderzoek. Hier zat het centrum van de energy precies op de splitsing van ronding naar ronding waar de lijnen van de 8 elkaar kruisen zeg maar. Het voelde eigenlijk niet als 8 maar als het oneindigheidssymbool. Net als de golvende circels binnen en buiten die eindeloos in hun rimpeling door zouden gaan, zo voelde het ook hier oneindig. Ik vroeg me af wat de betekenis zou zijn en het enige wat mijn innerlijke stem me vertelde was “het kind”.
Halverwege de middag nam ik afscheid en nadat ik mijn zon en maan yin yang bij “het kind” had achtergelaten begon ik aan de terugreis. Mijn voornemen om de reis even te onderbreken voor een bezoek aan mijn jongste zoon heb ik even geparkeerd voor een andere dag. Ik zat TE vol met andere dingen.
Ik blijf het steeds weer bizar vinden hoe ik dingen soms voorzie of voorvoel, al weet ik ze ook vaak niet meteen te duiden hoor. Zo was dat vandaag dus zon en maan en de balans die in huis en tuin zo mooi te vinden en te voelen was. Yin Yang. Aangevuld met dat wat ik “het kind van” noemde in gedachte.
De zachte en rustgevende energy in huis en tuin heeft erg sterk gewerkt op mijn voeten. Ik kon als vanzelf, bijna lichtvoetig, mijn stappen zetten zonder ook maar een spoortje van pijn. Ik heb de gastheer dingen horen zeggen die ik MOEST horen. Ik ga er echt mee aan de slag, stappen zetten dus. En niet alleen de stappen op mijn werk in mijn rol als medewerker, maar ook thuis in mijn rol als vrouw van/partner. Het is me helder dat ook dit stuk onderdeel was van de reden dat ik naar huis en labyrint moest komen.
Dank je wel gastheer Didi Zegers voor het avontuur van vandaag, het was inderdaad een feestje!!!!!
Dag mooi mens Tot een volgend moment

To be or not to be….. That’s the answer we al know

Vandaag was weer een bijzondere dag. Met recht weer zo een met een gouden randje. Ik ga proberen om je met mijn woorden mee te nemen en zo mijn ervaring en beleving met je te delen. Het wordt een laaaaaang verhaal

Zondagochtend, even voor negen liep ik de deur uit om met mijn #vrijreizen op pad te gaan. Het was nog stil op straat. Geen auto’s en fietsers rushing naar hun job of schoollokalen.  Slechts een enkeling op z’n dooie akkertje aan de wandel met een hondje. Geen overvolle bus met studenten naar het station en ook in de trein slechts vaders of moeders met enthousiaste kleintjes op pad naar opa en oma aan de andere kant van het land. Een stel jongelui die duidelijk de nacht doorgetrokken hadden en nu op weg naar huis. En een jong stel helemaal verliefd in elkaar opgaand. Heel anders reizigerspubliek dus dan door de week. Ik geniet er van dan naar mensen te kijken en te bedenken wat hun dag speciaal zal gaan maken. Houd dit stukje van mijn verhaal even in gedachte voor  mijn verhaal over mijn terugreis later vandaag.

Na bus, trein en weer bus kwam ik bijna 3 uur later aan in Nieuwegein in het Fletcherhotel waar de spirituele doe- en ervaar beurs zou zijn van 11.00 tot 17.00. Een laag drempelige beurs zonder entreegeld en naast alle info bij mensen in kraampjes en achter tafels ook nog een hele middag met gratis lezingen. En dat was dan ook mijn reisdoel van vandaag, de lezing van Elisabeth van Gelder, To be or not to be, that’s the answer we all know. En ik dacht dus dat dat dan ook mijn enige Highlight van vandaag zou zijn….. hoe mis ik dat toch kon hebben lees je verderop in mijn verhaal.

Het was echt heeeerrrrrlijk mijn soulsister Eli weer in mijn armen te sluiten, want al zijn we nog zozeer verbonden en dus nooit echt ver van elkaar vandaan in spirit, niets is fijner om elkaar ook weer even te kunnen voelen in ons aardse en lijfelijke leven. Elkaars warmte, elkaars glimlach en ook gewoon even elkaars hand vast te houden. En te voelen hoe je hart dan overloopt van liefde. Te voelen hoe vanuit je hart als een waterval die liefde je lichaam in klatert en je vult met de golven van die liefde die gepaard gaat met herinneren, herinneren waar de bron van die liefde zich bevindt, waar het begon en hoe het in cirkels rondgaat. Soms zijn het cirkels in kalmte, soms ook in de heftigheid van een tsunami in een draaikolk. En dat alles gaat dan door me heen in gedachte en emoties in splitseconds en ik geniet van het moment, van gewoon daar kunnen zijn, heel even.
Aan het eind van ons gesprekje vraagt ze me iets te doen….. en ik voel de storm aan emoties erbij, niet alleen bij mij, ook bij haar en ik verbaas me………. Wat is haar link aan deze “opdracht en vraag” aan mij????? Ik besluit het even te parkeren en na een korte pauze voor mezelf eerst deel te gaan nemen aan de lezing waar ik dus voor kwam.

https://www.facebook.com/events/226001754602757/
De lezing; To be or not to be, that’s the answer we all know.
Enkele maanden geleden las ik deze titel van deze reeks lezingen voor het eerst en ik WIST, bij de 1e uit de reeks ben ik aanwezig. De titel pakte me, deed me tintelen van kop tot teen en tot in het diepste van mijn ziel. Inmiddels herken ik dat gevoel en weet ik dat ik er naar kan en mag luisteren. En dat alles als vanzelf op mijn pad komt wat nodig is om er bij te ZIJN. Ik hoef alleen maar te ontvangen. En dus stel ik me er voor open. Of vraag ik wat ik denk wat er voor nodig zou kunnen zijn…….

En daar zat ik dus, in de 2e rij op de 1e stoel in die rij. Schuin voor me zit een jong stel, een jonge dame met lang blond haar en naast haar een jonge man met kort donker haar. Ik denk dat ze bij elkaar horen want ik voel hoe ze liefdes golven uitwisselen. Er komen best veel mensen binnen. Er is op een gegeven moment nog maar 1 stoel vrij achterin. Ik voel het roffelen van trappelende voeten door mijn buik gaan, mensen die benieuwd zijn en vol van verwachting in wat er gaat komen. Natuurlijk zitten mensen niet echt fysiek te trappelen, maar het is wel de verwachtingsvolle energy die er hangt en zich opbouwt terwijl mensen wat zitten te keuvelen en wachten op de komst van Elisabeth. Ze begint met het uitleggen van wat basis dingen, het Universum, de eenheidsleer, de chakra’s, de auralagen, ons hogere zelf en hoe we in een tijd leven waarin ons hogere zelf in het pure witte licht en energy aan het indalen is in ons fysieke IK via de chakra’s. In haar andere lezingen die ik tot nu toe mee mocht maken nam ze ons als aanwezige dan meestal mee in een soort van geleide meditatie en gebeurde er altijd wel weer iets bijzonders met me. Ik had steeds opnieuw dan nieuwe ervaringen  die maakte dat ik weer een stapje verder kon zetten in mijn eigen ontwikkeling en ervaringen. Al blijft het moeilijk deze ervaringen ook echt te vangen in woorden. Ik zal ook nu dat wel weer proberen te doen.  Terwijl Eli aan het uitleggen was hoe dat indalen zich kon verhouden met bv het christelijke geloof gebeurde het. Ze wees met haar hand boven zich, naar waar het witte licht van de hogere zelf zich in de andere auralaag bevind. Ze trok met haar hand dat licht naar beneden via kruinchakra naar derde oog en keelchakra, naar hart. Zo maakte ze tegelijk het christelijke kruisteken. Terwijl haar hand dus zo in slechts een seconde of 2 naar beneden ging en ze het witte licht meenam, ontstond de lichtgevende laag. Ik kan niet zeggen dat het slechts de ronde schijf was die ze eerder zelf geduid had als laag in een dimensie, het was er gewoon, in en om ons heen, door ons heen, in cirkels die traag bewogen vol van dat witte licht. Het witte licht wat eerder aan het begin van de lezing al mijn fotootjes overbelicht had, werd ineens heel zichtbaar, voor mij althans. Door het witte licht liepen ragfijne gouden en zilveren draden. Die lieten me ook zien hoe de stromingen liepen dus. En we waren niet eens in een meditatie!!!!! WOW!!!! Ja , met recht, de mensheid heeft weer een stap gezet in de groei in eenheid, dat was me meteen wel duidelijk!!!

De lezing werd afgerond en ik besloot heel bewust wat van deze witte licht energy met me mee te nemen, deze witte energy die in gezamenlijkheid was opgebouwd en zo enorm sterk voelde.  Ik sla dan even een ander bijzonder stukje van de dag over en begin aan mijn terugreis. Het is erg druk zo halverwege de zondagmiddag in bus en trein. Alles loopt gesmeerd en ik loop zo van het een het andere in en hoef nergens langer dan 2 minuten te wachten. In de trein beland ik in een stiltecoupe en kan ik in alle rust de middag nog eens aan me voorbij laten gaan. Met name een andere bijzondere ontmoeting waarover ik hier niet verteld heb moet even een plekje krijgen waarbij ik de meegenomen witte energy dus ook goed kan gebruiken J Mijn misselijkheid en hoofdpijn die ik meenam verdwijnen weer en ik haal diep, intens en opgelucht adem. In Nijmegen stap ik over en neem ik met een gelukzalige glimlach mijn plaatsje in op het klapstoeltje in het halletje. Ik ga daar vaker zitten als ik behoefte heb aan een zuchtje frisse lucht bij ieder station en als ik de ruimte om me heen ff nodig heb en niet met lijven tegen elkaar aangeperst wil zitten op de banken van de coupe van het treinstel. Ik kijk vanuit het halletje in de coupe en zie een man zitten met een schrijfblok op zijn schoot. Een diepe frons op zijn voorhoofd en een gepijnigde blik in zijn ogen vertellen me dat hij ergens mee worstelt. Ik voel een zwaarte in zijn buik. Ik ben niet een mens die ongevraagd mijn hulp aan mensen aanbied…… maar in dit geval besluit ik dat ik hem wel iets aan kan bieden. De witte licht energy. Zonder een woord hardop te wisselen bied ik het aan via zijn hogere ik.  Hij schrijft iets met zijn blauwe pen op zijn schrijfblok. Tilt zijn hoofd op en kijkt me verbaasd aan. Ik glimlach. Hij kijkt me niet begrijpend aan. Ik glimlach en hij verdiept zich weer in zijn schrijfblok. Ik zie hoe zijn gezicht zich ontspant en hij wat in zichzelf grinnikt. Hij begint actief te schrijven. Ik voel hoe mijn glimlach groeit en bijna niet meer op mijn gezicht past. Ook bij de jongen tegenover me op het andere klapstoeltje breekt een enorme lach door. Van oor tot oor met fonkelende witte tanden tussen zijn lippen en met glimmertjes in zijn ogen. Ik kijk weer naar de man met het schrijfblok en zie dat hij druk schrijvende is. Even blijft zijn pen in de lucht hangen, en schuift hij zijn lange haren weer terug achter zijn oren. Onze blikken kruisen elkaar weer en opnieuw is de glimlach voldoende om hem verder te laten schrijven. Ik voel dankbaarheid samen met verwondering.  We zijn bijna op het station waar ik uit moet stappen. Hij kijkt weer op en kijkt me recht in mijn ogen aan. Onze blikken blijven aan elkaar hangen. Hij kijkt vragend naar me, maar ik besluit dat geen enkel antwoord afdoende zal zijn, dus glimlach ik weer en knik hem bemoedigend toe. In mijn hoofd zeg ik, en nu niet opgeven he!!!! Doorrrgaan. Ik sta voor de  deur van de steeds langzamer rijdende trein. Ik zie een aarzeling in zijn ogen, hij wil opstaan maar dan stap ik al uit en loop weg.
In de bus vraag ik me af of het inbeelding was of niet. En ik vertel mezelf, NEE hoor. WAT hij schreef zal ik nooit weten, maar dat hoeft ook niet. Het voelde puur en goed en dat is al wat van belang is. De meegebrachte witte licht energy heeft zijn werk gedaan, ik was slechts het kanaal.