Het is LENTE!!!

En dat zag ik al op de allerlaatste dag van de astronomische winter deze week, 19 Maart, toen ik fotootjes nam tijdens een korte wandeling achter mijn huisje op het Joepiepedje.

We hebben allemaal een zware week achter de rug denk ik zo en zijn beland in het weekend waar we normaal toch zeker onze rust zoeken en leuke dingen doen om een werkweek te bekronen. En ja hoe anders is dat NU he.  Corono komt ook voor mij HEEL dicht bij nu er mensen zijn die ik ken die ziek zijn. Mensen die ik in mijn hart gesloten heb en zekerrr nog niet klaar ben die los te moeten laten. Dus richt ik me op de positieve dingen des levens. Juist ook nu zoek ik de mooie dingen om een werkweek te bekronen. Mijn dag start zo mooi als maar kan zijn met een lach, een grap en een grol. De zon is dan pas net op en lachend werk ik met vers gezette koffie verder aan mijn kaart voor Alex en Dolen 1. Mijn dag begint met de reis van Roy door IJsland, met zijn geliefde. Terwijl ik teken denk ik aan het boek wat ik las, maar ook aan de aanvullende verhalen die Alex me over Roy vertelde. De spirituele momentjes, de pikant erotische uurtjes, en de avontuurlijke dagen die ze daar samen op die rondreis beleefden. En ik stop het energetisch allemaal in mijn tekenen.

Maar de dag belooft nog VEEL meer aan mooie en spannende dingen!!! Ik ga even naar de supermarkt en verzamel dat wat noodzakelijk is voor vandaag terwijl ik netjes mijn cirkel van 1,5 meter probeer te handhaven. Ik fiets naar huis met nieuwe verse koffiebonen en aardbeien. Want JAAAAA dat is ff heeeeel belangrijk nu, haha. Ik heb namelijk een date die geheel aan de Corona eisen voldoet <3 Zoals de meeste 1e dates betekend dat dus koffie en kijken of er ook een klik is in Real Life. En dat gaan we vandaag dus ook doen. Wandelen over t joepiepedje en koffie op een van de vele bankjes, haha, jaja want we gaan die cirkel ook dan handhaven hoor. Dus aardbeien mee ipv een koekje bij de koffie en elkaar de oren van t hoofd vragen wellicht…… ( En dat was achteraf gezien idd wat we deden en hadden een superrr gezellige paar uurtjes ) En ook dat zorgt voor de juiste balans op deze mooie zaterdag.

De rest van deze mooie zaterdag besteed ik weer aan lezen en tekenen met op de achtergrond muziek waar ik blij van wordt en de herinnering aan de keren dat ik ze al live kon horen en zien in this life. Met een warm en dankbaar gevoel denk ik aan die 3 mooie mensen  die samen The Wanderer zijn. Joost, Victor en Nikos, Dank jullie wel om wie jullie zijn en wat jullie over brengen. Ik hoop jullie snel na het Corona gebeuren weer ergens te treffen en een healthy knuffel te kunnen delen.

Aan alle mensen die ik in mijn hart gesloten heb, en ook alle anderen natuurlijk kan ik alleen maar zeggen,  <3 Stay Safe, Stay Healthy <3 En geniet van je weekend!!

Over landkaarten en reizen……

De wereld om me heen hamstert naar toiletpapier…. En meerrrrrr
En ik…. Ik hamster naar landkaarten, symbolen, verhalen en verlies me in de herinneringen aan Dolen deel 1 Ooooh Alex .. wat als deel 2 inderdaad dadelijk klaar is…..hoed je dan maar!!!! Ondertussen doe ik mijn best daar een aandeel in te kunnen leveren en je daar in te kunnen ondersteunen, ook heeeeel benieuwd naar wat mogelijk is!!!
Je hebt me een mooie uitdaging gegeven die bij me past!!!
En weet je wat zo mooi is???
Ik mag er voor op reis, op mijn geheel EIGEN manier.
En eigenlijk hoef ik alleen maar het spoor aan gold-dust te volgen…. Dat wat verspreid mag worden he… zoals je wel weet. En dat is precies wat ook de muziek doet die je vandaag met me deelde via spotify…. Ik lach en ik huil met de muziek!! Ik sluit mijn ogen op de muziek, denk aan de stukken die ik las en zie de landkaart voor me naast de verhalen die je vertelde…. En dan neem je een bus naar een volgende plek die je me vandaag nog spelde… zo Mexicaans…..en ingedachte teken in dat deel van de landkaart. In mijn hoofd neemt de landkaart nu serieuze vormen aan…. Maar ze is nog in kleur, een soort van aquarelle en dat moet nog terug naar zwart wit. De busjes, vliegtuigen en meer naar symbooltjes in miniatuur. Het verhaal in de afbeelding moet “kleiner”, oeffff
Tja…. Het is denk ik het proces waar ik in zit en wat tijd en ruimte nodig heeft en dat ook krijgt….
Dolen 1 en 2 on the way…. To travel to

Pfff het zijn woelige tijden…….

Ik leer nieuwe mensen kennen, ik ontdek nieuwe grenzen en mogelijkheden. Ik ontdek zelfs nieuwe stukjes IN mijzelf  die me verwonderen…. Maar die me ook heel intens gelukkig maken. IK , die zo duidelijk voor mezelf gekozen heeft wordt op alle  mogelijke manieren beloond door het Universum. Maarrrrr zoals we allemaal weten… bij de pieken horen de dalen!!! Intense emoties bestaan uit 2 soorten ???? Euforie is er daar een van, diep verdriet een andere. En van mij mogen ze er allemaal ZIJN. Vandaag doorleef ik het scala daarvan als een schilderspalet met alle tinten die je maar kan bedenken,…. Toch net weer even anders dan de 50 tinten grijs… hahah Wat mij betreft is het meer de waaier die ontstaat vanuit de regenboog <3

Zo nam ik bv vandaag weer even het boek in mijn handen van Alex, “Dolen” Het boek wat me zo diep aangegrepen heeft en waar ik bij de laatste 3 bladzijden zo compleet uit mijn schoenen geslagen werd. Met de wetenschap wat de verhaal lijn doet, met de kennismaking met Roy/Alex, en met nog veeeeel meer wat daar bij hoort wat ik NIET toe wil lichten……. Pakte ik dus dat boek vandaag weer op. En ik herlas….niet alleen de laatste 3 blz maar de laatste 10! Dat voelde een beetje vreemd en ongemakkelijk na onze ontmoeting in RL van gisteren…..  die eerste pagina’s die ik las…. Hoe anders dan de vorige keer werkte dat nu op me in….. Des te dieper kwamen de laatste 3 pagina’s binnen en opnieuw huilde ik tranen met tuiten. Nu niet vanuit de herkenning en ook mijn eigen pijn, maar volledig me in hem te kunnen verplaatsen. Op de achtergrond staan onze gidsen en ze troosten me…..

En ik realiseer me hoe uitverkoren ik me voel dat ik de rol mag spelen die hier voor me ligt…..

Life is beautifull <3

Love the life you live

Live the live you Love

Dolen met Alex

Vanmorgen even na zessen schrok ik wakker uit een wel heeeel intense droom. JA!!! Het zou ook een relaxte maar intense dag worden. Vandaag was DE dag!!! Dus zwaaide ik opgewonden mijn benen het bed uit. Helemaal wakker en klaar om aan deze dag te beginnen. Ik had nog een uur en alles stond al klaar dus was dat vooral de social Media die aan bod kwam om de tijd te doden. Af en toe leek het of mijn hart een extra roffel gaf aan de binnenkant van mijn borstkas. Zou ik die laatste 3 bladzijden nog een keer lezen??? Ik had het boek niet meer open gehad sinds ik het uit had. …… Nee….. beter van niet….. misschien morgen….. achteraf….. Voor nu was het boek gewoon af en toe tussen mijn handen vasthouden en opnieuw voelen voldoende!! Ook zonder het te herlezen, die laatste 3 bladzijden voelde ik de emotie weer van het moment waarop ze dus las. Ik wilde geen tranen vandaag. Zelfs niet als ze niet van verdriet waren , maar van andere diepe mooie emoties zouden zijn. In gedachte verzonken deed ik zo nog wat dingen op de automatische piloot en trok even na 7 de deur achter me dicht en liep het nog donkere en stille dorp door richting bushalte. Helemaal HAPPY toen de hoofdpersoon van vandaag, Alex dus,  op de wifi van de bus binnen kwam en de eerste appjes op en neer gingen. Mijn privat Meet&Greet had een plaats en tijd gekregen wat een enorme #Grijnzzz op mijn gezicht toverde. De inmiddels bomvolle bus met schooljeugd zal wel gedacht hebben……

Ondanks de drukte wist ik toch een plekje te veroveren in de overvolle trein. Ik zag het langzaam licht worden en genoot van de mistflarden in het voorbijschietende landschap. Dit ochtendlicht is het mooiste moment van de dag in deze tijd van het jaar. Ik zie dan de gekleurde ininmini bliksemschichtjes door het hoge vochtgehalte van de lucht tegen de mistige achtergrond. Terwijl ik daar naar kijk snelt ook de tijd vooruit en voor ik het weet zijn we al in Nijmegen. Time Fly’s when your having FUN!!! Nou….. dan kon de avond dus wel eens op lichtsnelheid gaan

Na nog weer een stukje bus, stapte ik uit bij de juiste bushalte en, trok mijn jas goed dicht en begon aan een frisse ochtendwandeling van 2 kilometer naar de Thermen Berendonck. Een aantal auto’s reden me voorbij op de weg die enkel en alleen naar het sauna complex zou leiden….. Vroege gasten, net als ik dus. Tot er ineens een auto flink in de remmen ging. Ik zag door het raam achter een tas op de achterbank belanden en de bijrijders deur zwaaide open. Een aardige jonge dame riep “stap in joh!!”Ik begroette haar, helemaal happy, terwijl ik instapte. Mijn dag kon natuurlijk al niet meer stuk maar kreeg wel een extra zilveren randje ( ja die zat in haar aura) door dit lief gebaar van dit prachtig mooi mens.

Ik geniet van mijn 1e rondje sauna’s, wandel in de tuinen om af te koelen en merk in de meditatiesauna dat mijn avontuur van vanavond zelfs even UIT mijn gedachte verdwenen is. Ook de lunch, met mijn wok-held weer aanwezig, is opnieuw sensationeel lekker! Helemaal Keto en E’Anna proof. Op advies van mijn Acu-held probeer ik daarna een powernap op de heerlijk verwarmde  waterbedden. Maar nee……dat is net een beetje teveel gevraagd……

Inmiddels heeft een hele hoge trilling zich in mijn hart chakra verankert waardoor het lijkt alsof er een heleboel vlinders achter mijn borstkast fladderen. Het doet me denken aan de afbeelding die ik vanmorgen al vroeg op facebook deelde…. Ik loop naar de Alhambra Sauna, een stoomcabine sauna waar ik me heerlijk terug kan trekken in een hoekje  gevuld met nevelen. Ook hier kan ik genieten van de bliksemschichtjes energy en stel een beetje verbaasd vast dat ze met meer zijn dan normaal, en veel feller ook. Ik voel hoe de Kundalini van chakra naar chakra golft en mijn 3e oog lijkt op te vlammen en toont me beelden die heel zeker niet van deze wereld zijn. Met een zucht geef ik me r aan over en geniet even van de onaardse muziek in de ronde tempel. Ik sluit mijn oog en open mijn ogen weer. Ik kijk naar de vlinders die voorbij vliegen in de tuin van het Alhambra. Een animatie op de muur in deze sauna. De ruimte om me heen begint te golven…. Wowww E’Anna, wel hier blijven nu…. NU!! Ik sta op en besluit mezelf 1x de Lotus te gunnen. Een IJSkoude waterval vanuit een Lotus aan het plafond. Eigenlijk niet goed voor me zo in de winter met mijn reuma. Maar het is zo ENORM KICKEN!!! Daarna besluit ik naar de dennensauna te gaan om even te landen hier op aarde. En een flinke dennenboom te laten groeien. Vanuit mijn basis chakra laat ik de wortels moeder aarde  in gaan. Ik ga er gemakkelijk bij liggen en bedenk hoeveel stappen ik wel niet al gezet heb het afgelopen half jaar!! Het feit alleen al dat ik hier LIG, een drempel die ik vorige keer in de sauna pas kon nemen en waar ik me daarvoor zo kwetsbaar niet  aan over durfde te geven. Opnieuw LIG ik nu weer hier, trots te wezen op mezelf dus. En terwijl de straaltjes zweet langs mijn lijf kriebelen schiet een wel heel erotisch beeld door mijn hoofd. Een dolen invloedje… dank je wel Alex!!!… Over kwetsbaarheid gesproken!! Lachend in en om mezelf bedenk ik dat er meer mensen met een rood aangelopen hoofd zijn. Ik val er dus zekerrrrr niet mee op, #grijnzzz
Ik voel hoe mijn kundalini zich weer roert  en nog steeds mijn trilling lijkt te verhogen vanuit mijn hartchakra. Waar dient dit toe?? Vraag ik mijn gids. Ik krijg geen antwoord. Normaal kan ik hele gesprekken voeren alsof  we aan de telefoon zitten. Maar nu blijft het stil!. Ik vraag het opnieuw… en of het soms met mijn avondplannen te maken heeft…… “Geef je er nu maar aan over, vertrouw ons” is het enige wat er tegen me gezegd wordt…!

Na weer een afkoelwandeling in de tuinen besluit ik een wijntje te gaan drinken  om mijn verhaal van vandaag op te schrijven. Ik weet al waar op mijn blog het komen moet. Onder “bijzondere ontmoetingen en NEEE niet op facebook deze keer. En dat wijntje is om me een beetje moed in te drinken alvast, want inmiddels giert ook de spanning door mijn lijf. Een prettige spanning van avontuur en zoveel meer. Er schieten inmiddels ook geen honderden vragen meer door mijn hoofd. Ik zal het idd maar over me heen laten komen ja……

Met grote hanenpoten begin in ik in mijn schrijfboekje bij het begin van deze dag. En ik weet dat het een LANG verhaal zal worden. Misschien zelfs wel in meerdere delen. Met deel 1 “de sauna en de oplading van…” En een deel 2 , “de ontmoeting en wellicht de ontknoping”. Deel 1 is bijna klaar. Tijd om me te gaan omkleden en richting stad te gaan nu het hier ook drukker wordt.

Deel 2

Met de bibbers in mijn knieën, lijf en dus ook vingers stuur ik een appje…. Change of plans?? Blijkt dat niet alleen aan mijn kant maar ook bij Alex de dingen anders lopen dan gedacht. Haha. Daardoor wordt time & place aangepast en zit ik met een almondmelk cappuccino even voor en na 5 vol spanning uit te kijken naar wie er langs  loopt op het station bij Starbucks. En ja hoor, daar is ie!!! En inderdaad….. geen blauw maar een gouden randje in zijn aura, WAUWwwww De begroeting is warm, vol van genegenheid van zielen die elkaar al zoooo lang kennen. We beginnen met koffie en eindigen met een lege fles wijn in de kroeg op het station. Super sfeertje daar!!! Een open, eerlijk en oprechte avond van delen wat we in hart en ziel zo met ons meedragen. Gelijkwaardig, gevoelig, warm, mooi, humoristisch en soms echt ook hilarisch!!!

Een bijzondere dag, een bijzondere nieuwe vriendschap ook!!! Het boek van Alex; “Dolen” heeft me veel gebracht de afgelopen weken. We hebben het er tot in details over gehad ook. Met mijn innige en oprechte dank dus daarvoor. Tijd nu om daar iets voor terug te doen toch?? Want wat mij betreft bestaat het leven uit uitwisselingen voor, door en met elkaar!!!  Dank je wel Alex voor jou verhaal en voor jou “ZIJN”. Op naar deel 2 en 3 he <3

Dolen van Alex Kirchner

Leesbeleving van  “Dolen”

Na de korte omschrijving waar ik mezelf al zo in herkende  opende ik zondag het boek en las de zin die me zeker de laatste maanden op het lijf geschreven staat. “Als ik iets wil dan doe ik het (Het liefst meteen)”  Daarna las ik de Bijsluiter en deze wist per direct een laag toe te voegen aan mijn verwachting van dit boek.

Het duurt slechts enkele pagina’s voor ik in Roy kan kruipen als hij door Spanje wandelt. En ik wandel met hem mee op het pad wat ik ook al jaren zo graag zou bewandelen!!! ( volgend jaar eindelijk!! Heb ik mezelf beloofd, bucketlist!!)

De bruggetjes naar vroeger, heel subtiel in een iets lichtere tint tekst, zoveel meer onderdeel daardoor van het verhaal. Het schuingedrukte als de stem van zijn innerlijke wijze Ik die tegen hem spreekt in zijn gedachten. Zo speelt deze schrijver met de verschillende rollen in het verhaal. Dat leest prettig!! Maar helaas wordt dat verderop in het boek minder duidelijk wat de rol en functie is van de druk en lettertype verschillen.

Na ieder hoofdstuk leg ik het boek even weg om wat het met me doet even goed te voelen, me te verbazen en vervolgens met een volgend kopje thee weer snel het boek op te pakken en aan het volgende stukje te beginnen. En zo lees ik door de hoofdstukken heen, soms huilend van de ellende of paniek die ik meevoel, de verscheurdheid, onmacht, en soms is het zo zinnenprikkelend dat ik wenste dat er een man in mijn buurt was ……  Oeffff…. En ook surf ik mee op de tsunami’s aan emoties, diepe liefde en intens verdriet die werkelijk zoooo mooi en diep beschreven worden dat ik ze tot in de diepte mee kan voelen. En ja… steeds weer met tranen in de ogen toch doen wat je innerlijke IK je zegt te doen….. ja…. DAT herken ik dus wel ja.

De omschrijvingen zijn soms to the point, inclusief de rauwe randjes, en de woordkeuzes maken de totaalbeleving er een van het enige echte leven zoals het nu eenmaal ook ECHT is of kan zijn…..
Halverwege het boek besef ik dat ik op blz 170 pas klaar ben met het lezen van de Proloog en daar moet ik enorm om lachen. Ja….. Het versterkt mijn gevoel dat deze Roy/Alex zeker geen doorsnee kerel is. Daar start dus ook het begin van zijn levensdroom, die wereldreis

Dat 2e deel van het boek lees in mijn beleving toch anders…… Er zit meer rust en een soort van balans in de teksten, ondanks dat de inhoud echt wel heftig is af en toe. Misschien omdat deze bewust voor dat blog geschreven werden en daarna gebruikt als onderdeel van dit boek?? Voor nu gaat mijn voorkeur dan uit naar de schrijfstijl in het eerste (en laatste) deel, wat rauwer en dynamischer….

Het is vooral in dit 2e deel dat ik af en toe UIT de rugzak van Roy kruip op alle plaatsen waar ik zelf ook geweest ben en dan in gedachte mijn eigen herinneringen aan die bijzondere plekken ophaal. Weer even terug naar die momenten en de avonturen die ik er zelf beleefde…. Om vervolgens het boek weer op te pakken en terug in de rugzak van Roy te kruipen. Het zijn nu niet alleen de emoties van Roy die ik meebeleef maar zeker ook die van mezelf. En dus pink ik regelmatig een traantje weg. Het zijn ook de reacties op de blog in het boek die me herinneren aan mijn eigen reisblogs en het gevoel echt vrienden te hebben die in je digitale koffer hun plekje gevonden hebben.

Blz 321, ik sla de bladzijde om en lees: “In Extremis”
Owwwww, een soort van 3e deel? Ik spreek het in mijn stille huis hardop uit. De zware energy van het woord blijft in de stilte hangen, pffff dat beloofd wat……..  en ik lees verder want ik wil het vandaag echt uitlezen deze story of a lifetime.

Dit laatste deel gaat gestaag op alle mogelijk manieren naar een climax, De schrijfstijl uit het eerste deel van het boek is weer terug. Lijkt me helder dat dit niet voor het reisblog geschreven is.  Alex, de schrijver weet hier op een weergaloze manier de spanning op te bouwen…. In woorden schildert hij de meer dan pikante situaties en de manier waarop daar uiting aan gegeven wordt (aan porno grenzend maar dat weet ik wel te waarderen).  Al lezende stijgt de spanning…..maar in mijn achterhoofd hangt nog steeds de zwaarte van  de woorden “In Extremis”

En dan komt dat einde …. In slechts 3 bladzijdes wordt ik compleet overrompeld en overspoeld met enorme golven aan emoties. Even ben ik weer terug bij dat moment afgelopen zomer waarin ik dacht dat mijn uitweg voor die aanrollende vrachtwagen lag.  Ik huil tranen met tuiten en hervind mijn balans na een mooie chat met de schrijver zelf. Dank je wel Alex voor dit mooie boek, voor jou aandeel in mijn leven omdat dit boek mijn pad mocht kruisen. Ik kijk uit naar deel 2 uit deze trilogie.