Schrijven……

Vandaag heb ik me opgegeven voor een workshop schrijven met daarbij het boek Schrijf je boek in 1 jaar! Van de uitgeverij Paris books van Michelle Shantii. Als ik je dat zo vertel zou je misschien denken dat ik het ambieer nog eens een echt boek te schrijven,…. Maar het antwoord daarop is NEE.
Ja ik schrijf graag, en ik deel graag mijn gedachten en avonturen. Ik deel graag……
Een paar jaar geleden gaf ik zelfs een echt E-boekje uit met ISBN over mijn spirituele ontdekkings- en groei tocht. In de vorm van een soort van dagboek.
Ik moet zeggen dat ik liever schrijf zoals ik mijn verhaaltjes schrijf in het afgelopen jaar op FB bv. Gewoon een poging om onder woorden te brengen wat er met en voor en door me gebeurd, en dat gewoon vanuit de wens die ervaring te delen.
Ook zoek in de weg in de wereld van de blogs…. Past dat dan misschien beter bij me?????
Ik probeer te zoeken naar de vorm die mij mijn uitingsvrijheid geeft en tegelijk ook een groepje lezers die dit oprecht leuk vindt en ook op die manier reageert. Veel meer als die interactie ambieer ik dus ook echt NIET.
Maar los van alle lezers, op welke manier dan ook, vind ik het gewoon superrrr fijn mijn gevoel, ervaringen en belevingen in woorden vast te leggen. Tot liefst in de kleinst mogelijke details en gevoelens, fijnsnarig en in details die normaal overgeslagen worden. Dusdanig dat je VOELT wat ik ook voelde…. DAT is dan mijn uitdaging om je ZO intens mee te kunnen nemen om te kunnen delen in wat was of mocht zijn!!
Dus daarom deze schrijfworkshop!!
Ik kijk er naar uit!!!

 

Ik voel me RIJK

De afgelopen maand was er een van pieken en dalen, waarin de toppen van de pieken toch echt de hoofdtune wisten te spelen, ondanks de soms diepe noten van pijn en beperkingen.
Ik las het nieuwe boek van Geert Kimpen; Het meisje wat aan de oever verscheen. Gewoon lekker thuis digitaal op mijn laptopje. Ik ontmoette hem en zijn wederhelft op Happinezz en las ook Godin op hoge hakken van die wederhelft Michelle Shanti. 2 boeken, 2 mensen, 2 verhalen, onlosmakelijk verbonden die me de nodige inzichten gaven. Inzichten die maakten dat ik door een andere bril keek naar mijn eigen leven en ook naar de geboorte van 2 nieuwe wereldwondertjes Jens en Matthew. Wat ben ik intens dankbaar, gelukkig en wat voel ik me RIJK.

Gedachtekronkels

Gisteren middag zat ik op een zonnig terrasje te genieten van ME-time en het boek van Michelle Shanti; Godin op hoge hakken. En wat heeft dat boek me weer een hoop gebracht zeg!!
Vandaag thuis in de weer met huishouden en zorgtaken. Echt van die dingen waar je niet perse met je gedachten echt bij hoeft te blijven, of anders gezegd waar niet altijd 100% opperste concentratie vereist is ???? En dus was er alle ruimte om dat wat het boek daar op het terras me gebracht had na te laten trillen, tot in de donkerste hoekjes van mijn brein en ZIJN, tot in de puntjes van mijn tenen. Op alle niveaus waar ik soms kan verblijven. Af en toe pak ik tussen 2 taakjes het boek er weer even bij als een vraag me in rondjes laat denken. Lees ik een passage opnieuw en laat het vervolgens diep in mij voelen wat nu het antwoord op mijn vraag zou kunnen zijn. Gedachte kronkels die meesurfen op de golven aan gedachten, ideeën en emoties. Het levert prachtige momenten op, dat kan ik je verzekeren!!! En al kan ik onmogelijk AL die bijzondere momenten onder woorden brengen, ik wil er wel eentje uitlichten.

Al jaren breek ik me het hoofd over de vraag hoe het toch komt dat er meerdere mensen zijn die 100% overtuigd zijn van het feit dat ze een reïncarnatie zijn van een bepaalde persoon. Van een ziel die ooit leefde als bv Maria Magdalena. Niet alleen de mensen die haar boodschappen nu bv channelen, maar echt de mensen die aangeven herinneringen te hebben op zielsniveau van een leven als Maria Magdalena. Herinneringen aan gebeurtenissen en emoties uit dat leven toen. Ook ik heb zo mijn herinneringen uit vorige levens. Levens waarin ik bv een bijzondere band had met mensen en zielen die ik ook in dit leven weer tegen ben gekomen en herkend heb. Ik voel me een rijk mens dat mijn levens beleving zoveel verder en dieper kan en mag gaan dan alleen het NU. Al besef ik terdege dat ik het wel moet doen met het NU en niet moet hangen in dat wat was, niet  aan dat wat was in dit leven , maar ook niet aan dat wat was in al die andere levens. Het boek Godin op hoge hakken heeft me daar toch enigszins anders naar laten kijken, heeft een extra dimensie toegevoegd aan het mogen her-inneren. Maar even terug naar waar ik mee begon, want ik dwaal af….. meerdere mensen die dus de overtuiging hebben een incarnatie van iemand, van een bepaalde ziel te zijn. Ik gaf als voorbeeld Maria Magdalena…. Ikzelf heb tijden geworsteld met het gevoel en idee dat het domweg niet mogelijk was omdat ik dat niet waardig kon zijn. IK???? Neee….. Ik weet inmiddels dat dat de neiging is die veel mensen eigen is, jezelf kleiner maken om je grootsheid te kunnen handelen. Het kunnen en durven zien welk een Godin je werkelijk bent, daar is dat een onderdeel van. En ja af en toe durf ik me idd die Godin te voelen, en de grootsheid ervan. Maar dan nog bleef de vraag…. Hoe kan het dat er meerdere mensen zijn die zich herkennen in een bepaalde ziel, een bepaald mens wat ooit leefde en nu gereïncarneerd zou zijn??? Het boek van Michelle; “Godin op hoge hakken” gaf me hierop het antwoord!!!! Het was slechts 1 zin….. en DIE trilt dus enorm in me na vandaag, dat wat het met zich meebrengt, wat het wel niet impliceert!!! WOW……. We zijn niet allemaal incarnatie van die ene ziel….. nee….. wij als vrouwen tappen in op het collectief bewustzijn van de vrouw!! En Maria Magdalena is daar onderdeel van natuurlijk.  Het is dus net zoiets als met de Akasha kronieken!!! Een nieuwe puzzel ontvouwd zich in mij. Een nieuwe zoektocht waar ik trappelend van ongeduld aan wil beginnen, en ja al begonnen ben natuurlijk!!!! De vraag en de antwoorden willen voelen, welke herinneringen zijn werkelijke incarnatie herinneringen en welke komen uit dat collectief vrouw bewustzijn. En hoe zit het dan met de herinneringen bv uit levens waarin ik man was……

Dankbaar dat ik ben wie ik ben en mag ZIJN wie ik wil zijn en daar alle tijd voor heb ????

Godin op hoge hakken van Michelle Shanti

Vandaag ging ik na een hectische ochtend op kantoor met een stormachtige tegenwind op mijn fiets weer richting Arcen. Ik had opnieuw een afspraak bij Rob van Acu-balance aan het begin van de avond. Ik zou alleen niet gaan dobberen bij het Thermaal bad omdat dit pinksterweekend mijn actiekaartjes niet geldig waren. Dus besloot ik een middagje van het terras bij Hotel Restaurant Rooland te gaan genieten. Even echt een paar uurtjes ME-time. En zo zat ik daar dus onder het genot van een hapje en een drankje de hele middag met de schat van mijn dag; het boek van Michelle Shanti- Godin op hoge hakken. De inleiding had ik al eerder gelezen en dus wist ik dat het boek veel beloofde. Ik stond open voor een mooie bijzondere middag met weer nieuwe bijzondere inzichten en mogelijk een aantal Ohh’s en Ahhh’s met vallende kwartjes enzo. Het bleek echt veeel meerrrr dan dat!!!

WAT een herkenning!!! Vele namen in het boek kon ik klakkeloos vervangen door de namen van mijn zielenzusters of die van mijzelf!!! Maar de grootse Eye opener en het kwartje wat zogezegd minstens een ton gewogen moet hebben was deze alinea: ( nu volgt eerst een heleboel geblader en gezoek, waar stond het ook alweer…. Op welke bladzijde… want al liet het een mega stempel na op mijn ziel door dat kwartje van een TON, de bladzijde had ik niet onthouden hoor ???? )
”Ik was alleen zo sterk verbonden met mijn oorspronkelijke zelf, dat ik contact had met het collectieve vrouwengeheugen dat in mij, en in elke vrouw, lag opgeslagen”
Ooooooo zit dat Zoooooo  was wat er echoode door mijn hele wezen!!

Terwijl ik in het laatste hoofdstuk van het middengedeelte las hoe de Godin op hoge hakken door het bos wandelde en nieuwe ontdekkingen deed, smulde ik van een asperge soepje en een heerlijke gamba salade. En terwijl ik mijn innerlijke mens verwende met dat lekkere dineetje werd ook mijn spirituele innerlijk verwend. En ik besef nog maar weer eens hoe zeer ik het getroffen heb met mijn persoonlijke vrijheid en ook de bijzondere relatie die ik daarnaast al meer dan 25 jaar heb met mijn wederhelft. Hij die mij zoveel ruimte geeft en bied om te ontdekken wie IK ben, om te mogen groeien en alles te zijn naast mama, vrouw van etc

Maar ff kort door de bocht dus….. zoek je nog leesvoer??? Iets wat werkelijk iets toe te voegen heeft? Waar je mee verder kan op je eigen pad?? Lees dan idd Godin op hoge hakken van Michelle Shanti!!!

Dank je wel Godin op hoge hakken voor een bijzondere middag met een Godin op een terrasje zomaar ergens in het Limburgse land.

Boeken en wat ze me soms brengen

Heel recent las ik het nieuwe boek van Geert Kimpen, “Het meisje wat aan de oever verscheen” Een boek over de goden in het oude India en over zielsverwantschap.  Ik trakteerde mezelf op een avondje uit naar de lezing van zijn boek in Roermond. Het was weergaloos!!! In Ieder woord proefde ik de naklank van het boek wat ik al gelezen had. Ik heb tot in t puntje van mijn tenen genoten van de gulle lach van Geert en de lach die hij niet alleen op t gezicht van Michelle toverde tijdens zijn betoog maar bij alle aanwezigen ♡ Omdat ik het boek van Geert Kimpen dus al gelezen had kocht ik er het boek van Michelle. Want immers als je zo meegenomen wordt in het avontuur van Kama dan wil je ook het  meisje wat aan de oever verscheen wel beter leren kennen toch??? Al op de terugweg in de trein begon ik met lezen in “Godin op hoge hakken” van Michelle Shanti. En slechts enkele bladzijden omgeslagen stonden de tranen al in mijn ogen. Al zat ik midden in een overvolle trein met uitgaansjeugd, het kon me niet schelen want een enorm inzicht rolde door mijn hele wezen………. En raakte me zo enorm diep dat tranen daarbij onontkoombaar waren.

Jullie als lezers en volgers van mijn facebook en Blog zijn voornamelijk familie, dierbare vrienden en hier en daar een bekende of zelfs iemand die ik niet eens ECHT ken in dit leven face tot face. Jullie kennen mij waarschijnlijk als iemand die zich heel makkelijk bloot geeft als het gaat om mijn gedachte, gevoel en belevenissen.  En natuurlijk vertel ik ook wel eens over mijn gezin of familie, toch probeer ik hun privacy te respecteren en blijf dus met het delen van mijn levensvragen en ervaringen vooral zo dicht mogelijk bij mezelf. En natuurlijk weet denk ik wel iedereen dat ik al ruim 25 jaar gelukkig getrouwd ben, 3 prachtige volwassen zonen heb die 2 broertjes en een zusje hebben die niet in ons 3D leven meewandelen.  Ik lijk heeel erg zelfstandig misschien en ga ook vaak alleen op avontuur. En dat kan omdat we elkaar in onze relatie respecteren voor wie we zijn, ieder zo met onze eigen wensen. Sinds onze jongens volwassen zijn en we aan een leven met z’n tweetjes begonnen ontdekten we die diepere laag in onze relatie die ik dus ook tegen kwam in beide boeken zoals hiervoor genoemd. En heeft mijn wederhelft me in de afgelopen 2 jaar geholpen weer een nieuw stukje van die Godin in mij te ontdekken.

Ik voel hoe het verhaal van Kama, het meisje aan de oever en de oeroude Goden en Godinnen  uit India diep in mij resoneren en steeds meer deel worden van mijn ZIJN.  Dus pak ik uit mijn kast het boek “De Upanishads”, een Nederlandse vertaling en toelichting. Niet een boek om in 1 ruk uit te lezen zoals dat van Geert en Michelle, maar een boek om langzaam te laten bezinken, stukje bij beetje en daar doe ik inmiddels al een paar jaartjes over hoor #grijnzzz De vorige keer dat het voor me op tafel lag is al zeker anderhalf jaar geleden. Toen nam ik het vaker mee als ik de bossen in trok of aan de waterkant te vinden was om er in te lezen in de rust en stilte van de natuur. Een vergeten verrassing toen ik het boek open sloeg om te kijken waar ik destijds gebleven was. De reden waarom is me inmiddels ook ontschoten. Maar tussen 2 vellen papier ligt een teer gedroogd klaproosje tussen nog wat ander gedroogd groen. En al zijn de kleuren groen, paars en rood niet meer wat het ooit was, ik vind het prachtig te zien hoe de kleuren toch behouden zijn. De kleur is veranderd, de bloem is niet meer hetzelfde en toch ligt daar een prachtig stukje natuur wat ik heb weten te behouden als is het wel veranderd. Ik zie ook de vergelijking en overeenkomst met mezelf als moeder en als vrouw, als mens en ziel, als onderdeel van het ZIJN vanuit het Niets en tegelijkertijd het AL. Een mooi moment dus om opnieuw weer in de Upanishads te duiken en me mee te laten nemen op de golven van de scheppingsmythe uit de Rig Veda ( circa 1000 v. Chr.)

Er was geen ZIJN in het begin, noch NIET-ZIJN.
Er was geen lucht, noch een hemel daaraan voorbij.
Door wat werd het omvat? Wat hield het verborgen?
Waar en onder wiens hoede?
Was er water, bodemloos, onpeilbaar diep?

Er was geen dood toen, noch het dood-loze.
Van dag en nacht was geen enkel teken.
Het ene ademde ademloos, op niets dan zijn eigen drang.
Buiten dat was er niets.

Duisternis was daar, duisternis omgeven door duisternis.
Alles was water, zonder enige onderscheiding.
Toen in de verborgenheid van die leegte, aangewakkerd door hitte, roerde zich het Ene.

Verlangen drong het Ene binnen, toen, in het begin.
Dat was het allereerste zaad van Bewustzijn.
De Zieners speurden naar de wijsheid diep verscholen in hun hart, en ontdekten de verbondenheid van ZIJN en NIET-ZIJN.

Een scheidend koord werd uitgezet, dwars over dat al.
Wat was er beneden, wat was er boven?
Er waren dragers van zaad en formidabele krachten, een opstuwen van beneden en een voortdrijven van boven.

Wie weet werkelijk? Wie waagt het erover te vertellen? Waaruit werd het geboren?
Waaruit is deze schepping tevoorschijn gekomen?
DE Goden waren nog niet geboren.
Wie is het dan die kan zeggen vanwaar het is ontstaan?

Niemand weet waaruit deze schepping is voortgebracht.
Hield iets dit alles vast of stond het op zichzelf?
Alleen hij die in de hoogste hemel verblijft, weet het.
Of misschien weet hij het ook niet.

Bron: De Upanishads, vertaald en toegelicht door Wim van de Laar