Weekend bezigheden!!!

Ik heb weer een geweldig mooi en creatief projectje bedacht. Alhoewel…. Misschien mag dat “je” er wel van af #grijnzzz

Ik woon dus sinds kort aan de rand van het dorp Sevenum in een klein maar fijn appartementje. De eigenaren zijn al jaaaaren en jaaaaren aan het verbouwen en doen ALLES zelf of via vriendendiensten. De van ouds her boerderij met flink wat land er om heen bestaat uit een paar bouwvallige schuren, wat akkerland en een stuk bos. De grote schuur die ooit aan het huis vastlag is inmiddels geheel omgebouwd tot hun privé woning en erboven hebben ze 3 appartementjes gerealiseerd dus die verhuurd worden. Een daarvan dus aan mij ????

Rondom op het terrein vind je zo dus ook een verzameling aan stapels en bergen. Een berg zand, maar bv ook een berg oud ijzer, een berg met betonresten, een berg aan plastic gerelateerde zaken, een berg dus voor van alles en nog wat. Boven op een berg die voor mij niet geheel duidelijk van 1 soort was lagen een paar ijzeren standaards van het een of ander. Een hanger en een staander voor kaarsen, een ronde waar vermoedelijk ooit een schaal op paste, en zo nog een paar dus van groot tot kleinere formaten.

In een van de afgelopen dagen toen ik moe en vol van zorgen thuis kwam stond ik nog wat om me heen te kijken en te twijfelen wat ik zou doen, naar binnen of nog even het wandelpad op naast het huis naar “mijn bankje”…. Zo stond ik dus wat dromerig om me heen te kijken, mijn hoofd nog vol met Corona en werk vraagstukken en met een denkbeeldige voet al in moedertje natuur om tot mezelf te komen toen mijn blik over die berg ging met die ijzeren frames dus. En in die fracties van die seconde dat mijn oog er aan voorbij gleed zag ik ineens de potentie van wat oud ijzer leek!!!

Ik appte dus met de zoon des huizes en vroeg hem of er buiten op de diverse bergen nog spullen lagen die voor hergebruik waren, of dat alles mettertijd toch gewoon opgehaald zou worden en afgevoerd?! Hij zou het eens overleggen met moeders…. Want die heeft hier de boks an zoals ze dat hier noemen….. En zo kwam het dat de volgende ochtend moeders de vrouw ineens naast me stond toen ik mijn fiets aan het repareren was. Ik schrok me een hoedje, want ik had haar niet aan horen komen door de muziekdopjes in mijn oren. Dus ik legde aan haar uit waar ik interesse in had en waarom… ja… die crea-bea drive van mij dus, haha. Ze keek een beetje moeilijk want ze snapte er niks van wat ik er nou mee wilde…. Bood me zelfs als bonen touw aan van de rol toen ik vertelde dat ik daar macramé ideetjes bij had. Nou ja…. In ieder geval…. Wat ik graag wilde hebben moest ik vooral in mijn eigen schuurtje zetten om zo op die manier veilig te stellen dat het niet per ongeluk idd meegenomen zou worden als het moment daar was dat het afgevoerd zou worden de ene of andere berg. Zo gezegd zo gedaan!!!!

En dus stond vandaag in het teken van fase 1 van mijn nieuwe crea-project. Een waar ik toch zekerrrr een jaar de tijd voor heb want in dit iniminihuisje waar ik nu woon is geen plaats voor wat ik achter mijn geestesoog aan creatieve uitwerking zag, hahah Dat wordt toch ECHT iets voor in mijn nieuwe huisjes straks in t Veulen. En dus fietste ik vandaag naar Venray om daar macramé resten op te halen zodat ik wat testdingen kan doen, en liet ik me uitgebreid op de hoogte brengen van hoe om te gaan met oud ijzer, roest en mooie nieuwe laklagen. Ik voelde me een hele klusser al daar bij de Hubo hier om de hoek. Heb maar meteen een pasje aangeschaft ook!! Haha Een bestelling mega Rol macrame koord gedaan uiteraard na een zoektocht op internet waar dat betaalbaar was, hihi en dan nu wachten op de dag van morgen waarop ik met de staalborstel in de weer ga die ik maar meteen bij Hubo meenam ook #grijnzzz

Over landkaarten en reizen……

De wereld om me heen hamstert naar toiletpapier…. En meerrrrrr
En ik…. Ik hamster naar landkaarten, symbolen, verhalen en verlies me in de herinneringen aan Dolen deel 1 Ooooh Alex .. wat als deel 2 inderdaad dadelijk klaar is…..hoed je dan maar!!!! Ondertussen doe ik mijn best daar een aandeel in te kunnen leveren en je daar in te kunnen ondersteunen, ook heeeeel benieuwd naar wat mogelijk is!!!
Je hebt me een mooie uitdaging gegeven die bij me past!!!
En weet je wat zo mooi is???
Ik mag er voor op reis, op mijn geheel EIGEN manier.
En eigenlijk hoef ik alleen maar het spoor aan gold-dust te volgen…. Dat wat verspreid mag worden he… zoals je wel weet. En dat is precies wat ook de muziek doet die je vandaag met me deelde via spotify…. Ik lach en ik huil met de muziek!! Ik sluit mijn ogen op de muziek, denk aan de stukken die ik las en zie de landkaart voor me naast de verhalen die je vertelde…. En dan neem je een bus naar een volgende plek die je me vandaag nog spelde… zo Mexicaans…..en ingedachte teken in dat deel van de landkaart. In mijn hoofd neemt de landkaart nu serieuze vormen aan…. Maar ze is nog in kleur, een soort van aquarelle en dat moet nog terug naar zwart wit. De busjes, vliegtuigen en meer naar symbooltjes in miniatuur. Het verhaal in de afbeelding moet “kleiner”, oeffff
Tja…. Het is denk ik het proces waar ik in zit en wat tijd en ruimte nodig heeft en dat ook krijgt….
Dolen 1 en 2 on the way…. To travel to

Vandaag

Vandaag

Vandaag opende ik langzaam en twijfelachtig mijn ogen, net uit een droom vol van muziek en water…. Ik moet echt even landen….. We’re all going Home… ja…. Ik was thuis ja!! Thuis in mijn tijdelijke huisje en Home bij en in mezelf. Nog een dagje nagenieten van het concert met John, Victor en Joost

Vandaag schreef ik mijn eerste brief voor de stichting Inside-Oudside, een brief aan een ter dood veroordeelde in California. Gewoon van Human heart to Human heart om zo een lichtpuntje te brengen in een uitzichtloos leven.

Vandaag bakte ik mijn 1e keto crackers, en jaja ze zijn echt Jammieeeee!  Beetje veel wel, dus ik ga er maar een paar afgeven ook aan mede keto‘ers ????

Vandaag besloot ik dat morgen wel weer een rokjes dag mag zijn, maar omdat ik op kantoor ook training heb en dan ook wel beetje netjes wil zijn… dus …. Tomorrow in black&white

Vandaag ontdekte ik de oorzaak van wat financiële rompslomp die niet zo lekker verloopt. Pffff dus mijn beste moeilijk taalgebruik maar eens tevoorschijn getoverd en aan het bellen en mailen geslagen. Goh….. en DAT hielp. Hahahaha Ff duur doen om serieus genomen te worden dus!!

Vandaag kreeg ik nieuwe buren. 4 Mannen die in de regio gaan schilderen. Ik heb geen idee welke taal het is die ik ze hoor spreken. Maar het gerommel en gestommel klinkt wel fijn, leven in huis <3

Vandaag dacht ik na over nieuwe creatieve projecten en uitdagingen… maar ja…. Dan moeten eerst die financiële uitdagingen opgelost zijn he :-S Dus werkte ik nog maar even verder aan mijn huidige project de Boeddha mozaïek. Ja….. ik denk dat ie wel mooi wordt……

samen spelen

Dit was/is het favoriete spelletje van Skinny, de dolfijn die ik leerde kennen in het dolfinarium. Ze was de oudste dolfijn van het Dolfinarium destijds en bij een VIP meeting zou ik haar gaan ontmoeten. Vooraf zat ik beneden achter de glazen wanden waar je dolfijnen kon zien zwemmen. Het zou een bijzondere dag worden met die VIP meeting wist ik… Maar daar beneden aan die dikke glaswand had ik al een bijzondere ervaring. Een dolfijn met een grote witte vlek achter haar vin kwam steeds naar me toe toen ik daar zo zat en duwde haar neus dan tegen het glas waar ik zat.  Dan zwom ze weer weg, blies bubbels in het water die groter en groter werden om er vervolgens door die steeds groter wordende watercircels heen te zwemmen. Prachtig om te zien ook!!! En dan kwam ze dus weer even naar de wand om haar neus tegen mij aan te duwen via het glas.

Een Vip meeting hield in dat je op een vlonder aan de waterkant mocht knielen en in vastgestelde posities je hand mocht uitsteken waar dan vervolgens jou VIP dolfijn zijn neus tegen te hand zou leggen.  Haha, De trainers hadden me vooraf al gewaarschuwd…. Skinny was nogal eens eigenwijs en geneigd de VIP party’s te rekken omdat ze ze zo leuk vond. Je begrijpt mijn verbazing toen ze de 1e keer bij de vlonder boven water kwam en ik de grote witte vlek bij haar vin zag!!!  Ze had eerder die middag allang gedaan wat nu opnieuw van haar gevraagd zou worden en op dat moment dus lekker NIET deed!!!! Ik mocht haar lekkere visjes geven en haar rubberachtige huid voelen. Ik was echt compleet verliefd op die prachtige oude dame. Voorjaar 2017 is ze over de regenboogbrug gezwommen. Maar ik heb nog regelmatig “contact”met haar en dan spelen we samen ons favoriete spelletje!!

Tussen dimensies

Deze tekening verteld natuurlijk een heleboel……

Ik reisde de afgelopen weken meermaals tussen het hier en NU en de dimensie waarin ik me door Lemuria kan begeven samen met een van mijn gidsen.

Ik heb ook niet voor niets besloten toch dat boek te gaan schrijven….. want ik heb een verhaal te vertellen….. Een mogelijk titel komt bij me voorbij…. “De kronieken van E ‘Anna”

Hieronder een van mijn schrijfels die in de afgelopen dagen ontstonden……

Ergens in de nevelen, los van tijd en aards bestaan, is daar die ene tempel en haar bijzondere verhaal….. en dat verhaal is wat ik je graag vertellen wil……

In die tempel zijn we  soms samen, de zielen van bijzondere families, sommige met zilverblauwe randje die als aders door de aura’s lopen , anderen met Goud of parelmoer. Zielen die ik in het aardse dus herken en die door vele levens verbonden zijn. Samengevlochten tot een prachtige streng aan nog meer verhalen die verteld mogen worden. De kronieken van…E ‘Anna

Opdracht aan mezelf: Geef woorden aan de herinneringen mbt de tempel, innercircel en Lemuria

Lemuria….. MIJN Lemuria, zoals ze in mijn hart en zielsherinnering zit.

Veel meer als “ja, ik ben van de Innercircle” zeg ik er meestal niet over. Maar nu heb ik me de opdracht woorden te gaan geven aan wat ik voel , beleef en herinner van Lemuria. En ik realiseer me hoe moeilijk deze opdracht is die ik mezelf nu geef. Woorden…… Dus ga ik ook proberen om alles wat niet in woorden te vatten is toe te voegen tussen al die regels. Wish me LUCK J

En terwijl ik even voor me uit zit te kijken, … staren….. sluit ik mijn innerlijke ogen om naar binnen te kijken en me te richten op mijn centrum. Daar waar mijn poort naar Lemuria zit. Als vanzelf sta ik dan onder die andere sterrenhemel die als een enorm gewelf een prachtige gebied en haar stad overkoepeld. De stad die ik ken want er zijn er velen. Ik sta aan de poort van die stad en naast me staat die ander in zijn lange witte gewaad met een kap op. Degene die me hier steeds weer verwelkomt en ophaalt. Ik hoef nooit alleen de stad in. Eigenlijk kan ik me niet herinneren ooit die stad echt helemaal door te zijn gegaan…… besef ik nu. Stukjes…, even…, een snelle blik…. Ik reis gewoonlijk meteen door naar de tempels.
Om te kunnen vertellen hoe het er daar uit ziet vraag ik mijn gids om  niet meteen naar binnen te gaan omdat ik het geheel graag nog eens van boven wil zien. Op mijn gemak in me op wil nemen. Opgenomen in dat hemelgewelf zweef ik tussen de sterren en zie…… ik zie een wijds landschap met rechts van me de bergen, voor me overgaand in heuvels en links slechts nog een glooiende lappendeken van kleuren in vlakken die aaneengeregen zijn , bossen, velden en waterpartijen. En ik weet dat de “mensen/ wezens” in hun huizen hier niet bovengronds leven. De stad bevind zich in en onder de berg. Ik voel de energy van al die mensen en wezens die daar aanwezig zijn en kijk naar de bergen. Een trilling gaat door me heen, zoooo druk is het daar!! Ik houd niet zo van die drukte….  Dan glijd mijn blik over de circels die daar naast de berg zichtbaar zijn. Circels in circels en circels temidden van water wat in en om de circels stroomt. Er zijn waterwegen en “wandel”wegen die door de circels kronkelen, als in een stilzwijgend muziekstuk. Ook is er veel aan begroeiing, een scala aan groen, in alle tinten die je maar kan bedenken, en meer…… een tapijt van mos en ergens anders zacht gras, vochtige druppels hangen nog aan de puntjes, minuscuul klein wiegen ze op de toppen van de grasspietjes in de zachte zuchtjes wind die zacht niet alleen de grassprietjes maar ook mijn huid strelen. Mijn huid…. Die niet is zoals nu als mens…. Zacht….  Zo zacht dat ik mijn ogen wil sluiten om me te laten wiegen. Maar ik roep mezelf tot de orde, NEE NEE, niet NU, ik moet schrijven, omschrijven!! J Waar was ik? … het groen…. Het mos en het gras, maar ook die prachtige bomen die meekronkelen met water en wandelpaden. De boomstammen glooien mee met hun ondergrond, en richten zich naar die prachtige hemelkoepel, de bast van de boom draait en cirkelt zich om de stam heen alsof het een spiraal wil vormen.  Met als een soort schubben de boombast die mee lijkt te dansen in die spiraal. Steeds hoger tot aan de vertakkingen die een enorm bladerdek ondersteunen, en als een soort parasol zo hun eigen overkapping vormen. In sommige andere bomen hangen lange trossen zilverwitte bloemen met wijde kelken waar in het putje van het kelkblad ook druppelsdauw verzameld zijn in een soort van kommetje en daardoor de kelken schuin voorover laten hangen, zwaar door het gewicht aan helder water.  Door de waterwegen zie ik zilverwitte schimmen schieten, het zijn de vissen en meer …. Het lijken oppervlakkige stroompjes, maar dat zijn het niet…. Ze zijn diep genoeg om ook onze geliefde dolfijnen te laten zwemmen onder water  en springen boven water.
Sommige Tempels hebben ingewikkelde organische vormen en rondingen, maar dat zijn er maar enkele. Toch passen ze in het geheel van de circels in de circels van de circels. Sommige van de tempels  zijn enkelvoudig en bestaan slechts uit een circel van pilaren. Soms met overkapping, soms ook niet en zijn de pilaren slechts verbonden met elkaar met lianen van groen , vol van bloemen. Ergens in de buurt van de bergen staat een kleine tempel die op wolken lijkt te drijven ipv tussen water en wandelpaden. Zo anders en toch onderdeel van het geheel. Achter deze tempel rijst de bergwand stijl omhoog de wolken in. Als je goed kijkt zie je halverwege de bergwand daar een opening van een grot….. deze leidt niet naar de stad , weet ik….

Als je me zou vragen een plattegrond te tekenen van dit tempelgebied zou ik dat niet 123 kunnen, Een soort van labyrint benaderd het nog het dichtst. Natuurlijk zie ik ook anderen die zich begeven tussen de tempels. Ik gebruik het woord begeven omdat ze niet gewoon lopen, ze lijken te glijden……. Leeftijd is wel iets wat een rol speelt, maar anders, de man in lang gewaad met witte baard kan “jong” zijn  en de bijna doorzichtige nimf heeeeel oud… van ziel dus, TOEN al…….

OK, tijd om mijn tempel in woorden te gaan vatten. Daarvoor moet ik via het labyrint naar het centrum …..naar een enorm complex. In de buitenring worden piramides afgewisseld met enorme zalen en water ”ruimtes”. Zo’n zaal bestaat uit een halve cirkel met een verhoging en vele zitplaatsen eromheen in trapvorm. Het zijn geen arena’s maar het heeft er iets van weg. Pilaren omlijsten deze zalen en enorme ronde koepels overspannen dan zo’n zaal. Ook hier vinden water en begroeiing gezamenlijk hun weg in het geheel, in een soort van balans die warmte uitstraalt. Vertrouwen en veiligheid.

Temidden van deze ring aan zalen en Pyramides ligt dus Innercircle. Mijn tempel <3 Omringd door watervallen is daar een volledige cirkel. In haar buitenring staan pilaren die voor mijn menselijk IK van een onbekende steensoort zijn die mat glanzen in maanlicht, glinsteren bij de sterren en het licht van de zon in zich op lijken te nemen, absorberen. In die cirkel ligt een cirkel aan waterbaden, rond van vorm, omgeven door planten en groen die als vanzelf zich oprichten in een beschermende haag richting hemelkoepel. Aan de randen van deze waterbaden zijn zitplaatsen die onzichtbaar lijken voor het oog, zo zijn ze opgenomen in de begroeiing. Binnen de cirkel van baden/waterkommen loopt een soort wandelpad die in spiraalvorm leid naar een middelpunt van licht. Een baken van licht waarin ook weer een soort spiraal zichtbaar is die langzaam omhoog maar ook omlaag leidt. In die spiraal zie je een slinger van vlammetjes, alsof er een hele serie kaarsen brand, maar dan zonder de kaarsen…. De vlammetjes zijn anders van kleur van een gewone brandende vlam, ze zijn zilver, goud en parelmoer in een bewegend spel van deze kleuren en trage beweging dansen ze in de spiraal. Deze vlammetjes, en het licht mogen gevoed en verzorgd worden. Dat doen de priesteressen. Het zijn alleen “vrouwen” die ik om me heen zie “glijden” Ze voelen allemaal als deel van mezelf! EEN en toch zijn het zielen op zich.

Een aantal van deze zielen heb ik in dit leven in het NU opnieuw om me heen verzameld. Sommige zijn nog steeds die ziel van toen. Sommige hebben zich gesplitst en zijn NU met 2 of 3. En steeds opnieuw als ik een van hen in het NU ontmoet gebeuren er bijzondere dingen. VOEL ik de diepe connectie en hoor ik helder hoe er van alles gecommuniceerd wordt……  En voel ik hoe diep het gevoel zit dat ik voor hen wil zorgen, van hen houd, enorm veel van hen houd!!! In het afgelopen jaar heb ik ontdekt dat we iets gemeen hebben in het hier en nu van DIT leven, we hebben allemaal die bijzondere randje in onze aura, soms zijn ze zilverblauw, soms aders van goud of parelmoer, wat ik bij andere mensen niet kan zien.
Soms is dat wel ff lastig als ik het af moet zetten tegen het huidige 3Dleven waar ik nu mijn leven in moet leven.  Met 2 voeten op de grond echter lukt me dat toch steeds weer, met wat hulp van creativiteit, muziek en liefde.

In mijn hoofd zweeft een boekwerk aan indrukken, belevenissen en emoties over “de stad”, of over “de tempels” of over “nog meer” maar voor nu heb ik geprobeerd de 1e essentie in woorden te vatten……. Probeer dus te “proeven” wat die woorden vertellen…..

Het lijkt zo dichtbij, ik ben er in een blink of the eye, maar in onze aardse wereld waarin we zelf het fenomeen tijd bedacht hebben is het eeuwen en eeuwen geleden en meer dan dat……..