Vandaag

Vandaag

Vandaag opende ik langzaam en twijfelachtig mijn ogen, net uit een droom vol van muziek en water…. Ik moet echt even landen….. We’re all going Home… ja…. Ik was thuis ja!! Thuis in mijn tijdelijke huisje en Home bij en in mezelf. Nog een dagje nagenieten van het concert met John, Victor en Joost

Vandaag schreef ik mijn eerste brief voor de stichting Inside-Oudside, een brief aan een ter dood veroordeelde in California. Gewoon van Human heart to Human heart om zo een lichtpuntje te brengen in een uitzichtloos leven.

Vandaag bakte ik mijn 1e keto crackers, en jaja ze zijn echt Jammieeeee!  Beetje veel wel, dus ik ga er maar een paar afgeven ook aan mede keto‘ers ????

Vandaag besloot ik dat morgen wel weer een rokjes dag mag zijn, maar omdat ik op kantoor ook training heb en dan ook wel beetje netjes wil zijn… dus …. Tomorrow in black&white

Vandaag ontdekte ik de oorzaak van wat financiële rompslomp die niet zo lekker verloopt. Pffff dus mijn beste moeilijk taalgebruik maar eens tevoorschijn getoverd en aan het bellen en mailen geslagen. Goh….. en DAT hielp. Hahahaha Ff duur doen om serieus genomen te worden dus!!

Vandaag kreeg ik nieuwe buren. 4 Mannen die in de regio gaan schilderen. Ik heb geen idee welke taal het is die ik ze hoor spreken. Maar het gerommel en gestommel klinkt wel fijn, leven in huis <3

Vandaag dacht ik na over nieuwe creatieve projecten en uitdagingen… maar ja…. Dan moeten eerst die financiële uitdagingen opgelost zijn he :-S Dus werkte ik nog maar even verder aan mijn huidige project de Boeddha mozaïek. Ja….. ik denk dat ie wel mooi wordt……

samen spelen

Dit was/is het favoriete spelletje van Skinny, de dolfijn die ik leerde kennen in het dolfinarium. Ze was de oudste dolfijn van het Dolfinarium destijds en bij een VIP meeting zou ik haar gaan ontmoeten. Vooraf zat ik beneden achter de glazen wanden waar je dolfijnen kon zien zwemmen. Het zou een bijzondere dag worden met die VIP meeting wist ik… Maar daar beneden aan die dikke glaswand had ik al een bijzondere ervaring. Een dolfijn met een grote witte vlek achter haar vin kwam steeds naar me toe toen ik daar zo zat en duwde haar neus dan tegen het glas waar ik zat.  Dan zwom ze weer weg, blies bubbels in het water die groter en groter werden om er vervolgens door die steeds groter wordende watercircels heen te zwemmen. Prachtig om te zien ook!!! En dan kwam ze dus weer even naar de wand om haar neus tegen mij aan te duwen via het glas.

Een Vip meeting hield in dat je op een vlonder aan de waterkant mocht knielen en in vastgestelde posities je hand mocht uitsteken waar dan vervolgens jou VIP dolfijn zijn neus tegen te hand zou leggen.  Haha, De trainers hadden me vooraf al gewaarschuwd…. Skinny was nogal eens eigenwijs en geneigd de VIP party’s te rekken omdat ze ze zo leuk vond. Je begrijpt mijn verbazing toen ze de 1e keer bij de vlonder boven water kwam en ik de grote witte vlek bij haar vin zag!!!  Ze had eerder die middag allang gedaan wat nu opnieuw van haar gevraagd zou worden en op dat moment dus lekker NIET deed!!!! Ik mocht haar lekkere visjes geven en haar rubberachtige huid voelen. Ik was echt compleet verliefd op die prachtige oude dame. Voorjaar 2017 is ze over de regenboogbrug gezwommen. Maar ik heb nog regelmatig “contact”met haar en dan spelen we samen ons favoriete spelletje!!

Tussen dimensies

Deze tekening verteld natuurlijk een heleboel……

Ik reisde de afgelopen weken meermaals tussen het hier en NU en de dimensie waarin ik me door Lemuria kan begeven samen met een van mijn gidsen.

Ik heb ook niet voor niets besloten toch dat boek te gaan schrijven….. want ik heb een verhaal te vertellen….. Een mogelijk titel komt bij me voorbij…. “De kronieken van E ‘Anna”

Hieronder een van mijn schrijfels die in de afgelopen dagen ontstonden……

Ergens in de nevelen, los van tijd en aards bestaan, is daar die ene tempel en haar bijzondere verhaal….. en dat verhaal is wat ik je graag vertellen wil……

In die tempel zijn we  soms samen, de zielen van bijzondere families, sommige met zilverblauwe randje die als aders door de aura’s lopen , anderen met Goud of parelmoer. Zielen die ik in het aardse dus herken en die door vele levens verbonden zijn. Samengevlochten tot een prachtige streng aan nog meer verhalen die verteld mogen worden. De kronieken van…E ‘Anna

Opdracht aan mezelf: Geef woorden aan de herinneringen mbt de tempel, innercircel en Lemuria

Lemuria….. MIJN Lemuria, zoals ze in mijn hart en zielsherinnering zit.

Veel meer als “ja, ik ben van de Innercircle” zeg ik er meestal niet over. Maar nu heb ik me de opdracht woorden te gaan geven aan wat ik voel , beleef en herinner van Lemuria. En ik realiseer me hoe moeilijk deze opdracht is die ik mezelf nu geef. Woorden…… Dus ga ik ook proberen om alles wat niet in woorden te vatten is toe te voegen tussen al die regels. Wish me LUCK J

En terwijl ik even voor me uit zit te kijken, … staren….. sluit ik mijn innerlijke ogen om naar binnen te kijken en me te richten op mijn centrum. Daar waar mijn poort naar Lemuria zit. Als vanzelf sta ik dan onder die andere sterrenhemel die als een enorm gewelf een prachtige gebied en haar stad overkoepeld. De stad die ik ken want er zijn er velen. Ik sta aan de poort van die stad en naast me staat die ander in zijn lange witte gewaad met een kap op. Degene die me hier steeds weer verwelkomt en ophaalt. Ik hoef nooit alleen de stad in. Eigenlijk kan ik me niet herinneren ooit die stad echt helemaal door te zijn gegaan…… besef ik nu. Stukjes…, even…, een snelle blik…. Ik reis gewoonlijk meteen door naar de tempels.
Om te kunnen vertellen hoe het er daar uit ziet vraag ik mijn gids om  niet meteen naar binnen te gaan omdat ik het geheel graag nog eens van boven wil zien. Op mijn gemak in me op wil nemen. Opgenomen in dat hemelgewelf zweef ik tussen de sterren en zie…… ik zie een wijds landschap met rechts van me de bergen, voor me overgaand in heuvels en links slechts nog een glooiende lappendeken van kleuren in vlakken die aaneengeregen zijn , bossen, velden en waterpartijen. En ik weet dat de “mensen/ wezens” in hun huizen hier niet bovengronds leven. De stad bevind zich in en onder de berg. Ik voel de energy van al die mensen en wezens die daar aanwezig zijn en kijk naar de bergen. Een trilling gaat door me heen, zoooo druk is het daar!! Ik houd niet zo van die drukte….  Dan glijd mijn blik over de circels die daar naast de berg zichtbaar zijn. Circels in circels en circels temidden van water wat in en om de circels stroomt. Er zijn waterwegen en “wandel”wegen die door de circels kronkelen, als in een stilzwijgend muziekstuk. Ook is er veel aan begroeiing, een scala aan groen, in alle tinten die je maar kan bedenken, en meer…… een tapijt van mos en ergens anders zacht gras, vochtige druppels hangen nog aan de puntjes, minuscuul klein wiegen ze op de toppen van de grasspietjes in de zachte zuchtjes wind die zacht niet alleen de grassprietjes maar ook mijn huid strelen. Mijn huid…. Die niet is zoals nu als mens…. Zacht….  Zo zacht dat ik mijn ogen wil sluiten om me te laten wiegen. Maar ik roep mezelf tot de orde, NEE NEE, niet NU, ik moet schrijven, omschrijven!! J Waar was ik? … het groen…. Het mos en het gras, maar ook die prachtige bomen die meekronkelen met water en wandelpaden. De boomstammen glooien mee met hun ondergrond, en richten zich naar die prachtige hemelkoepel, de bast van de boom draait en cirkelt zich om de stam heen alsof het een spiraal wil vormen.  Met als een soort schubben de boombast die mee lijkt te dansen in die spiraal. Steeds hoger tot aan de vertakkingen die een enorm bladerdek ondersteunen, en als een soort parasol zo hun eigen overkapping vormen. In sommige andere bomen hangen lange trossen zilverwitte bloemen met wijde kelken waar in het putje van het kelkblad ook druppelsdauw verzameld zijn in een soort van kommetje en daardoor de kelken schuin voorover laten hangen, zwaar door het gewicht aan helder water.  Door de waterwegen zie ik zilverwitte schimmen schieten, het zijn de vissen en meer …. Het lijken oppervlakkige stroompjes, maar dat zijn het niet…. Ze zijn diep genoeg om ook onze geliefde dolfijnen te laten zwemmen onder water  en springen boven water.
Sommige Tempels hebben ingewikkelde organische vormen en rondingen, maar dat zijn er maar enkele. Toch passen ze in het geheel van de circels in de circels van de circels. Sommige van de tempels  zijn enkelvoudig en bestaan slechts uit een circel van pilaren. Soms met overkapping, soms ook niet en zijn de pilaren slechts verbonden met elkaar met lianen van groen , vol van bloemen. Ergens in de buurt van de bergen staat een kleine tempel die op wolken lijkt te drijven ipv tussen water en wandelpaden. Zo anders en toch onderdeel van het geheel. Achter deze tempel rijst de bergwand stijl omhoog de wolken in. Als je goed kijkt zie je halverwege de bergwand daar een opening van een grot….. deze leidt niet naar de stad , weet ik….

Als je me zou vragen een plattegrond te tekenen van dit tempelgebied zou ik dat niet 123 kunnen, Een soort van labyrint benaderd het nog het dichtst. Natuurlijk zie ik ook anderen die zich begeven tussen de tempels. Ik gebruik het woord begeven omdat ze niet gewoon lopen, ze lijken te glijden……. Leeftijd is wel iets wat een rol speelt, maar anders, de man in lang gewaad met witte baard kan “jong” zijn  en de bijna doorzichtige nimf heeeeel oud… van ziel dus, TOEN al…….

OK, tijd om mijn tempel in woorden te gaan vatten. Daarvoor moet ik via het labyrint naar het centrum …..naar een enorm complex. In de buitenring worden piramides afgewisseld met enorme zalen en water ”ruimtes”. Zo’n zaal bestaat uit een halve cirkel met een verhoging en vele zitplaatsen eromheen in trapvorm. Het zijn geen arena’s maar het heeft er iets van weg. Pilaren omlijsten deze zalen en enorme ronde koepels overspannen dan zo’n zaal. Ook hier vinden water en begroeiing gezamenlijk hun weg in het geheel, in een soort van balans die warmte uitstraalt. Vertrouwen en veiligheid.

Temidden van deze ring aan zalen en Pyramides ligt dus Innercircle. Mijn tempel <3 Omringd door watervallen is daar een volledige cirkel. In haar buitenring staan pilaren die voor mijn menselijk IK van een onbekende steensoort zijn die mat glanzen in maanlicht, glinsteren bij de sterren en het licht van de zon in zich op lijken te nemen, absorberen. In die cirkel ligt een cirkel aan waterbaden, rond van vorm, omgeven door planten en groen die als vanzelf zich oprichten in een beschermende haag richting hemelkoepel. Aan de randen van deze waterbaden zijn zitplaatsen die onzichtbaar lijken voor het oog, zo zijn ze opgenomen in de begroeiing. Binnen de cirkel van baden/waterkommen loopt een soort wandelpad die in spiraalvorm leid naar een middelpunt van licht. Een baken van licht waarin ook weer een soort spiraal zichtbaar is die langzaam omhoog maar ook omlaag leidt. In die spiraal zie je een slinger van vlammetjes, alsof er een hele serie kaarsen brand, maar dan zonder de kaarsen…. De vlammetjes zijn anders van kleur van een gewone brandende vlam, ze zijn zilver, goud en parelmoer in een bewegend spel van deze kleuren en trage beweging dansen ze in de spiraal. Deze vlammetjes, en het licht mogen gevoed en verzorgd worden. Dat doen de priesteressen. Het zijn alleen “vrouwen” die ik om me heen zie “glijden” Ze voelen allemaal als deel van mezelf! EEN en toch zijn het zielen op zich.

Een aantal van deze zielen heb ik in dit leven in het NU opnieuw om me heen verzameld. Sommige zijn nog steeds die ziel van toen. Sommige hebben zich gesplitst en zijn NU met 2 of 3. En steeds opnieuw als ik een van hen in het NU ontmoet gebeuren er bijzondere dingen. VOEL ik de diepe connectie en hoor ik helder hoe er van alles gecommuniceerd wordt……  En voel ik hoe diep het gevoel zit dat ik voor hen wil zorgen, van hen houd, enorm veel van hen houd!!! In het afgelopen jaar heb ik ontdekt dat we iets gemeen hebben in het hier en nu van DIT leven, we hebben allemaal die bijzondere randje in onze aura, soms zijn ze zilverblauw, soms aders van goud of parelmoer, wat ik bij andere mensen niet kan zien.
Soms is dat wel ff lastig als ik het af moet zetten tegen het huidige 3Dleven waar ik nu mijn leven in moet leven.  Met 2 voeten op de grond echter lukt me dat toch steeds weer, met wat hulp van creativiteit, muziek en liefde.

In mijn hoofd zweeft een boekwerk aan indrukken, belevenissen en emoties over “de stad”, of over “de tempels” of over “nog meer” maar voor nu heb ik geprobeerd de 1e essentie in woorden te vatten……. Probeer dus te “proeven” wat die woorden vertellen…..

Het lijkt zo dichtbij, ik ben er in een blink of the eye, maar in onze aardse wereld waarin we zelf het fenomeen tijd bedacht hebben is het eeuwen en eeuwen geleden en meer dan dat……..

Over mijn kook-held bij Thermen Berendonck

2019 was niet alleen het jaar van de grote veranderingen, van de vele dieptepunten en ook topdagen….. 2019 was zekerrrr ook het jaar van “mijn helden”!! Mensen die ik zo voor en na om me heen verzamelde die allemaal een belangrijke rol speelde in de momenten die voorbij kwamen.

Zo ontdekte en ontmoette ik mijn muziek-held Nikos , The Wanderer. Mijn reddingsboei in woelige wateren die me hielp me staande te houden in en op de waves die kwamen en gingen.

Kreeg ik alle hulp die maar mogelijk was van mijn Acu-held, Rob. Mijn homeopathisch arts en Acupuncturist waar ik hopelijk nog vaak koffie mee zal drinken, ook als het GOED met me gaat.

Zette ik waardevolle stappen dankzij de coaching van mijn buddy-hero, Huub 

Heb ik natuurlijk meerdere schrijvers-helden maar daar kwam dit jaar een wel HEEEL bijzondere bij, schrijf-held Alex.

En daar wil ik nu dus nog een held aan toevoegen, een ware Kook-Held, Ferry, de kok die altijd ZOOO enorm goed voor me zorgt als ik te gast ben in zijn restaurant in de Thermen Berendonck.
Want zoals je als lezer misschien wel weet is mijn leef- en eet-style geen eenvoudige!!! Want naast de allergieën en intoleranties voor tarwe, lactose en soja volg ik de Ketogeen lifestyle om zo mijn hormonen en gezondheid op een natuurlijke manier in balans te houden. En dus zijn suikers uit den boze .
Sinds de opening van deze sprookjesachtige oosterse Thermen vlak bij Nijmegen ben ik er al een flink aantal keren geweest om een dagje te onthaasten en bij mezelf te komen. Meestal alleen, en soms ook wel samen met bijzondere vriendinnen. En ik boek eigenlijk ALTIJD ook het lunchbuffet meteen mee, want ik eet echt nergens buiten de deur zo lekker en geheel naar mijn wens als daar!!!! Dat komt door de fantastische kok  dus die steeds opnieuw weer lekkere dingen voor me maakt of laat maken. De ene keer zijn dat gamba’s met wok groenten die hij voor me staat te wokken terwijl ik even met hem babbel, de andere keer laat hij iets bijzonders uit de andere keuken komen. Steeds opnieuw zijn het kleine schilderijtjes op bord die hij me dan aan tafel komt brengen, steeds weer met een warme lach en de vraag of hij nog iets voor me kan betekenen. Ja…. Een ware Held voor me dus!! Hij is dan ook degene die zo’n zalige wellness dag een gouden randje weet te geven.
Afgelopen woensdag was ik er weer en werd ik verwend met heerlijke vis op bloemkool. En opnieuw weer zo mooi opgemaakt met een sprietje groen als finishing touch.  Je begrijpt misschien dat ik er op zo’n moment wel van baal dat fotograferen echt uit den boze is …….. En terwijl ik dat dus ook zo zei tegen mijn kook-held Ferry werd het idee geboren er een tekening van te maken!!!

Bij deze dus, het werd een aquarelle!!!

Dank je wel Ferry en alle andere collega’s bij de Berendonck voor alle goeie zorgen in het afgelopen jaar bij jullie. Ik kom graag weer langs in het nieuwe jaar!!! Voor iedereen een fantastisch jaar einde en een schitterend begin van 2020

Vanavond was ik op het Swolgens Filmfestival.

Ik genoot van de korte film van Wiek Lenssen over het kerkhof in Horst en herkende wat namen uit mijn stamboom van moederslijn, LEUK!!!!!

Daarna de film over Rozen en het dorp waar ik sinds heeeeel kort woon, Lottum, en jeetje wat voelt het GOED daar NU onderdeel van te mogen uitmaken <3

Maar de highlite van de avond, de film van Wiek Lenssen over de Peel, bijna een uur die in een poep en een zucht omvloog!!!! Onder de indruk van de manier waarop mijn geboortegrond in beeld werd gebracht. De details, een gevangen moment van bijzondere lichtval , nog los van de bijzondere verhaallijn…..

Ik ben er trots op een nazaat te zijn van een van die pioniers die in de peel in het Ysselsteynse een gemengd bedrijf probeerde te runnen en jaren later als kind op de lagere school vanaf een ander adres het kippenbedrijf, maar nog steeds met een varken idd #grijnzzz

Het Griendtsveense kwam voorbij, waar we fietsten, speelden en op avontuur gingen, evenals de ruilverkaveling in het IJselsteijnse…. De vele vennen waar ook kikkers zaten en we op zoek gingen naar de kikkerdril en mijn broers kikkers opbliezen met rietjes  waar ik als kind dan al om kon gruwelen!!! Dierenbeulen!!!! Riep ik dan machteloos en rende huilend naar huis.

Ook ik heb de voorliefde voor de natuur in mijn genen zitten en van mijn vader meegekregen.

We hadden een moeilijk leven….. maar ik neem hem nu toch nog steeds jaarlijks mee op een fietstocht door de peel op zijn verjaardag, of anders in het vroege voorjaar, eendjes kijken en zien hoe de natuur weer tot leven komt.

Wiek Lenssen, Dank je wel voor dit stukje talentvol en natuurgetrouw in beeld gebracht erfgoed. Ik heb er INTENS van genoten!!!