Dolen….

Terwijl de vogeltjes voor mijn tuindeuren op en neer wippen van tak naar tak en ik geniet van een pauze en een kopje thee voel ik me wel heeeel erg gelukkig. Ik heb wat langer gedaan over het in en op ruimen van mijn spulletjes door de gebroken en gekneusde ribben. Maar ik kan met recht zeggen dat dit tijdelijke woonplekje echt al helemaal mijn “Home” is. Er is zelfs al een plekje vrijgemaakt voor de hometrainer zodat ik ook zonder hobbels of de kou buiten lekker door kan blijven fietsen.
Mijn slowcooker staan aan, mijn nieuwe boek ligt klaar om verder in te lezen, op reis in het leven van Roy, waar ik me in delen zo enorm in herken…… ik ben pas op blz 57 maar ik weet nu al dat dit een van mijn favoriete boeken en schrijver gaat zijn. Dank je wel dus Alex dat je dit boek hebt uitgegeven voor ons als “reislustige en onszelf zoekende lezer”  <3

Nog 2 tassen verhuisspul te gaan…… maar die staan er morgen ook nog he!! Relax time voor nu verder vandaag!!!

On top of the Rock, bij Rockefeller center

Ongelooflijk, op n terrasje met de zon op mn rug.
Ongelooflijk hoe je hier dus in het zonnetje kunt schaatsen!!!!
Ongelooffflijk hoe bizarre anders de energy hier voelt dan elders in de stad.
ONgelooflijk dat een plastic bekertje halfvol met lauwe rosé wel 14 dollar kost!!!
Ongelooffflijkkk maar we hebben kaartjes voor een plekje in de lift naar het uitkijk platform “on top of the Rock”.
Ongelooflijk moooiii toen een Libelle besloot even bij me te landen

‘To let go of the past consciously, is to create your future consciously. Not necessarily the future you wished for or desire, but the one you know in your heart you’re destined to fulfill.’

Ik kijk terug op een turbulente en emotionele week. De 1e week met mijn stappen op een nieuw pad. De kogel ging door de spreekwoordelijke kerk, Ik wil alleen verder!! Maar tegelijkertijd ook de wens dat op een liefdevolle manier te doen, dat afronden van een levensfase. Het was een week van diepe gesprekken en diepe stiltes…. Van diepe emoties en diep nadenken. Het was een week van weinig uurtjes slaap en weinig goed gevulde borden. Want hoe zeer ik op mijn best deed… vaak kreeg ik geen hap weg en joeg de slapeloosheid in combinatie met een pijnlijke onderrug me het bed steeds weer uit. Ik probeerde wel goed voor mezelf te zorgen…. Maar dat lukt gewoon even niet iedere dag. Ik mag me gelukkig prijzen met de lieve vrienden om me heen. De een belt uren en uren met me zodat ik mn verhaal kwijt kan en geeft me goeie tips voor mijn TO_DO lijstjes. De ander vergezelt me op een dagje thermen om toch die broodnodige ontspanning te krijgen en ook hier kon ik opnieuw de kluwens aan gedachte en emoties wel kwijt. Ik merk hoe het me helpt mijn verhaal steeds opnieuw te vertellen, het schept helderheid,  als troebel glas in woelig water waar je echt niets meer door kan ontwaren of zien. Het glas wat langzaam boven water gehaald wordt en ontdaan van de nodige waterdruppels die het totaalbeeld nog steeds in stukjes breekt. Ik voel hoe ik me langzaam weer “heel” kan voelen. En de onzekerheid plaatst maakt voor een enorme rust en een “WETEN” dat het goed is. Ik weet wat is los laat, en ik weet deels wat ik er voor terug krijg. Ik weet dat het niet alleen mij ook verdriet zal doen en ik kan alleen maar hopen dat ik die ander niet TE veel verdriet zal doen om te dragen…… Ik weet niet wat de toekomst me gaat brengen, ik weet alleen wat ik hoop dat ik nog zal mogen leren en ontdekken. En ik vertrouw dat dat wat bedoeld is voor mij nog op mijn pad langs zal komen. Gevraagd en ongevraagd! Mijn ziel koos er voor dit leven zo intens als maar mogelijk te kunnen ervaren…. En ja….. ik ben daar zekerrrr nog niet meer klaar!!!

Vanmiddag las ik in een bericht van een bijzondere tempelpriesteres, Michelle Shanti hoe zij een intense ervaring had met hulp van weer een andere tempelpriesteres. De woorden die door haar gezegd werden wil ik hier graag herhalen. Want ze zijn niet alleen voor hen van toepassing maar zekerrr nu ook op dit moment voor MIJ. En ja…. Wie weet dus ook wel voor jou <3

‘To let go of the past consciously, is to create your future consciously. Not necessarily the future you wished for or desire, but the one you know in your heart you’re destined to fulfill.’

 

Thuiskomen bij mezelf,

Sinds een paar weken heb ik aan mijn lijstje met helden en heldinnen een nieuwe held toe mogen voegen. Mijn muziekheld(en) the Wanderer <3
Behalve een paar bijzondere oudere muzieknummers kwamen ze op dat moment ook met een nieuwe muziekvideo uit een serie Takes die duidelijk bedoeld waren als try-out voor het opnemen van een heuse nieuwe singel. Deze take 11B zoals ik hem noem sloot naadloos aan op de fase waarin ik me op dit moment in het leven bevind. Vandaag is die single officieel uitgekomen. We’re all going home.

In zijn verhaallijn op Facebook vraagt Nikos- The Wanderer om te vertellen wat voor jezelf de betekenis is van dit nummer en dat te delen met andere mensen. Dat wil ik vandaag op mijn blog dus doen.

Ik leef mijn leven al surfend op de golven van de Tzolkin en de maankalender van de Maya’s. In de wereld van de Maya’s zijn de spiralen van 4, 13 en 52 jaar en energy-golven van 13 jaar of 13 dagen om op mee te surfen. Ik ben een blauwe hand vanuit mijn geboortetegel. Het is 13 jaar geleden dat ik mijn leven rigoureus omgooide en begon met het maken van andere keuzes. Destijds wist ik nog niet dat die ommezwaai synchroon liep met de start van een 13 jarige golf binnen die Tzolkin dus. Het is ook daar dat mijn spirituele ontwikkeling echt begon. Inmiddels zijn we heel recent aan een nieuwe 13 jarige golf begonnen in het teken van witte tovenaar (26 juli) en zitten we nu in de 2e wave van 13 dagen. En ook nu weer zit ik in een enorme verandering van mijn leven. Ik sta letterlijk en figuurlijk op de drempel naar de 3e fase in mijn leven. Ik zit sinds een paar weken explosief en volop in de overgang. Niet alleen de hormonen bepalen dat ik als vrouw over zal gaan naar een nieuw en ander stuk vrouw zijn. Ook spiritueel gebeuren er bijzondere dingen voor en door mij. Niets gaat van de een op de andere dag, alles heeft zo zijn ontwikkel- en ontplooiings-tijd nodig. Ook een net geboren kind loopt en praat niet meteen.

De muziek van the Wanderer en met name DIT nummer is letterlijk mijn reddingsboei geweest in 4 afgelopen zeerrrr heftige weken die door woelige waters ging maar waar ik me wel staande wist te houden op mijn surfboard. Steeds opnieuw luisterde ik naar de boodschappen in de tekst van dit bijzondere lied.
Verwonderd merkte ik gisteren wel meteen op dat het nummer zoals het nu gereleased is toch anders is dan de Take 11B. Ik ging dus naar binnen om eens goed te voelen WAT er nu precies anders was. En ik had al snel in de gaten dat het tempo een ietsie pietsie sneller was. Maar wow wat een verschil is dat meteen zeg!! Het BRUIST als de schuimkoppen op mijn surfgolven. <3 En ook hier begreep ik meteen de boodschap uit de spirit wereld. Het is prima om wat sneller te gaan, zelfs als de hele wereld om je heen roept dat je TE snel gaat 😉
Het verleden heeft me gemaakt tot wie ik NU ben, en ik kan je vertellen dat ik blij ben met mij en trots op mezelf waar ik nu sta. En ik weet dat ik in deze derde fase pas echt helemaal bij mezelf thuis ga komen.

Delen van het vuur in ons

Vandaag had ik een date met de meisjes op een terrasje…. 2 collega’s en 1 oud collega en ooit werkten we samen in 1 kantoor met ieder zo onze eigen taken. But….. life goes on….. en we werken nu allemaal ergens anders. Toch spreken we nog zo nu en dan eens of om bij te praten, te lunchen en lief en leed te delen. Wij zijn “de meisjes” een soort van vrouwelijke 4 musketiers ????

Ruim voor de afgesproken tijd bezette ik een tafeltje buiten met 50% zon en 50% schaduw. Kan niet fout he!!!! Het werd een superrrr gezellige middag die gekenmerkt werd door “volgende vraag!!! Nu ff niet” en uiteindelijk werden toch de antwoorden gedeeld. Veel gelachen ook. Veel herkenning en veel lief en leed. Toen ik kwam voelde ik me echt wel de oudste, toen ik ging zekerrrrr niet meer <3 Dat was dus ff lunchen met de meisjes van 1 tot 4 hahahaha Thuis vervolgden we ons terrasgesprek met adviezen over Tinder, honden en katten en wat daarbij het voordeel is bij bomen knuffelen!!!

Ik heb weer genoten!!!!!

En na een badritueel in de avond met mijn watermeditatie stap ik weer pijnvrij naar mij plekje aan tafel om mijn verhaal van de dag te typen. Wordt ik uitgenodigd bij een kampvuur aan te schuiven, jaaaaa graag!!!!… in spirit want Antwerpen/ Belgie is voor nu net ff te ver fietsen hoor ????

Ik leen dus ff dat vuurtje symbolisch….. als het vuur in mij, het vuur in de dag van vandaag en het vuur in de zielenconnectie met bijzondere zielen. En dat waren er weer een aantal vandaag!!

Dank je wel Jelle <3 dat ik me mag warmen aan dat mooie vuur

https://www.facebook.com/100003202372931/videos/2262439863872737/