De spirituele wereld temidden van onze huidige maatschappij….

Al jaren ben ik bezig en geniet ik van mijn eigen ontwikkeling en groei in de spirituele wereld die een plek heeft in mijn dagelijks leven en deze maatschappij.
Ik ging naar beurzen om mijn licht op te steken, ik volgde cursussen om meer te absorberen en zo te kunnen groeien, ik nam deel aan workshops om nog meer voer en ervaringen te vinden en ondergaan. En ik genoot.
En ik geniet….. van de ervaringen, van het wonderbaarlijke, en dat deel ik graag met wie er voor open wil en kan staan. En met dat delen hoop ik mensen te inspireren ook HUN pad te gaan ontdekken en ervaren. Te durven, te DOEN, vanuit hun eigen kracht en beleving. En de juiste mensen ontmoeten die daarbij iets kunnen betekenen.
Maar wat me al jaren opvalt…. Dat zovelen op die weg dingen aanbieden vanuit “het probleem” vanuit “karma herstellen”, vanuit helpen en vaak ook afhankelijk maken….. ook als dat onbewust is. Als je op een beurs komt bv, of bij iemand in een praktijk is altijd de 1e vraag; “wat is je vraag”, of “wat is je probleem”.
Vandaag las ik een berichtje van Peter Gouw waarin hij ongeveer hetzelfde benoemd. De massa aan therapeuten en het enorme aanbod naast de enorme massa aan mensen die zoeken naar meer…
En wat zou ik het fijn vinden als er meer therapeuten komen die zo werken en denken en voelen als deze Peter, en meer mensen met hun ervaringen die ze gewooon willen delen, zodat anderen ook kunnen ontdekken en groeien LOS van een probleem, en ja, soms kan en mag dat met een beetje hulp  Maar liever niet vanuit het probleem gezien of ervaren. Ik vind het mooi om te zien hoe mensen hun eigen kracht ontdekken en helemaal in die eigen kracht durven te gaan staan. Soms met een klein duwtje in de rug, soms met even wat ondersteuning.
De volle maan van gisteren versterkt deze gedachten en gevoelens. Maar ook de onmacht die ik voel als ik zie hoe iemand soms zijn weg NIET kan vinden en vastloopt in maatschappelijke waarden en normen. In verkeerd begrepen puzzelstukjes op het pad. Iemand die werkelijk hulp nodig heeft, werkelijk een probleem heeft waar al die therapeuten om lijken te vragen, en dan de juiste hulp NIET krijgt.
En vanuit dat medeleven en invoelen wordt ik heen en weer geslingerd, lig ik zelfs wakker…..
Ik hou van mijn medemens , maar kan soms gewoonweg TE weinig doen……..

zomerdag fietstocht

Wat een prachtige zomerse dag was het vandaag. Met het plan mijn persoonlijk fietsrecord ( met trapondersteuning) te gaan verbeteren ging ik al op tijd op pad. Ik had een plan de campagne gemaakt omdat mijn ondersteuningsbatterij slecht 40 km meegaat. Of de ondersteuning nu hoog of minimaal staat dat maakt dus niet uit. Die conclusie trek ik na 500 testkilometers weggetrapt te hebben met allerlei testjes dus van hoog tot laag. Yes…. I know…. Een E’Anna-dingetje #grijnzzz
Mijn plan de campagne bestond uit vroeg op pad, en oplaad tussenstops.
Dus ging ik rond half 10 vanmorgen de deur al uit met in mijn tas een paar sneetjes oerbrood met frisse belegjes van wortelspread, kiemen, komkommer en kipfilet. Een flinke fles water en een heerlijk vruchtensapje. Over mijn zomerjasje nog mijn windjack die ik tot mijn kin dicht ritste, Brrr het was nog best koud hoor!! Het zonnetje scheen wel al en deed vreselijk haar best, maar de koude wind won het nog op dit vroege uur in de ochtend. Na 100 meter stopte ik om mijn handschoenen ook nog even aan te doen om zo mijn vinger- en handgewrichtjes wat extra pijn te besparen Al snel was ik op tempo en trapte de eerste kilometertjes weg met in mijn oren de muziek van Nahkobear, Medicine for the people. Een enorm lekker trapritme, het leek alsof het me vleugels gaf en zo zoefde ik nog over verlaten fietspaden , over smalle paadjes, onder bomen met net ontluikende frisgroene blaadjes. Ik snoof af en toe eens diep de boeren lucht van nog vochtig gras en natuur op. Voor ik het wist vloog ik Castenray voorbij en in een mum van tijd was ik al in Horst.
DAT ging dus lekkerrrrrr. Heeel even overwoog ik een stop in te lassen voor een kopje thee, maar voelde me zo heerlijk in mijn fietscoconnetje dat ik besloot door te trappen. Het stuk van Horst naar Venlo is een hele lannnngge rechte weg met hier en daar een bochtje, voordeel is dat ik verder kon vliegen…. Tot ik halverwege die lange weg ineens bedacht dat ik vergat van de vogels te genieten door de muziek in mijn oren die me vleugels gaf. En dus stopte ik midden tussen de velden met voor en achter me alleen in de verte wat boerderijen, Ja!!! Mooi stopplekje dus!! Daar ben ik dus maar even in het van de dauw nog natte gras gaan zitten  Om te horen hoe de vogels hun hoogste lied zongen, De een nog enthousiaster dan de ander, getjilp wisselde zich af met gekoer en gesnip. Een klein bruin gestippeld vogeltje kwam tussen het hoge gras vandaan, gevolgd door een zelfde familie lid en samen rende ze naar de grasrand aan de andere kant van het fietspad. Geen idee wat hun familie naam was, maar ze hadden hun vleugels even in ruststand net als ik.
Ondertussen had ik mijn plan de campagne al een klein beetje ingevuld en tussenstops bedacht. De allereerste was bij een lieve collega waar ik met meer dan een warm welkom ontvangen werd. Dank je wel voor je kopje thee, je gezelschap en een beetje stroom voor mijn accu. Daarna naar mijn lieve moedertje waar ik heerlijk in haar mooie tuintje kon lunchen met mijn meegebrachte paleo lunch. Even genoten van het inmiddels warmer wordende zonnetje. Dank je wel mam en D. voor jullie hartelijke ontvangst en dat we even samen de tuin konden delen. Mama had nog een heel gesprek met de plaatselijke vogelbewoners van de Tulpenweg. Samen koerden en stilpten ze er lustig op los en kwamen samen tot de conclusie wat een heerrrrrlijke dag het was. Genieten dus
Toen met de wind heel even in de rug en de warmer wordende zon op mijn snoet verder naar nog meer familie!! Wat heerlijk om mijn zus en nog meer  familie te zien!!
Inmiddels zat ik met mijn 40 kilometer bijna aan mijn persoonlijk wegtrap record. Maar was het tijd voor een ruime oplaadsessie wilde ik met de fiets terug kunnen ipv de trein. Om half 4 besloot ik de terugweg te aanvaarden en te zien hoe lang de accu me zou ondersteunen. Aangezien mijn weg bijna dezelfde was als die van de bus had ik er alle vertrouwen in. Mocht het onverhoopt nodig zijn kon de fiets op slot en de bus zou me naar huis brengen … toch??? Met de handschoenen weer opgeborgen, en de jas achterop genoot ik van de warme zon. Het was veeeeeel drukker op mijn pad dan eerder deze dag, maar geduldig bleef ik soms achter fietsende stelletjes hangen. Valt me wel op zeg… die oudjes horen vaak je fietsbel niet ( hihihihi) Met een BIG smile , een vriendelijke knik, dankje en nog een fijne fietszondag, groette ik iedereen die ik voorbij ging. En iedereen lachte en groette dan terug
Eenmaal thuis stond er 68,5 op de teller  Hmmm misschien dat ik dit record pas ga breken als ik bij een andere zus een middagje op de thee ga…. op haar nieuwe landgoedje  waar ook nog een heeel mooi huisje op staat wat ik heel graag wil gaan zien #grijnzzz

mama

33 jaar geleden is het dat ik voor t eerst mama mocht worden. Slecht heel even mocht ik dat kleine warme mensje bij me houden. Zo ging dat in die tijd. 3 van deze bijzondere kleine sterren engeltjes heb ik mogen krijgen. Soms denk ik aan ze en loopt mijn hart over van liefde en bedenk ik me ook hoe blij ik ben met onze 3 inmiddels volwassen kerels. De jongste net 21 geworden…
Met een hart vol mooie en bijzondere herinneringen aan alle 6

Bio-resonansie

Vandaag was ik voor mijn afsluitende eerste sessies in Eindhoven Bij het biologisch Medisch Centrum. Ik kwam met een vraag om hulp bij meer balans in mijn lijf om klachten te verminderen. En ik moet zeggen…. ik heb VEEEEEL bereikt in een paar weken!
Bij mijn eerste bezoek kwam uit de meting duidelijk een aantal intoleranties mbt voeding naar voren, koffie, melk, soja, varkensvlees, tarwe en suiker. Veel dingen at ik al jaren niet meer, dus voor mij was t slechts puntjes op de I zetten in mijn manier van eten. de grootste veranderingen waren mijn koffie met melk en de puntjes op de I mbt tarwe. En daarnaast ben ik meer gaan bewegen, onbelast zoals ze dat noemen, 20 a 40 km fietsen
3x per week minimaal.
Mijn buik is veeeeeel rustiger, de sjogren klachten van droge mond en ogen duidelijk verbeterd!!! Ik vergeet soms zelfs mijn flesje water mee te nemen!!!
Vandaag dus de meting opnieuw, en ik hoorde zelf het verschil, nauwelijks lage tonen!! Dus dat is GOED, en de arts zei zelfs dat ik best af en toe een kopje koffie kan nemen , hahhaha.
Ik ben BLIJ
Nu kijken of ik dit kan vasthouden zonder behandelingen met alleen mijn puntjes op de I in mijn eetpatroon

Art

Vandaag heb ik me helemaal ondergedompeld in ART. In 4 verschillende musea , met alle sensoren zover mogelijk open, met al mijn beschikbare zintuigen, heb ik Kunst ervaren, geproefd, gevoeld, beleefd. En het was in 1 woord geweldig! Of toch verbijsterend, of misschien fenomenaal. Intens genieten zijn er 2 haha. Diep onder de indruk verlaat ik nu met n diepe zucht de grote stad. In de hoop dat iets eerder reizen ook iets minder druk betekent want ik ben erg moe. Moe van t lopen, moe van alle indrukken, moe van de grote stad. Een stad waar t krioelde van de politie, zo ook de op perrons in schiphol Air port en Amsterdam Arena. Ook hier torenhoge gebouwen die benauwen als ik naar buiten kijk. En ik bedenk me dat die hoge gebouwen en de massa politie die op de been is me beslist geen gevoel van veiligheid geven! Zou het komen dat ik doordrenkt van kunst nu extra sensitief ben??? Blij dat ik op weg ben naar de (schijn?)veiligheid van het platte land. Ons durrp tussen hei, veen en bossen  waar ik morgen weer heerlijk op mijn fiets kan stappen om nog even na te mijmeren over de bijzondere ervaring met het virtual reality gedicht en de lezing. (Daarover in n ander berichtje meer…) Eenmaal in Utrecht stroomt toch de trein ineens weer vol met boekjes en de bijbehorende mensen. (Boekenweekgeschenk/ trein). Ik trek me lekker even terug in mezelf en sluit alle luiken heel bewust. Cocoonen in de massa