3 september 2014, start nieuw boek, Godinnen in Maanlicht

Hoeveel toeval kan in iets zijn…. in dit Maya jaar van de solaire maan. Een prachtige opdracht en uitdaging ga ik aan. Met mezelf. Ik ga in t aankomende jaar met hulp van de maanfases en energieën de verbinding maken met de godinnen splinters in mij en ze met elkaar laten versmelten. Ik ga t dus niet buiten mezelf zoeken maar IN mijzelf. En als afsluiting van een bijzonder jaar zal ik volgend jaar november een ceremonie voor mezelf doen in de oude Mayastad Tulum waar ik de verbinding kan leggen met de moedergodin uit Lemuria. Van het nu terug naar waar het voor mij begon, als dienares in de innercircel van deze moedergodin. En wie weet ontstaat zo mijn 2e boek

En terwijl me dit steeds duidelijker wordt en ik t in woorden probeer te vatten rollen de tranen over mijn wangen. Ik ben weer dankbaar voor alles wat mag en kan komen.

24 augustus 2014 , ontmoeting met dolfijn Skinny

Wauw!!! Wat een bijzondere dag was dat vandaag!!
Vanmorgen even na half 7 ging de wekker en meteen klaarwakker stond ik naast mijn bed om aan deze mooie dag te beginnen. Om half 8 zat ik op de fiets richting station. In t ochtendzonnetje moest ik nog even wachten op de trein en zat dus even lekker op een bankje.
Misschien weet je wat Orbs zijn …. en ken je ze van foto’s? Daar begon deze bijzondere dag dus mee. T was me al opgevallen in de afgelopen dagen dat ik heel af en toe ineens een orb zag, ZONDER mn fototoestel. Heel kort, net aan de rand van mn blikveld, in een soort zilveren schittering. Toen ik zo op dat bankje zat vielen ze me weer op. Alleen waren t er nu meer dan een enkeling voor een moment. Sommige bleven even “hangen” voor ze verder vlogen zodat ik ze in al hun pracht kon bewonderen. Wat een prachtig spel aan lijnen!! En de kleuren, een soort zilverpastel. Nu achteraf denk ik “zou t iets met de dolfijnen te maken hebben” ???? Na een rustige maar lange reis kwam ik nog voor de middag aan in t Dolfinarium waar ik me moest melden bij de receptie. Daarna liep ik in alle drukte tussen de mensen door naar t binnen gedeelte waar je de dolfijnen achter glas kan zien zwemmen. Duidelijk dat mensen allemaal nog volop door t park liepen en van show naar show want t was nog heel erg rustig beneden. Ik ben dus lekker in een hoekje tegen t raam gaan zitten om van de dolfijnen te genieten. Natuurlijk was t reuze leuk het pasgeboren dolfijntje met mama te zien zwemmen. In groepjes kwamen soms duidelijk nog jonge dolfijnen langs die allerlei spelletjes wisten te doen door waterbubbels te blazen, of ringen van 1 luchtbel waar ze dan vervolgens met hun snuit in gingen. Maar af en toe kwam er ook een dolfijn langs die mijn aandacht trok. Ze was een beetje anders….. en in gedachte knoopte ik een gesprekje aan met deze mooie dolfijn. Ze was duidelijk veel donkerder grijs dan de anderen en ze had een grote witte vlek bij haar rechter vin.
Uiteindelijk werd t binnen wat drukker en besloot ik buiten bij t bassin te gaan kijken naar de trainingen en het spelen.
Om half 2 was t tijd om naar de VIPafspraak te gaan. Spannend!! Na een duidelijke uitleg en t ontsmetten van onze handen gingen we naar t bassin. Skinny heettte de dolfijn die we zouden gaan ontmoeten, een jonge dame van 52 jaar!! De oudste van het dolfinarium ( en heel Europa). Een bijzondere oude maar nog heel fitte dame die nog volop mee deed in alle programma’s. Kun je je mijn verbazing voorstellen toen het dus die mooie donkergrijze dolfijn bleek te zijn waar ik al “contact” mee had gehad binnen!!! We zouden allemaal 3 dingen mogen doen, de dolfijn aaien, een visje geven en op de foto. Maarrrr t moest wel in allemaal rap tempo want we moesten klaar zijn voordat ook de rest van de buitenshow klaar was, zo werd ons verteld. (om te voorkomen dat alle dolfijnen naar de laatste plek zwommen met zn allen voor de visjes) Dus bood ik aan als laatste te gaan omdat ik wat minder snel ben in t wisselen. ( hahaha, ja ja ouwe taart he)
Zo gezegd zo gedaan, en inderdaad in hoog tempo werden de opdrachten en foto’s uitgevoerd door Skinny. Totdat ik aan de beurt was  Ik mocht haar meteen aaien en ook t visje ging erin als zoete koek, maar toen….. leek Skinny er wel klaar mee. Poseren voor de foto wilde ze dus niet. Met een open bek, als in een BIG smile nam ze steeds weer ff afstand , snaterde af en toe even en keek mij en de trainer aan. Dan zette ze weer even aan en kwam dichterbij. Maar aan de opdracht om met haar snuit tegen mijn hand aan te komen voldeed ze niet. Ik werd er een beetje onzeker van…… Maar de trainer deed alsof er NIETS aan de hand was en ging gewoon door  En ja hoor, de aanhouder wint. Ook de foto kon gemaakt worden.
Opgelucht ging ook de trainer staan en wilde t laatste visje en ijsklontje naar Skinny gooien, echter…. zat ook t rode kommetje nog in de emmer, en vloog dus met een boog het water in. Ohhh en in koor gelach van andere trainers klonk om ons heen. Want dat was pas een echte speeluitdaging voor de dolfijnen die ook in t bassin zwommen  Mooi om te zien hoe toch t kommetje terug werd gebracht na een opdracht in gebarentaal.
Na de show stond ik te trillen van top tot teen, WAT een energie was er door me heen gegaan!! Ik vroeg ik de trainer waarom Skinny nu zo moeilijk deed bij de laatste opdracht, de foto. En hij vertelde me lachend dat DAT een spelletje was van haar. Ze had geteld en wist dat ik de laatste was en stond bekend om haar uitdagende gedrag  (Wat mij dus langer de tijd samen met haar heeft gegeven)
Dank je wel lieve Skinny voor deze bijzondere ontmoeting!!

foto van Mijn weg naar de engelen, oei ik groei spiritueel.
foto van Mijn weg naar de engelen, oei ik groei spiritueel.

31 juli 2014 video voor mijn boekje “mijn weg naar de Engelen”

Vandaag samen met Wesley als cameraman en Ellis van Eijden , fotografe en interviewer in t Geijsterse bos gewandeld en op boomstronken en bankjes gezeten. Gelachen en serieus ons best gedaan iets moois op de gevoelige plaat te krijgen over het boek en over mijzelf als schrijfster. Spannend maar ook SUPER leuk!! En ondertussen was mascotte Frits natuurlijk druk in touw met enorme stokken en andere honden die samen met hun baasje t bos bezochten. Ik heb ervan genoten!! Ben heel benieuwd wat de vaklui nu gaan maken van t foto en filmmateriaal.

27 juli 2014 Verbinden

Vandaag was bizar!!

Al 2 weken had ik de sterke drang vandaag ( wat zou t nummerlogisch voor dag zijn vandaag vroeg ik me af, t bleek dat dat stond voor afronden) een scooter te huren en door t Limburgse mergel en heuvelland te gaan touren. Angstvallig hield ik weeronline in de gaten, want t leek me een super leuk plan….. maar niet met regen!! Uiteindelijk heb ik op zaterdag pas een scooter gehuurd in Gulpen om vandaag mee op pad te gaan. Het werd een prachtige zonnige en warme dag. Ik had me voorgenomen om in ieder geval naar Mechelen te gaan, op zoek naar t vakantiehuisje van 40 – 45 jaar geleden. Maar helaas t kwam me allemaal niet meer zo bekend voor. Dus verder naar Epen en daar de mergelandroute opgepikt om verder te volgen. Schitterend!! Echt waar met al zn vergezichten, bossen en haarspeldbochten. Met regelmaat stopte ik dus even . Gewoon om te genieten. Impuls of zin in een kort bezoek aan een terrasje. Toch verliepen sommige stukken wel heel bizar! Soms heel kort in een flits of splitsecond, soms ook langer, leek t of ik in een tijd en ruimte continuüm zat. Leek t echt of ik even helemaal ergens anders was. Plaatsen, momenten en situaties in t verleden. Deze leken dan even te versmelten in t nu en met de plek waar ik was. Vele plaatsen uit mn oude wereld verbonden zich in t nu. Ik weet niet zo goed hoe ik t uit moet leggen…. maar ik was soms ook echt ff kwijt waar ik nu was….

Zo lang als de eerste 3 uur duurde, zo snel gingen de laatste 3 uren. Op de terugweg kwam ik weer door Mechelen…. en ik wist ineens waar ik moest zijn. Reed er in 1x naar toe????

Doodmoe zit ik nu weer in de bus terug. WAT een ervaring! Mooi

Maar t was nog niet klaar die dag….. terwijl ik doodmoe station Maastricht binnenloop kijk ik even op t sporenbord. Ik zie Roermond staan. Spoor 3 en kijk niet verder. Ik slof naar een bankje en plof neer. En terwijl ik daar zit wordt er omgeroepen dat de intercity naar Roermond van een ander spoor vertrekt. Ik kijk op t bord boven me. “Sprinter” staat er. Ok…. die gaat wat langzamer maar komt er ook. Hoef ik niet te gaan rennen dus bedenk ik me en blijf opgelucht zitten. Even later stap ik in en moet mn best doen niet in slaap te sukkelen door t monotone geluid van de trein die rijd. Ik kijk op na een tijd Pfff blijft maf…. zie ik t bord Roermond… zeker weten… ik kijk.. ja idd ik herken t gebouw. dus ik spring op en stap uit… en er staat ineens Echt met maar 2 sporen….. en een ander gebouw. En nu ineens ook een golf van emoties. T was nog niet klaar blijkbaar….
Heb t ff opgezocht… als ik in maastricht de intercity genomen had zoals bedoeld (sneller)ipv de sprinter waar ik inzat klopt de tijd precies. Echt/roermond 19.44
Parallelle Universums?

foto van Mijn weg naar de engelen, oei ik groei spiritueel.
foto van Mijn weg naar de engelen, oei ik groei spiritueel.