Time, Home, en diepe dankbaarheid

TIME

Gisterenochtend voor dag en dauw vertrok ik, in het donker nog! En zojuist kom ik thuis aan, en het is donker. Slechts 35 uur tussen deze 2 momenten en het lijkt een tijdsspanne die niet in uren uit te drukken valt. Of dit komt door de vertragingen en slowmotions die zich voor deden of door de intensiteit waarmee ik de dingen beleefden en de tijd stil deed staan…. Misschien beide…… Het vreemde is eigenlijk wel dat het zo haaks staat op wat je normaal hoort over tijdsbeleving. Zo zegt men immers als iets moeilijk of vreselijk saai is dat het eindeloos lijkt te duren, en heb je het ergens naar je zin of ben je druk bezig dan vliegt de tijd. Met dat uitgangspunt zouden de afgelopen 2 dagen dus in een poep en een zucht om gevlogen moeten zijn. En dat is dus niet zo, integendeel!!

Het bevestigd mijn gevoel dat er iets “vreemds” of misschien liever gezegd “Nieuws” aan het gebeuren is in onze dimensie en onze beleving. Hmmm, een onderwerp om binnenkort nog eens op terug te komen en ja…. Ook te verwerken in mijn boek waar de tijdbeleving van Lemuria toch ook heel anders was. Terug naar het hier en nu en de draad van mijn verhaal van vandaag en gisteren!!

HOME

Ik kom dus net binnen en plof op mijn stoel.  Eerst maar eens een bak ECHTE lekkere koffie #grijnzzz Ja…. MIJN stoel, haha al is dit een tijdelijke woon en verblijfplaats het voelt eigen, veilig en thuis. HOME bij en met mezelf, IN mezelf ook vooral. Ik voel de lichtheid in mij na tintelen die gisteren tijdens een intens mooi en intiem concert ontstaan is. Nee…… ik ga niet meteen door springen naar het hoogtepunt van mijn verhaal. Dus terug naar mijn vertrek van gisterenochtend!

Vrijdagochtend op t mooiste moment van weer een nieuwe dag… bij t krieken van die dag dus . Het eerste licht veelbelovend zacht roze aan de horizon wat zorgt voor een bijzondere lichtval. En ik zat op mijn fiets om te starten met een veelbelovende bijzondere dag. Een wel heel wonderlijke verrassing die mijn pad kruiste. Letterlijk ♡ Want 2 jonge hertjes sprongen een meter of 3 voor me het bos uit om het fietspad en de weg over te steken in n paar sierlijke sprongen. Het leek even alsof alles om me heen vertraagde en dat eerste licht in slowmotion weerkaatste in de ogen van het 2e hert wat twijfelend zijn hoofd draaide en me een moment aankeek. Zou het idd zijn springmaatje volgen. Ik bewonderde de flanken die trilden door het aanspannen van de spieren om de sprongen te kunnen maken. Prachtig hoe gracieus ze dat toch doen. Mijn dag kon al niet meer stuk zo veelbelovend als die was…. maar deze ervaring zorgt voor een gouden randje.
Hoe mooi kan het zijn he!!

Maar OK…. Laat ik mijn best doen van deze 35 uur niet meteen een heel boekwerk te maken maar mijn best doen het kort te houden. Uhhhh tja…. Ik beloof niks he!! 😉

Na een paar uurtjes werken op kantoor besloot ik dat ik niet langer kon wachten!!! Ik wilde naar Amersfoort waar mijn avontuur in de start van dit veelbelovende jaar zou plaats vinden. Maar dat kon niet met lege handen!! Immers ik ging 3 bijzondere mensen bedanken en wilde dat op mijn eigen manier doen natuurlijk. Dus liep ik tegenover kantoor het kadowinkeltje in en een paar deuren verderop de bloemenzaak ook om daar mijn rozen te kopen, Mooi, vol, intens wit met een teer randje groen en in de bloei van hun leven om vooral NU van te genieten en klein en teer maar “for ever” beschermd in een mooie glazen tube.

Tevreden met mijn aankoop pakte ik de fiets en vertrok naar het Venloose om daar mijn fiets bewaakt te stallen en de treinreis naar Amersfoort aan te gaan dus. De incheck in het NHhotel verliep vlekkeloos en ik kreeg een kamer op de 6e verdieping met een prachtig uitzicht op de opkomende volle maan. In gedachte nam ik nog even het korte stukje door van wat ik wilde benoemen bij het bedankje wat ik zo graag uit wilde spreken en dus overhandigen.  Pffff zoals gewoonlijk was ik echt STIK zenuwachtig daarvoor maar wist ik dat op het moment dat Nikos me de ruimte zou geven ik mijn verhaal zou doen en geen mens zou merken hoe enorm spannend ik dat wel vindt. Ik spreek voor volle zalen, ja voor radio en TV soms zelfs, en nog nooit hebben mensen aan me gemerkt wat het van binnen met me doet. Tja….. ook iets wat ik aan mijn verleden te danken heb, hahaha

Via mail was aangegeven dat we voor het concert vanaf 19.15 welkom waren om vooraf een drankje te doen enzo. Je begrijpt dat ik als ECHTE fan dus als eerst naar binnen stapte, haha, ja buiten personeel dan natuurlijk!! Toen het zaaltje open ging vond ik een fijn plekje naast een mama met haar Auti?-dochter. Tja, en ook DAT kan GEEN toeval zijn he!! Bijzonder, een mama die ook via deze weg en muziek healing zoekt voor wat haar zo innig lief is. Wat heerlijk om te kunnen genieten van wat ik zag gebeuren in hun aura’s. Bijzonder!!!! En wat was ik blij de 3 lieve en bijzondere mensen waar ik vandaag speciaal voor kwam te kunnen zien, knuffelen en zelfs even tijd te hebben voor wat korte gesprekjes zo voor en na.  De muziek van The Wanderer via mijn oortjes doet  veel met me, was life-saving idd. Maar daar Live aanwezig weer in de energy die het veroorzaakt, de golven aan diepe liefde, compassie en meer…. De stardust die vanuit de aura’s en energy verspreid werd over het publiek. Ze hebben er misschien geen weet van…… maar dat is niet erg want het gaat om hetgeen het doet en als een rimpeling in water door de mensen wordt meegenomen. Ook ik heb me er in ondergedompeld en voelde met de minuut hoe zeer het weer lichter in me werd, hoezeer het verlossing bracht en hoe diep het gevoel van liefde in me doordrong. Ze waren mijn reddingsboei in het afgelopen jaar en ik heb met hun hulp mijn hoofd boven water kunnen houden, steeds weer als de storm te heftig werd. Ieder op hun specifieke wijze, heel bijzonder!!! Nikos in de start van mijn online kennismaking met “these waters”

Het water waar ik me zo veilig en thuis in voel. Al heel snel daarna ook take 11B met W’re all going home in het langzame tempo

, waarbij ik de rust kon bewaren als de golven me overspoelden, mijn reddingsboei om keer op keer te luisteren en de storm te doorstaan en me letterlijk hier in DIT leven te houden zonder er uit te stappen …….. En mijn heilige pleister op de wonde voor iedereen en alles wat me pijn deed; The other side of the river van Victor

Het nummer zonder tekst, slechts de toetsen die weerklinken, van klein, fijn en teer naar intens en heftig, zooo moooi en helend ook. Ik kan in woorden niet voldoende uitdrukken wat het voor me betekend, en ook de rozen zeggen niet alles….  Maar het is OK…. Onze zielen weten…..

Al na een paar nummers gaf Nikos me de ruimte mijn verhaal te doen en kreeg ik de kans dat af te ronden met mijn bedankje via de rozen for NOW&FOREVER. En ook die boodschap zal misschien pas achteraf binnengekomen zijn. ( of nog niet, hahaha)

Na een fijne nacht in het NH heb ik lopen nagenieten in de oude binnenstad van Amersfoort en ook Denbosch, me compleet afsluitend van alle mensen om me heen, nog even lekker in mijn eigen bubbel met de energy van vrijdagavond en de muziek in mijn oren die maakte dat ik die energy NOG beter en langer vast kon houden ook daardoor. Alle problemen op het spoor negerend ook genoot ik van de dag en genoot ik na van wat me weer was geschonken. En kijk ik vooruit naar 2 februari waarop ik wederom in Amersfoort zal zijn en ze weer ga ontmoeten die 3! Al zegt my guts feeling me dat het dan een “ander” verhaal gaat zijn…… dusssssss….. wordt vervolgd!!

Ben je nu wel HEEEL nieuwsgierig geworden??

Dan is dit de link naar hun website en dit naar de FBpagina

 

Dag buiten de tijd

25 juli
Dag buiten de tijd
Waar sta ik nu en waar wil ik naar toe is DE vraag die bij vandaag past, want dat is wat de Maya’s zich met name ook afvroegen op deze dag buiten de tijd. Een dag na het afsluiten van een Maya kalenderjaar en een dag voordat het nieuwe jaar begint.
Ik eet vandaag een eenpersoons paella . Alle restjes die er in verwerkt zitten staan symbool voor het afgelopen jaar. Ik voeg last minute nog wat recente ervaringen toe en neem dat tot me, soort van herkauw van wat was….. En ja het bekomt me prima, het merendeel was ook prima. Sommige dingen heb ik van geleerd. Anders gezegd, soms moet je de kruiden anders gebruiken zodat het je beter smaakt ???? De rode draad van afgelopen jaar was zeker het voor mezelf kiezen, en het voor mezelf zorgen. En ja…. Ik heb wel wat stappen gezet!!!! Ben trots op waar ik nu sta!!! En ik geniet van wie ik nu BEN. Ik heb heel recent nog ervaren hoe ik geraakt kan worden door mijn verleden en het toch ook weer los kan laten. Het mag er zijn want het maakt me tot wie ik nu BEN.
Waar wil ik naar toe????
Hahah het eerste wat in me opkomt bij die vraag is “naar ons USA avontuur!!!! Samen….. leven , genieten, ervaren vanuit hart en ziel. En ieder moment daarin voelen wat het hier en NU is en wat de bijzondere linkjes zijn naar wat ooit was door vele andere levens en dimensies. Op de toppen van intens genieten en ervaren, bewust en onbewust. En er dan over vertellen in mijn “verhaaltjes” en het zo delen met wie het maar wil lezen. Het woorden geven aan…. is voor mij het enige doel daarin. En zo ga ik weer nieuwe ankers slaan op plaatsen door tijd en dimensies heen zoals ik al vaker en eerder deed.
Maar natuurlijk is dit nieuwe Maya jaar pas net begonnen als we weer terug komen van ons USA avontuur. Ook daar hoort dan die vraag nog bij ”waar wil ik naar toe…” Ik laat het op me af komen en bewandel het pad stap voor stap. En op dat pad ligt eerst nog de maansverduistering van aankomende vrijdag waarin ik alvast de verbinding kan leggen met de Orion Map en ons USA avontuur, een 1e anker zeg maar ???? in een nieuw Maya jaar.

En ik kijk dus ook uit naar mijn “Orion- wandeling”; Betatakin- Canyon the Chelly- The 3 mesa’s, Wupatki, Walnut canyon, Homol’ovi . Wonderlijk hoe al deze plaatsen bijna als vanzelf op onze route samenvallen.

En terwijl ik zo aan het schrijven ben WEET ik ineens het antwoord op de vraag waar ik mee begon; “Waar sta ik nu en waar wil ik naar toe”….. Ik sta in mijn centrum en ik ga er een Universeel jaar van maken. Letterlijk en figuurlijk

Sacred Path of the Goddess – Perpetual Diary by Tiana

De afgelopen weken was mijn thema ( vanuit de hapto sessies) de dingen kunnen “laten”. Met andere woorden; de ogen gewoon even sluiten voor iets, niet voor alles een oplossing willen of moeten zoeken, niet altijd zo hard werken, ook niet aan mezelf. Gewoon de dinge LATEN dus en verblijven in het NU met wat IS. Loslaten dus ook. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat soms echt verrekte moeilijk vond en nog zal blijven vinden hoor!!! Maar zo bewust daar van uit gaan heeft me zeker wel geholpen te ontdekken wat het voor me kan doen. Toch merkte ik ook op dat de scheidslijn ERG dun kan zijn.
Wat ik daar mee bedoel? Ik zal proberen dat uit te leggen.

In december en Januari merkte ik steeds duidelijker dat het niet goed met me ging. Ik was moe, had last van mijn lijf en kon het maar nauwelijks opbrengen iets te doen voor mezelf, want na het werken was mijn energy domweg OP. Het was geen kwestie van een keuze iets niet of wel te doen en gewoon de boel de boel te laten. Ik kon niet anders. En dus bleef t vaak bij een voornemen tot… ,de wens om…, en soms kwam ik zelfs niet eens tot de wens ….. Ik stelde voornemens bij of zelfs helemaal uit. Ik kwam niet verder dan domweg alles gewoon maar te “laten”. Ook de pijn en last van mijn lijf dus.
NU heb ik wel de energy en handel ik vanuit die keuze dingen te “laten”. Maar merkte ik de afgelopen week dat ongemerkt dat andere soort “laten “mee sijpelde en er soms ongemerkt mee door glipt.  Nam ik me voor, stelde ik uit en werd ik boos op mezelf toen het me helder werd wat me gebeurde. Met vervolgens het inzicht dat boos op mezelf worden niet helpt, dat ik ook dat mag vaststellen en vervolgens mag “laten”. Zelfs de pijn in mijn lijf die al weken weg was, kwam weer terug maar ging niet weg door de dingen te “laten”…….

Ook ontdekte ik dat de dingen “laten” het makkelijkste is als ik dicht bij mezelf kan blijven, meer naar binnen gericht dan naar buiten. En al mijmerend daarover ging ik op zoek naar hulpmiddelen om bij mezelf te blijven. Behalve mijn creatieve uitingen herinnerde ik me ook de periode waarin ik de maanfases volgde en daar de bijbehorende godinnen bij ontdekte. Dat was een mooi en intens proces!! In en met mezelf <3 het is dan ook beslist geen toeval dat ik enkele dagen geleden op t pad kwam van Tiana Art , een bijzonder mens uit Glastonbury  met haar bedrijfje Goddess Temple Gifts, Ongelooflijk geïnspireerd raakte door haar ART en na mailcontact met haar zelfs ook haar diary nog kon bestellen; Sacred Path of the Goddess Perpetual Diary. Een van de allerlaatste exemplaren.  Ik kijk er naar uit om met hulp van dit pad op weer een nieuwe manier de dingen in mezelf te ontdekken. Je gaat er vast nog een en ander over lezen 😉

Vanavond keek ik ook naar een soort van docu; INNSAEI – THE POWER OF INTUITION
Insaei is een heel oud IJslands woord met meerdere betekenissen.
Het kan “de zee binnenin” betekenen, wat onze innerlijke wereld is zonder grenzen of kaders, een constant bewegende wereld van visie, gevoelens en verbeeldingskracht die geen woorden bevat.
Het kan betekenen “binnenin zien”, wat betekent dat je jezelf kent en dat je jezelf goed genoeg kent om jezelf in andermans schoenen te kunnen zetten.
En het kan betekenen “van binnen naar buiten kijken”, wat betekent dat je een sterk innerlijk kompas hebt om je weg te vinden in onze steeds veranderende wereld.
De film gaat over een zoektocht naar de kunst om contact te maken met je innerlijk in de wereld en onze maatschappij van nu. Er wordt gesproken over intuïtie en hoe dit ons mensen verbind vanuit dat innerlijk.

Deze film vertelt me hoe intuitie werkt bij de manier waarop we onze hersenen gebruiken. Intuitie betekent je hele brein laten vloeien. We zien de linkerhelft vaak als de logische kant van de hersenen. Maar intuitie is vaak gebaseerd op ervaring. Alle levenservaring die we hebben, die steeds groter  wordt. Dat is dus de rechter hersenhelft.  Maar als je los laat en je creativiteit een kans geeft, kun je creatief denken over de wereld en hoe je die ziet. Je kunt compleet verschillende  gedachten nemen en die samenvoegen tot een volledig nieuw geheel. Daar komen grote beslissingen en goeie ideeën van.
Als ik verder wil komen vanuit oude problemen, oude patronen etc moet ik dus niet hetzelfde blijven handelen en reageren maar terug naar mijn intuitief voelen, ervaren en handelen.

En ik denk dat het pad in het boek van Tiana me daarbij gaat helpen.

De nieuwe maan energy van vandaag

Vanmiddag om 14.14 was het weer een nieuwe maan.
Met nog een klein stapje te gaan staan we aan de vooravond van een heel nieuw jaar met als start de lente equinox. Buiten was het koud en de wereld wit van sneeuw. Maagdelijk…. Heel even ….
Na een geweldige afsluiting van de maan-maand gisteren, stap ik vandaag op de nieuwe golf aan energy en surf mee in een super mooi en intense start van de nieuwe maan-maand. De afbeelding hieronder past dan ook heel mooi bij de energy die ik voelde en bij het thema waar ik mee aan de slag wilde vandaag.

 

 

 

Eigenlijk zit alles er in en vertelt het zo veel! Het is de 8 oftewel het oneidigheids symbool zoals dat in de tuin in Dodewaard ligt net naast het Labyrint. Het Labyrint met de vrouwelijke maan energy vortex die zo duidelijk voelbaar was en in en om het huis de mannelijke zonnen energy vortex. Gehuld in de sterren van ons Universum waarin Moeder Aarde voor ons van belang is om goed voor te zorgen met z’n allen samen.

Home alone had ik alle tijd en ruimte nog eens terug te  vliegen in gedachte naar het Labyrint in Dodewaard bij dat bijzondere huis en de bijzondere man die er woont. Met de bedoeling een tekening te gaan maken van wat ik er gezien en ervaren had. Maar zoals vaker lopen dingen soms anders dan je denkt of verwacht.
Ik liep naar de kast om daar mijn tekenblok, potlood en de doos aquarel potloden te pakken. Ik heb de kast niet eens open gehad!! Want mijn blik ging als vanzelf omhoog zodat ik boven op de kast de houten schijf zag liggen die ik eerder al eens had gebruikt voor string Art. Hmmmm dat is alweer een tijd geleden!!

 

 

 

 

De vortex die ik  toen gemaakt heb en hoe sterk deze voelde. Wat n mooi proces was dat!! Je keek letterlijk van de 3e naar de 5 dimensie en weer terug. Een hele reis!!En de volgende dag het 2e deel van de reis. Losmaken…….vrijheid …. Spiral art is bedoeld om op het hout te laten zitten…… DAT deed ik dus NIET.
En zonder het echt bewust eens te overwegen zat ik in no time aan tafel en snuffelde ik in de tas met restjes katoen.

Ik zat dus op mijn vaste plekje aan de keukenbar en besloot eerst in gedachte nog eens terug te reizen naar Dodewaard , het huis en de tuin met de vortexen en opnieuw eens daarin te gaan voelen.
De eerste in paars; heel even in de vortex zelf voelen.

 

 

 

De 2e opnieuw paars; een hart omvanuit liefde te starten.

 

 

 

Toen aan de slag met regenboogkleuren; de zon.

 

 

 

En daarna op zoek naar de maan…..

 

 

 

Ik weet nog niet of deze string Art wel op het hout zal blijven zitten…… ik zal het eens vragen dus of het fotootje er van voldoende is , of dat hij het origineel graag wil hebben, de bijzondere man in het lichte zonnehuis daar op dat heuveltje in Dodewaard waar een schitterend Labyrint de tuin siert rondom een enorme rode Beuk.

Griep of upgrade??

Het einde van een periode van 3 supermoon, met als toetje toe een lading aan binnenkomende energy ten gevolge van de recente solar flairs en  afgesloten met een solar eclips voor nieuwe maan.

 

 

 

 

 

In deze eindsprint lag ik 3 dagen in bed met wat een enorm heftige griep leek. Of is het de Upgrade waar sommigen het over hebben? Ik ben niet verkouden, noch heb ik last van mijn maag/darmen. Wel heb ik soms hoge koorts en dan weer vlagen van ondertemperatuur,ijskoud met rillingen. Ik besloot in ieder geval deze rit uit te zitten (liggen) zonder het nemen van medicijnen.  Wel nam ik vers vruchtensap en kippensoep

Ik kijk naar mijn 3 super moon power stick met uiltje. Het is niet AF, maar ik besef dat dit nooit AF is… het is een proces wat in stappen verloopt. Soms kabouterstapjes, soms reuzenstappen. En ik bevind me voor nu in een van de reuzenstappen. En zo voel ik me dan ook letterlijk , een reus in een mensenlijf.

 

 

 

Ik voelde hoe mijn cellen zijn geschud en opgerekt om enerzijds op te schonen en anderzijds meer licht te kunnen bevatten. Het klinkt misschien raar maar ik voel me fysiek ook groter. Zo stond ik vanmorgen in de douche en het voelde alsof ik daar niet meer in paste,  maar net als mijn kleding past alles nog, ja ik ben zelfs 2 kilo afgevallen in 3 dagen. De zware hoofdpijn en de koude en warme vlagen zijn een heel eind minder nu de fase van nieuwe maan gestart is. Ik houd de term griep er nog maar even in om ook in alle rust aan deze nieuwe toestand te kunnen wennen en mijn draai te vinden in dit lijf.
Ik ga vandaag voor het eerst in dagen weer even naar buiten om de frisse lucht te voelen. Even goed Aarden!! Het zonnetje schijnt heerlijk en de wind is fris. Nog wat bibberig pak ik mijn fiets. Ik zit op mijn fiets en voel de harde randjes van deze wereld, het scherpe licht en ook nu voel ik me een reus op mijn fiets en kloppen de perspectieven niet die mijn ogen waarnemen. Ik neem het waar en laat het zijn wat het is, ik observeer slechts en doe er verder niets mee. Ik merk dat ik na een aantal dagen alleen gericht te zijn op mijn innerlijke IK, ik me nu ook weer kan richten op mijn buitenwereld. Als ik beelden zie om me heen, via facebook of Google merk ik dat ik diep emotioneel geraakt wordt bij het minste of geringste. Voor nu geniet ik er van en wacht geduldig op de balans die wel zal komen. Belangrijk om weer even terug in mijn holletje te kruipen daarvoor dus.

Thuisgekomen neem ik na daaaaagen voorzichtig weer een kopje koffie en besluit dat het ook tijd is weer eens echt lekker te koken. Portobello gevuld met pesto, spinazie, roerei en italiaanse kaas. En daarbij een salade van ijsbergsla, tonijn, tomaatjes, gekookt ei, mais en een gesnipperd uitje. Jammie!!!
Klinkt echt lekker he!! Nu maar hopen dat mijn fysieke IK er ook trek in heeft 😉